अयुतानायी नाम राजा पृथुश्रवसः कन्यां भासां पत्नीत्वेन स्वीकृत्य अक्रोधनं पुत्रं प्राप्तवान्। स अक्रोधनः पुनः कलिङ्गराजकन्यां कण्डूं भार्यां कृत्वा देवातिथिं जनयामास। देवातिथिः च वैदर्भीकन्यां मर्यादां परिणीय ऋचं पुत्रं लेभे। ऋचः अङ्गराजकन्यां वामदेवीं पत्नीत्वेन स्वीकृत्य ऋक्षं नाम पुत्रं उत्पादितवान्। स ऋक्षः तक्षकस्य कन्यां ज्वलन्तीं भार्यां कृत्वा अन्त्यनारं पुत्रं जनयामास। अन्त्यनारः सरस्वत्याः तीरे द्वादशवर्षं यज्ञं निर्वर्त्य, यज्ञस्य समाप्तौ देवी सरस्वती स्वयम् उपगम्य तम् पतिं वव्रे। तया सरस्वत्यां तस्मै पुत्रः त्रस्नुर्नाम जातः। तत्रैव वंशः प्रवर्तते। सरस्वत्या अन्त्यनारस्य त्रस्नुर्नाम पुत्रः अभवत्; त्रस्नुना कालिन्यां इलिलः पुत्रः जातः। इलिलः रथन्तरीं परिणीय पञ्च पुत्रान् अलभत्, तेषु दुष्यन्तः प्रमुखः। दुष्यन्तः भागीरथी कन्यां लक्षीं परिणीय जनमेजयं पुत्रं प्राप्तवान्। स एव दुष्यन्तः विश्वामित्रस्य कन्यां शकुन्तलां परिणीय तस्यां भरतं पुत्रं अलभत। तत्र द्वौ श्लोकौ स्मृतौ—“माता वह्निः, पिता जनकः; यस्मात् पुत्रः जायते, स एव तस्य पिता। पुत्रं स्वीकुरु, हे दुष्यन्तपुत्र; सत्यं वदति शकुन्तला।” “बीजदाता, नृप, यमलोकात् पुत्रं उद्धरति; त्वमेव गर्भस्य पोषकः। सत्यं वदति शकुन्तला।” एवमेतस्मात् कारणात् स भरत इति प्रसिद्धः। भरतः काश्याः सार्वसेनस्य कन्यां सुनन्दां परिणीय भूमन्युम् अपत्यं लेभे। भूमन्युः दशार्हकुलोत्पन्नां सुवर्णां परिणीय सुहोत्रं पुत्रं जनयामास। सुहोत्रः इक्ष्वाकुवंश्यां जयन्तीं परिणीय हस्तिं पुत्रं अलभत्, यः एषां पुरीं निर्मितवान्। तस्मात् सा पुरी हस्तिनपुरम् इति ख्याता। हस्तिः त्रिगर्तकन्यां यशोदां परिणीय विकुञ्जनं पुत्रं जनयामास। विकुञ्जनः दशार्हकन्यां सुन्दरां परिणीय अजमीढं पुत्रं प्राप्तवान्। अजमीढः कैकयी, नागा, गान्धारी, विमला, ऋक्षा इत्येतेभ्यः १२४ पुत्रान् अलभत। तेषु केचन पृथक् वंशप्रवर्तकाः राजानः अभवन्; तेषु अजमीढस्य ऋक्षायां संवरणः पुत्रः जातः, यः वंशं प्रवर्तयामास। संवरणः वैवस्वतस्य कन्यां तपतीं परिणीय कुरुं पुत्रं लेभे। कुरुः दशार्हकन्यां शुभाङ्गीं परिणीय विदूरथं पुत्रं जनयामास। विदूरथः मगधकन्यां सम्प्रियां परिणीय अनश्वानं पुत्रं अलभत्। अनश्वानः मगधकन्यां अमृतां परिणीय परिक्षितं पुत्रं लेभे। परिक्षितः बाहुकां सुवेषां परिणीय भीमसेनं पुत्रं जनयामास। भीमसेनः कैकयकन्यां सुकुमारीं परिणीय परिश्रवांसं पुत्रं लेभे। स एव प्रतिप इत्युच्यते। प्रतिपः शैब्यकन्यां सुनन्दां परिणीय देवापिं, शान्तनुं, बाहीकं च त्रयः पुत्रान् अलभत। देवापिः बाल्य एव वनं गतः; शान्तनुः तु राजा अभवत्। तत्र श्लोकः—“यद्यत् पुरातनं हस्तेन स्पृशति, तेन सुखं भुङ्क्ते, स च पुनर्युवा भवति; तस्मात् स शान्तनु इति विख्यातः।” एवं नाम्नः कारणम् उक्तम्। स शान्तनुः भागीरथीपुत्रीं गङ्गां परिणीय तस्यां देवव्रतं पुत्रं लेभे, यः भीष्म इति विख्यातः। भीष्मः पितुः प्रीत्यर्थं जनैः कालि इति प्रसिद्धां सत्यवतीं मातरं कृतवान्। तस्यां पूर्वं पाराशरस्य सुतः द्वैपायनः जातः; तस्यां शान्तनुना चित्राङ्गदः विचित्रवीर्यश्च द्वौ पुत्रौ जातौ। चित्राङ्गदः राज्यं प्राप्य गन्धर्वेण हतः; ततः विचित्रवीर्यः राजा अभवत्। विचित्रवीर्यः काशिराजस्य द्वे कन्ये, अम्बिकामम्बालिके च, परिणीय अपुत्र एव मृतः। तदा सत्यवती चिन्तयामास—“कथं शान्तनोरवंशे न स्यात् संच्छेदः?” सा द्वैपायनं स्मृत्वा तं समुपस्थितवती—“किं करवाणि?” इति पृष्टे, सत्यवती तं प्राह—“तव भ्राता अपुत्र एव स्वर्गं गतः; तस्य कृते सन्ततिं कुरु।” स तथेति प्रतिज्ञाय तत्रैव त्रीन् पुत्रान् जनयामास—धृतराष्ट्रं, पाण्डुं, विदुरं च। धृतराष्ट्रात् गान्धार्या द्वैपायनवरप्रसादेन शतं पुत्राः अभवन्; तेषु चत्वारः प्रधानाः—दुर्योधनः, दुःशासनः, विकर्णः, चित्रसेनश्च। पाण्डोः द्वे पत्न्यौ अभवताम्—कुन्ती मद्री च। स पाण्डुः मृगरूपेण विहरन्तं ऋषिं मैथुनस्थितमेकं बाणेन हत्वा, तेन विद्धः स ऋषिः पाण्डुं उक्तवान्। तत्र श्लोकः स्मृतः।