ते बलवन्तः दानवाः, महाबलपराक्रान्ताः, विविधरूपधारिणः, शत्रुनिग्राहिणः, समुद्रपरिमिता पृथिवीमिदं विचरन्ति स्म। तेषां शक्त्या ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः च, अन्ये च जीवाः, तैः पीडिताः अभवन्। तैः शतसहस्रैः, सर्वप्राणिसमूहान् भयङ्कररूपेण आक्रान्त्य, पृथिव्यां सर्वत्र विचरन्ति स्म। तैः महान् ऋषयः आश्रमेषु निवसन्तः, तेषां बलमदमोहितैः, अधर्मेण पीडिताः अभवन्। एवं महाबलयुक्तैः दानवैः पृथिवी पीडिता, बलवृद्ध्या व्यथिता, ब्रह्माणम् उपगच्छत्। न तु प्राणिसमूहाः, नागाः, पर्वतानि वा, दानवैः बलात् आक्रान्तां पृथिवीं सहनं शेकुः। तदा भयाकुला, भारात्य राजा, पृथिवी, सर्वभूतपितामहं देवम् शरणं जगाम। सा, देवैः, ऋषिभिः, महर्षिभिः च परिवृता, अक्षरं लोककर्तारं ब्रह्माणम् अपश्यत्। गन्धर्वैः, अप्सराभिः, स्तुतिकर्मणि संलग्नैः, पूजिता, सा ब्रह्माणम् उपगम्य नमस्कृत्य, शरणं याचितवती। तदा, सर्वलोकपालानां सन्निधौ, पृथिवी ब्रह्माणम् शरणं याचितवती। पृथिव्याः कार्यं, आदिपुरुषसम्बन्धं, परमात्मा स्वयम्भूः पूर्वमेव अवगच्छत्। जगत्कर्ता, हे भारतवंशोद्भव, सर्वदेवानां, दानवानां च, मनसि उत्पन्नं किमपि, कथं न जानाति? तदा, प्रजापतिः, सर्वभूताधिपः, शम्भुः, पृथिवीं सम्बोधयामास। "हे पृथिवि, यः कारणं येन त्वं मम समीपं आगता, तस्यार्थे सर्वान् दिविस्थान् प्रवर्तयिष्यामि।" इत्युक्त्वा, ब्रह्मा पृथिवीं विमुक्त्वा, सर्वान् बुद्धिमन्तः देवान्, स्वयमेव प्रजापतिः, आज्ञापयत्। "पृथिव्याः भारं अपाकर्तुं, पृथक् अंशेन अवतरत; स्वस्वरूपं गुह्यं कृत्वा, अत्र जन्म कुरुत।" इत्युक्त्वा, गन्धर्वाप्सरसां समूहं संहृत्य, भगवाँस तेषां सर्वेषां प्रति अर्थपूर्णं वचनं प्रोवाच। तदा, इन्द्रप्रमुखाः देवाः, देवगुरोः वचनं श्रुत्वा, तद् यथार्थं, हितकरं, कल्याणं च, स्वीकृतवन्तः। तदनन्तरं, स्वांशेन पृथिव्यां गन्तुं समुपस्थिताः, शत्रुनिग्राहिणं, वैकुण्ठनिवासिनं नारायणं उपगम्य। स चक्रगदाधरः, पीताम्बरधारी, तेजस्वी, पद्मनाभः, सुरशत्रुनाशकः, विशालसुमुखदृशः। स प्रजापतिः, देवेशः, महाबलः, श्रीवत्सलक्षणः, हृषीकेशः, सर्वैः देवैः पूजितः। तस्मै, पुरुषश्रेष्ठे, पृथिवीशुद्ध्यर्थं, इन्द्रः "अंशेन अवतर" इति उक्तवान्। हरिः "एवं भवतु" इत्युक्तवान्। ततः, हे ब्रह्मन्, त्वत्तः अस्माभिः देवदानवराक्षसगन्धर्वाप्सरसां अंशावतरणं श्रुतम्। अधुना तव मुखात्, सभायां ऋषिसमूहस्य सन्निधौ, कुरुवंशस्य आद्यं वंशं श्रोतुमिच्छामि। धर्मार्थकामैः वर्णितं, राजर्षिषु प्रसिद्धं, शुद्धं, विद्वत्सु कीर्तितं, तत् मम श्रावय। प्रजापतेः दक्षस्य, मनु वैवस्वतस्य, भरतस्य, कुरोः, पुरोः, राजमिध्यस्य, हे निष्पाप, वंशं। यदुवंशस्य, कौर्ववांशस्य, भरतवंशस्य च, पुण्यं, शुभं, समग्रं वंशं। पुण्यं, प्रसिद्धं, जीवनदं, त्वां प्रति कथयिष्यामि; सर्वे, तेजसा दीप्ताः, महर्षिसमः। प्रचेतेसः दश पुत्राः, धर्मज्ञाः, पूर्वं तस्य मुखात् उत्पन्नेन अग्निना दग्धाः। तेषां दक्षः, प्रचेतेसः पुत्रः, जातः; तस्मात् प्रजापतयः अभवन्; स एव, हे नरश्रेष्ठ, जगतां पितामहः। दक्षः, प्रचेतेसः पुत्रः, विरीण्या सह, सहस्रं स्वतुल्यं पुत्रान्, दृढव्रतान्, उत्पादितवान्। नारदः तान् दक्षपुत्रान्, सहस्रशः उत्पन्नान्, सांख्ययोगज्ञानं, मोक्षमार्गं च, उपदिश्य, तान् सर्वदिशि ज्ञानार्थं प्रवर्तितवान्। ततः, दक्षः, जीवोत्पत्त्यर्थं, पञ्चाशत् कन्याः, पुत्रिकाः, नियुक्तवान्। दश धर्माय, त्रयोदश कश्यपाय, सप्तविंशतिः सोमाय, कालविधानकुशलाः, दत्ताः। त्रयोदशपत्नीषु, दक्षकन्यायाः उत्तमायाः, मारीचिकश्यपयोः, आदित्याः उत्पन्नाः। तेषु, इन्द्रादयः, महाबलयुक्ताः, विवस्वान् च, तस्मात् विवस्वतः यमः, महाबलः, पुत्रः उत्पन्नः। यमी, मार्ताण्डस्य कन्या, अपि, हे राजन्, जाताः; मार्ताण्डात् मनुः, बुद्धिमान्, महाबलः, पुत्रः जातः। स मनुः, धर्मज्ञः, बुद्धिमान्, तस्मिन्नेव वंशः स्थितः; मनोः वंशात्, मनुष्यवर्गः प्रसिद्धः अभवत्। मनोः पुत्रात्, ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, अन्ये च जाताः; एवं, हे महराजन्, ब्रह्मा क्षत्रं च समागतम्। तैः मानवब्राह्मणैः वेदः सहाङ्गैः रक्षितः; वेनः, धृष्णुः, नरिष्यन्तः, नाभागः, इक्ष्वाकुः च।