ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਾਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਪੁਰਾ ਹਿ ਯਤਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਯੇ ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਗਵਤੀ, ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿ; ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸਾਧੂ ਭਾਗਵਤੀ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ
ਤੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਯਥਾਕਾਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਗਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ।
ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾऽऽਥ ਮਾਮ੍। ਤੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਏਵਮੇਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਯਾ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸਤਤਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਨੋਭਵਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ, ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਗੂਹਯਨ੍ਨਿਵ ਚਾਕਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਸ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਮੇਨੇ ਨ ਰੂਪੇ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਭੂਮਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾ ਵਰੁਣਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਦਰਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਅਤੀਤਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਪਿ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸਮਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਲੋਕੇ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ-ਸਤੀਆਂ ਵੀ ਭਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਸੋਦਰ੍ਯਾਣਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਕਾਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਗੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੰਜਯ ਆਪਣੇ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਿਪਰਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸ੍ਮਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ੍ਵਾਹਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁਆਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ੇ ਤੁ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਗਦੇਨ ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਗਦਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼ਨਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਪਿ ਧੀਮਤਾ। ਉਪਮਾਮਰ੍ਜੁਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰਃ ਕਥਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਪਮਾ ਕਰਕੇ, ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਾਨਪ੍ਰਲਾਪਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪੌਰੁषਂ ਚੋਪਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਦੀ ਉਪਮਾ ਕਰਕੇ ਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਕਲਹੇ ਚਾਪਿ ਵਿਵਾਦੇ ਚਾਪਿ ਵृष੍ਣਯਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋਪਿ ਨ ਮੇ ਤੁਲ੍ਯਃ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਆਪਸੀ ਝਗੜਿਆਂ ਤੇ ਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਰਜੁਨ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਕੀ ਆਇਆ?'
ਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤ ਆਸ਼ਿषੋ ਵृष੍ਣਯੋऽਬ੍ਰਵਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਭਵ ਤਾਤ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚਕਮੇ ਪੌਰੁषਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਚਾਤੁਰ੍ਯੇਣ ਚ ਮੋਹਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ।
ਚਾਰਣਾਤਿਥਿਸਂਘਾਨਾਂ ਗਦਸ੍ਯ ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਾ। ਅਦृष੍ਟੇ ਕृਤਭਾਵਾਭੂਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭੇ
ਗਦਾ ਤੋਂ ਚਾਰਣ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਯੋ ਯਃ ਕਥਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍। ਤਂ ਤਮੇਵ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਸ੍ਮ ਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਜਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ, ਭਦਰਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੀਭਤсу ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ।
ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪਰਿਪृਚ੍ਛਨਾਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਣਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਛਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਭਦਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੁਜੌ ਭੁਜਗਸਙ੍ਕਾਸ਼ੌ ਜ੍ਯਾਘਾਤੇਨ ਕਿਣੀਕृਤੌ। ਪਾਰ੍ਥੋऽਯਮਿਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਃਸ਼ਂਸਯਮਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਪਾਰਥ ਹੈ।'
ਯਥਾਰੂਪਂ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਤਥਾਰੂਪਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸੂਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸਾ ਕਦਾਚਿਦੁਪਾਸੀਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਕਥਂ ਦੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਾ ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਃ ਕਥਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸਨ?'
ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਾਨਿ ਚ ਕਥਂ ਯਤੇ। ਦਿਸ਼ਃ ਕਾਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਰਤਾ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
'ਤੁਸੀਂ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ?'
ਸ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾਂ ਬਹੁਨਰ੍ਮਾਮृਤਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਨਿਸ਼ਣ੍ਯ ਵਿਵਿਧਂ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਚਰਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥਾ ਪਰਿਗਤੋ ਭਾਵਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣੀ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਮੋਹ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧੌ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਰਹਸ੍ਯੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰ੍षਮਾਣਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮੇਂ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਤਿਨਾ ਰਚਤਾ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਵਾਸਿਨੀ। ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗਵਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਪृਥਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ
'ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਯਤੀ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸਾਡੀ ਪਿਤ੍ਰ-ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ?'
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਭੀਮੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
'ਕੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ? ਕੀ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਮਿਲਿਆ? ਕੀ ਭੀਮ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ?'
ਨਿਵृਤ੍ਤਸਮਯਃ ਕਚ੍ਚਿਦਪਰਾਧਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਨਿਯਮੇ ਕਾਮਭੋਗਾਨਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਰਤਃ
'ਕੀ ਧਨੰਜਯ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਪਾਬੰਦੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਮੌਜ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਕ੍ਵ ਨੁ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਰਤ੍ਯਦ੍ਯ ਬਹਿਃ ਸ ਵਸਤੀਰ੍ਵਸਨ੍। ਸੁਖੋਚਿਤੋ ਹ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਹੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
'ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਤਾਂ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ।'