ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸਹਿਤੋ ਯਤਿਨਾ ਹਰਿਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਵਿਦਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਭਵਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੇ ਤੌ ਵਿਹृਤ੍ਯੈਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਥਮਾਵੇਦਯਾਮਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸਤ੍ਯਭਾਮਯੋਃ। ਹृषੀਕੇਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਉਭੇ ਚੋਚਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਨੋਰਥੋ ਮਹਾਨੇष ਹृਦਿ ਨੌ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪੁਰਮਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬੀਭਤਸੁ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗੇ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹਰ੍षਮਾਣੇ ਤੇ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਰੁਗ੍ਮਿਣੀਸਤ੍ਯਭਾਮੇ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ਯਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਰ੍षਮਾਣਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਜ੍ਞਾਤਰੂਪੇਣ ਚਾਗਤਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨਂ ਹਰਿਃ
ਜਦ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਰਥ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਹ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤਿਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸੋਦਰ੍ਯਾਂ ਭਗਿਨੀਂ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਯਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਵਾਨृषਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੌਤੇਲੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ, ਭਲੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਜਾਂ ਤਵ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਵਸਨ੍। ਆਰ੍ਯੇਣ ਚ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਃ ਪੂਜਨੀਯੋ ਯਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ; ਆਦਰਯੋਗ, ਇਹ ਸਾਧੂ noble ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ।
ਰਾਗਾਦ੍ਭਰਸ੍ਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਰ੍ਯਤਿਂ ਸਦਾ। ਏष ਯਦ੍ਯਦृषਿਰ੍ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖੇ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਾਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਪੁਰਾ ਹਿ ਯਤਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਯੇ ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਗਵਤੀ, ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿ; ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸਾਧੂ ਭਾਗਵਤੀ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ
ਤੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਯਥਾਕਾਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਗਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ।
ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾऽऽਥ ਮਾਮ੍। ਤੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਏਵਮੇਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਯਾ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸਤਤਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਨੋਭਵਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ, ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਗੂਹਯਨ੍ਨਿਵ ਚਾਕਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਸ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਮੇਨੇ ਨ ਰੂਪੇ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਭੂਮਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾ ਵਰੁਣਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਦਰਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਅਤੀਤਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਪਿ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸਮਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਲੋਕੇ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ-ਸਤੀਆਂ ਵੀ ਭਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਸੋਦਰ੍ਯਾਣਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਕਾਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਗੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੰਜਯ ਆਪਣੇ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਿਪਰਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸ੍ਮਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ੍ਵਾਹਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁਆਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਤੁ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਗਦੇਨ ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਗਦਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼ਨਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਪਿ ਧੀਮਤਾ। ਉਪਮਾਮਰ੍ਜੁਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰਃ ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਪਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਾਨਪ੍ਰਲਾਪਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪੌਰੁषਂ ਚੋਪਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਦੀ ਉਪਮਾ ਕਰਕੇ ਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਕਲਹੇ ਚਾਪਿ ਵਿਵਾਦੇ ਚਾਪਿ ਵृष੍ਣਯਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋਪਿ ਨ ਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਆਪਸੀ ਝਗੜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਰਜੁਨ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਕੀ ਆਇਆ?'
ਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਆਸ਼ਿषੋ ਵृष੍ਣਯੋऽਬ੍ਰਵਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਭਵ ਤਾਤ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚਕਮੇ ਪੌਰੁषਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਚਾਤੁਰ੍ਯੇਣ ਚ ਮੋਹਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਚਾਰਣਾਤਿਥਿਸਂਘਾਨਾਂ ਗਦਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਾ। ਅਦृष੍ਟੇ ਕृਤਭਾਵਾਭੂਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭੇ
ਗਦਾ ਤੋਂ ਚਾਰਣ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਯੋ ਯਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍। ਤਂ ਤਮੇਵ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸ੍ਮ ਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਜਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ, ਭਦਰਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੀਭਤсу ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਰਿਪृਚ੍ਛਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਣਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਛਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਭਦਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੁਜੌ ਭੁਜਗਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਜ੍ਯਾਘਾਤੇਨ ਕਿਣੀਕृਤੌ। ਪਾਰ੍ਥੋऽਯਮਿਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਃਸ਼ਂਸਯਮਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਪਾਰਥ ਹੈ।'