கந்தும் நேச்சதி கல்யாணீ தஸ்மாத்தாத வஹஸ்வ வை। ஶக்தஸ்த்வம் ப்ரதிகந்தும் ச முநிபிஃ ஸஹ பௌரவ
அதனால், மகனே, நீ அவளை ஏந்திச் செல்ல வேண்டும்; முனிவர்களுடன் திரும்பவும் வர வல்லவனாக நீ இருக்கிறாய், புருவம்சத்து மகனே.
இத்யுக்த்வா ஸர்வதமநம் கண்வஃ ஶிஷ்யாநதாப்ரவீத்। ஶகுந்தலாமிமாம் ஶீக்ரம் ஸபுத்ராமாஶ்ரமாதிதஃ
இவ்வாறு சர்வதமனனிடம் கூறி, கண்வர் தம் சீடர்களிடம் சொன்னார்: 'சகுந்தளையையும் அவள் மகனையும் விரைவில் ஆசிரமத்திலிருந்து அழைத்துச் செல்.'
பர்துஃ ப்ராபயதாப்யாஶம் ஸர்வலக்ஷணபூஜிதாம்। நாரீணாம் சிரவாஸோ ஹி பாந்தவேஷு ந ரோசதே
அனைத்து நல்ல லட்சணங்களும் உடையவளாகிய அவளை அவளுடைய கணவனிடம் கொண்டு செல்லுங்கள்; பெண்களுக்கு உறவினர்களிடம் நீண்ட நாட்கள் தங்குவது விருப்பமில்லை.
கீர்திசாரித்ரதர்ம்நஸ்தஸ்மாந்நயத மா சிரம்
புகழும் நடத்தைமும் தர்மமும் காக்க, இனி தாமதிக்காமல் அவளை அழைத்துச் செல்லுங்கள்.
தர்மாபிபூஜிதம் புத்ரம் காஶ்யபேந நிஶாம்ய து। காஶ்யபாத்ப்ராப்ய சாநுஜ்ஞாம் முமுதே ச ஶகுந்தலா
தர்மத்தை மதிக்கும் காச்யபர் அவளுடைய மகனைப் பாராட்டிய செய்தியும், அவரிடமிருந்து அனுமதியும் பெற்றதும், சகுந்தளை மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
கண்வஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா ப்ரதிகச்சேதி சாஸக்ரு'த்। ததேத்யுக்த்வா து கண்வம் ச மாதரம் பௌரவோऽப்ரவீத்। கிம் சிராயஸி மாதஸ்த்வம் கமிஷ்யாமோ ந்ரு'பாலயம்
கண்வனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், மீண்டும் மீண்டும் செல்லுமாறு கூறப்பட்டதும், பௌரவர் கண்வனையும் தாயாரையும் பார்த்து, 'அம்மா, ஏன் தாமதிக்கிறீர்கள்? நாம் அரசரின் அரண்மனைக்கு செல்லலாம்,' என்றான்.
ஏவமுக்த்வா து தாம் தேவீம் துஷ்யந்தஸ்ய மஹாத்மநஃ। அபிவாத்ய முநேஃ பாதௌ கந்துமைச்சத்ஸ பௌரவஃ
அவ்வாறு அந்த மகத்தான துஷ்யந்தனின் மனைவியிடம் கூறி, பௌரவர் முனிவரின் கால்களுக்கு வணங்கி, புறப்பட விரும்பினான்.
ஶகுந்தலா ச பிதரமபிவாத்ய க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ। ப்ரதக்ஷிணீக்ரு'த்ய ததா பிதரம் வாக்யமப்ரவீத்
சகுந்தளை கை கூப்பி தந்தைக்கு வணங்கி, அவரை சுற்றி வந்தபின், அப்பா என்று சொல்லி பேசினாள்.
அஜ்ஞாநாந்மே பிதா சேதி துருக்தம் வாபி சாந்ரு'தம்। அகார்யம் வாப்யநிஷ்டம் வா க்ஷந்துமர்ஹதி தத்பவாந்
அறியாமையால் 'இவர் என் தந்தை அல்ல' என்று நான் எப்போதாவது தவறாக, கடுமையாக, பொய்யாக, ஒழுக்கமற்றவாறு அல்லது விருப்பமில்லாத வார்த்தைகள் பேசினால், அதை நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும்.
ஏவமுக்தோ நதஶிரா முநிர்நோவாச கிம்சந। மநுஷ்யபாவாத்கண்வோऽபி முநிரஶ்ரூண்யவர்தயத்
இவ்வாறு கேட்டபோது, முனிவர் தலையை குனிந்து எதுவும் பேசவில்லை; மனித இயல்பால் கண்வனும் கண்ணீர் விட்டார்.
அப்பக்ஷாந்வாயுபக்ஷாம்ஶ்ச ஶீர்ணபர்ணாஶநாந்முநீந்। பலமூலாஶிநோ தாந்தாந்க்ரு'ஶாந்தமநிஸம்ததாந்
நீர் அல்லது காற்றை உணவாக உட்கொள்பவர்கள், உதிர்ந்த இலைகளை உண்ணுபவர்கள், பழம் மற்றும் வேர் சாப்பிடுபவர்கள், தண்மை உடையவர்கள், மெலிந்தவர்கள், நரம்புகள் தென்படுபவர்கள் ஆகிய முனிவர்களை அவர் அழைத்தார்.
வ்ரதிநோ ஜடிலாந்முண்டாந்வல்கலாஜிநஸம்வ்ரு'தாந்। ஸமாஹூய முநிஃ கண்வஃ காருண்யாதிதமப்ரவீத்
விரதம் காக்கும், ஜடை வைத்தோடு அல்லது முடியை முழுவதும் களையோடு, மரச்சீலை அல்லது மிருகத்தோல் போர்த்தோடு இருந்த முனிவர்களை கூப்பிட்டு, கண்வர் கருணையுடன் இவ்வாறு பேசினார்.
மயா து லாலிதா நித்யம் மம புத்ரீ யஶஸ்விநீ। வநே ஜாதா விவ்ரு'த்தா ச ந ச ஜாநாதி கிம்சந
என் புகழ் பெற்ற மகள், காட்டில் பிறந்து வளர்ந்தவள், எப்போதும் என் அன்பில் வளர்ந்தாள்; உலகம் பற்றி எதுவும் அறியவில்லை.
ஆஶ்ரமாத்து பதா ஸர்வைர்நீயதாம் க்ஷத்ரியாலயம்। த்விதீயயோஜநே விப்ராஃ ப்ரதிஷ்டாநம் ப்ரதிஷ்டிதம்
அவளை நீங்கள் அனைவரும் ஆசிரமத்திலிருந்து அந்தக் க்ஷத்திரியனின் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்; இரண்டாம் யோஜனையில், பிராமணர்களே, பிரதிஷ்டானம் என்னும் நகரம் உள்ளது.
ப்ரதிஷ்டாநே புரே ராஜா ஶாகுந்தலபிதாமஹஃ। அத்யுவாஸ சிரம் காலமுர்வஶ்யா ஸஹிதஃ புரா
பிரதிஷ்டான நகரத்தில், சகுந்தளாவின் தாத்தா, ஒருகாலத்தில் ஊர்வசியுடன் நீண்ட நாட்கள் வாழ்ந்தார்.
அநூபஜாங்கலயுதம் தநதாந்யஸமாகுலம்। ப்ரதிஷ்டிதம் புரவரம் கங்காயாமுநஸங்கமே
கங்கை, யமுனை நதிகள் சங்கமிக்கும் இடத்தில் அமைந்த பிரதிஷ்டானம் என்ற சிறந்த நகரம், காடுகளும் குன்றுகளும் நிறைந்தது, செல்வமும் தானியமும் மிகுந்தது.
தத்ர ஸங்கமமாஸாத்ய ஸ்நாத்வா ஹுதஹுதாஶநாஃ। ஶாகமூலபலாஹாரா நிவர்தத்வம் தபோதநாஃ। அந்யதா து பவேத்விப்ரா அத்வநோ கமநே ஶ்ரமஃ
அங்கு சங்கமத்தை அடைந்து, நீராடி, அக்னிக்குப் பலி கொடுத்து, காய்கறி, வேர், பழம் உண்டு, நீங்கள் முனிவர்கள் திரும்பி வாருங்கள்; இல்லையெனில், பிராமணர்களே, பயணத்தில் சோர்வு ஏற்படும்.
ததேத்யுக்த்வா ச தே ஸர்வே ப்ராதிஷ்டந்த மஹௌஜஸஃ। `ஶகுந்தலாம் புரஸ்க்ரு'த்ய துஷ்யந்தஸ்ய புரம் ப்ரதி
'அப்படியே' என்று கூறி, அந்த வீர முனிவர்கள் அனைவரும் சகுந்தளையை முன்னிலைப்படுத்தி, துஷ்யந்தனின் நகரை நோக்கி புறப்பட்டனர்.
க்ரு'ஹீத்வா சாமரப்ரக்யம் புத்ரம் கமலலோசநம்। ஆஜக்முஶ்ச புரம் ரம்யம் துஷ்யந்தாத்யுஷிதம் வநாத்
அந்த தாமரைப் போன்ற கண்கள் உடைய, சாமரம் போன்ற ஒளிவுடன் கூடிய மகனைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, அவர்கள் காட்டிலிருந்து அழகான துஷ்யந்தன் வாழும் நகரை அடைந்தனர்.
ஶகுந்தலாம் ஸமாதாய முநயோ தர்மவத்ஸலாஃ। தே வநாநி நதீஃ ஶைலாந்கிரிப்ரஸ்ரவணாநி ச
தர்மத்தை விரும்பும் அந்த முனிவர்கள் சகுந்தளையை அழைத்துக்கொண்டு, காடுகள், நதிகள், மலைகள், மலைச்சரிவுகள் ஆகியவற்றை கடந்தனர்.
கந்தராணி நிதம்பாம்ஶ்ச ராஷ்ட்ராணி நகராணி ச। ஆஶ்ரமாணி ச புண்யாநி கத்வா சைவ கதஶ்ரமாஃ
மலைக் குகைகள், ஆற்றங்கரை, நாடுகள், நகரங்கள், புனித ஆசிரமங்கள் எல்லாம் கடந்து, அவர்கள் ஓய்வின்றி பயணம் தொடர்ந்தார்கள்.
ஶநைர்மத்யாஹ்நவேலாயாம் ப்ரதிஷ்டாநம் ஸமாயயுஃ। தாம் புரீம் புருஹூதேந ஐலஸ்யார்தே விநிர்மிதாம்
மெல்ல மெல்ல, நடு பகலில், புருஹூதன் இலனுடைய மகனுக்காக கட்டிய பிரதிஷ்டான நகரை அவர்கள் அடைந்தார்கள்.
பரிகாட்டாலகைர்முக்யைருபகல்பஶதைரபி। ஶதக்நீசக்ரயந்த்ரைஶ்ச குப்தாமந்யைர்துராஸதாம்
அந்த நகரம் பலவீனமற்ற வாயில்கள், மதில்கள், நூற்றுக்கணக்கான பாதுகாப்புகள், கல்லை எறியும் கருவிகள், பல்வேறு பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் கொண்டு பகைவரால் எட்ட முடியாததாக இருந்தது.
ஹர்ம்யப்ரஸாதஸம்பாதாம் நாநாபண்யவிபூஷிதாம்। மண்டபைஃ ஸஸபை ரம்யைஃ ப்ரபாபிஶ்ச ஸமாவ்ரு'தாம்
அந்த நகரம் அரண்மனைகள், மாளிகைகள் நிறைந்தது; பலவகை பொருட்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அழகான மண்டபங்கள், கூடங்கள், நீர்வீடுகள் சூழ்ந்திருந்தன.
ராஜமார்கேண மஹதா ஸுவிபக்தேந ஶோபிதாம்। கைலாஸஶிகராகாரைர்கோபுரைஃ ஸமலங்க்ரு'தாம்
அங்கு பெரிய ராஜமார்க்கம் அழகாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது; கைலாசம் சிகரங்களைப் போல் தோற்றமளிக்கும் கோபுரங்கள் அந்த நகரை அலங்கரித்திருந்தன.
த்வாரதோரணநிர்யூஹைர்மங்கலைருபஶோபிதாம்। உத்யாநாம்ரவணோபேதாம் மஹதீம் ஸாலமேகலாம்
அந்த நகரம் மங்களகரமான வாயில்கள், தோரணங்கள், வெளியேறும் இடங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது; தோட்டங்கள், மாமரத்தோப்புகள், சால மரங்களால் சூழப்பட்ட பெரிய நகரமாக இருந்தது.
ஸர்வபுஷ்கரிணீபிஶ்ச உத்யாநைஶ்ச ஸமாவ்ரு'தாம்। வர்ணாஶ்ரமைஃ ஸ்வதர்மஸ்தைர்நித்யோத்ஸவஸமாஹிதைஃ
அங்குள்ள நகரம் பலவகை தாமரை குளங்கள், தோட்டங்கள் கொண்டு சூழப்பட்டிருந்தது; அங்கு எல்லா வகை மக்கள் தங்கள் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்து, எப்போதும் விழாக்களில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.
தநதாந்யஸம்ரு'த்தைஶ்ச ஸம்துஷ்டை ரத்நபூஜிதைஃ। க்ரு'தயஜ்ஞைஶ்ச வித்வத்பிரக்நிஹோத்ரபரைஃ ஸதா
அந்த நகரில் செல்வமும், தானியமும் நிறைந்து, மகிழ்ச்சியுடன், மாணிக்கங்கள் கொண்டு மதிப்பளிக்கப்பட்டு, யாகங்கள் செய்த பண்டிதர்கள், அக்னிகாரியுடன் வாழ்ந்தவர்கள் நிரம்பி இருந்தார்கள்.
வர்ஜிதா கார்யகரணைர்தாநஶீலைர்தயாபரைஃ। அதர்மபீருபிஃ ஸர்வைஃ ஸ்வர்கலோகஜிகீஷுபிஃ
அங்கு தவறான செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் இல்லை; எல்லோரும் தானம் செய்யும் மனம் கொண்டும், தயையுடன், அதர்மத்தை வெறுத்தும், சுவர்க்கத்தை அடைய விரும்பியும் இருந்தார்கள்.
ஏவம்விதஜநோபேதமிந்த்ரலோகமிவாபரம்। தஸ்மிந்நகரமத்யே து ராஜவேஶ்ம ப்ரதிஷ்டிதம்
இவ்வாறு நல்லொழுக்கம் கொண்ட மக்கள் நிறைந்த அந்த நகரம், இன்னொரு இந்திரலோகத்தைப் போல் இருந்தது; அதன் நடுவில் அரசரின் அரண்மனை அமைந்திருந்தது.