ମହାପୁରୁଷଙ୍କ କଥାରେ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଚାରି ଜଣ ମାତୃସ୍ୱରୂପା ଦେବୀଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଏ। ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମ୍ବନ୍ଧର ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଏକ ମହା ବିଶ୍ୱ ରୂପ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଓ ନନ୍ଦ, ତୁମେ ନନ୍ଦିନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ଥାପିତ କରୁଛି। ଓ ବସିଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏହି ରାଜମହଳରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବେ ବସିବା। ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, କାମନା, ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବାରେ ତୁମେ ଦୟା କର। ଏହି ରାଜମହଳକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମର, ଓ ଶୁଭେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କଳ୍ୟାଣ ହେଉ, ଓ କଶ୍ୟପ ନ୍ବଂଶଜ। ଓ ଦେବୀ, ସଦା ଜୀବନ ଦାତ୍ରୀ ଓ ଆଶା ପୂରଣକାରିଣୀ ହେଉ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଜୟଶ୍ରୀ ଦେବୀ ଭାବେ ଏଠାରେ ସଦା ବସ। ଓ ଭାର୍ଗବୀ, ଏଠାରେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ ହୋଇ ସଦା ରୁହ, ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଜୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଆଣ। ଓ ଶୁଭ୍ର ଦେବୀ, ଅତିରିକ୍ତ ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୋଷ ନାଶ କର, ସିଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଥିବା ଜଗତ୍ ସ୍ୱରୂପିଣୀ ଭାବେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସଦା ବସ। ଏହା ପରେ, ଆକାଶକୁ ବେଦୀ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ତିନି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବସାଇବା ଉଚିତ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହୋମ କରି, ତାପରେ ବଳି ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ରାଜମହଳରେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି। ଦେବତାଙ୍କ ଦିନରେ ସଦା ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ଚୈତ୍ର ଏବଂ ମାଘ ଆରମ୍ଭ ବ୍ୟତୀତ, ପଞ୍ଚ ମାସରେ, ବୃହସ୍ପତି କିମ୍ବା ଶୁକ୍ର ଉଦୟ ସମୟରେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ତିନି କରଣରେ ଏହି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ବିଶେଷକରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ଚତୁର୍ଥୀ, ନବମୀ, ଷଷ୍ଠୀ, ଚତୁର୍ଦଶୀ ଛାଡ଼ି। ଶୁଭ ତିଥି ହେଉଛି ଷଷ୍ଠୀ, ଦୁଷ୍ଟ ବାର ବ୍ୟତୀତ; ଶତଭିଷାଜ୍, ଧନିଷ୍ଠା, ଆର୍ଦ୍ରା, ଅନୁରାଧା, ଏବଂ ତିନି ଉତ୍ତରା ନକ୍ଷତ୍ର ଶୁଭ। ରୋହିଣୀ ଏବଂ ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଲଗ୍ନ କୁମ୍ଭ, ସିଂହ, ତୁଳା, ବୃଷ, ଧନୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ତ୍ରିକୋଣ ହେବା ଉଚିତ। ବୃହସ୍ପତି ନବ ରାଶିରେ ଏବଂ ସପ୍ତମ ସ୍ଥାନରେ ସଦା ଶୁଭ; ବୁଧ ଷଷ୍ଠ, ଅଷ୍ଟମ, ଦଶମ ଏବଂ ସପ୍ତମ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଭ, ଶନି ଅନ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ନ ଥିଲେ ଶୁଭ। ଚନ୍ଦ୍ର ଲଗ୍ନରୁ ସପ୍ତମ ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ ସଦା ଶକ୍ତି ଦେଉଥିବା; ରାହୁ ଦଶମ, ତୃତୀୟ, ଷଷ୍ଠ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ। ଶନି, ମଙ୍ଗଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଧୂମକେତୁ ଷଷ୍ଠ, ତୃତୀୟ, ଏକାଦଶ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ଶୁଭ; ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ଶୁଭ, କ୍ରୂର କିମ୍ବା ପାପୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକାଦଶରେ ଥିଲେ ଶୁଭ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଲଗ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗ୍ରହମାନେ ଅର୍ଧ, ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ସ୍ଥାନରେ ଚତୁର୍ଥାଂଶ, ଚତୁର୍ଥ ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ପଦ ବ୍ୟତୀତ। ଯଦି ଚାରି ପାଖରେ ଏକାଂଶ ନାଡ଼ି କମ୍, ତେବେ ମୀନ ଓ ମେଷରେ ଭୋଗ ହୁଏ; ବୃଷ ଓ କୁମ୍ଭରେ ଚାରି ଅଂଶ କମ୍। ମକର, ମିଥୁନ, ପାଞ୍ଚ ରାଶି, ଧନୁ, ତୁଳା, କର୍କଟ, ସିଂହ; ତୁଳା ଓ କନ୍ୟାରେ ଛଅ ଅଂଶ କମ୍, ଘାଟିକାରେ ପାଞ୍ଚ ଓ ଅର୍ଧ। ସିଂହ, ବୃଷ ଓ କୁମ୍ଭ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ସିଦ୍ଧିଦାୟକ; ଧନୁ, ତୁଳା, ମେଷ ଚଳିତ, ତାଙ୍କ ତୃତୀୟ ଭାଗ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱଭାବର। ଶୁଭ ଲଗ୍ନ, ଶୁଭ ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା ବୁଧ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ ଶକ୍ତି ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ। ରାଜ୍ୟ, ପ୍ରଭାବ, ପୁତ୍ର, କୀର୍ତ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଫଳ ମିଳେ; ପ୍ରଥମ, ସପ୍ତମ, ଚତୁର୍ଥ ଓ ଦଶମକୁ କୋଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର, ବୁଧ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିବା; ତୃତୀୟ, ଏକାଦଶ, ଚତୁର୍ଥରେ ପାପ ଗ୍ରହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହୁଏ। ଉତ୍କର୍ଷ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ତମାନେ ତିଥି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଅଞ୍ଚଳର ପଞ୍ଚମାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି କିମ୍ବା ଧନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି। ହାତରୁ ବାରଟି ପଦ ଦୂରେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଚତୁର୍ଭୁଜ ହେଉ, ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥାଉ, ଏବଂ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଏହାର ଆଧା ଆକାର ହେଉ। ଏହା ଏକ କିମ୍ବା ଚାରି ମୁହଁ ଥାଉ, କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଦିଶାରେ, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତରମୁଖୀ ହେଉ; ଗଜାକାର ଦଶ ହାତ ହେଉ, କିମ୍ବା ଆବଶ୍ୟକତାନୁସାରେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କର। ଉତ୍ତରକୁ ଦୁଇ ହାତ ବଢ଼ାଇ, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ଆଠଟି ମଣ୍ଡପ ହେଉ; ବେଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଏବଂ କୋଣର ଖୁଟି ସହିତ ଯୁକ୍ତ। ବେଦୀର ପାଦ ମଧ୍ୟରେ ଜାଗା ଛାଡ଼ି, ନଅ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଏକ, ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ କାଠର ମଞ୍ଚରେ, କିମ୍ବା ପୂର୍ବଦିଗରେ, କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ। ଏହାର ଆକାର ଶତପଚାସି ପାଇଁ ଏକ ମୁଷ୍ଟି, ଶତ ପାଇଁ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି, ହଜାର ପାଇଁ ଏକ ହାତ, ଦଶ ହଜାର ପାଇଁ ଦୁଇ ହାତ। ଲକ୍ଷ ପାଇଁ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, କୋଟି ପାଇଁ ଆଠ ହାତ; ପୂର୍ବରେ ଚନ୍ଦ୍ରାକାର, ଦକ୍ଷିଣରେ ତ୍ରିକୋଣ। ପଶ୍ଚିମରେ ଷଡ଼ଭୁଜ, ଉତ୍ତରରେ ପଦ୍ମାକାର, ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ଅଷ୍ଟଭୁଜ; ଶିବଙ୍କୁଣ୍ଡ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱ ହେଉଥିବା ଭାବରେ ଖୋଦାଯିବା ଉଚିତ, ଉଚ୍ଚ ତଟ ସହିତ। ଏହାର ବାହାରେ ତିନିଟି ତଟ ଥାଏ, ବେଦିକ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତଟ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି ଚଉଡ଼ା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତଟ ଛଅ ଆଙ୍ଗୁଠି କିମ୍ବା ଏକ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଆକାରର। ଏହା ଉପରେ ଯୋନି ରଖିବା ଉଚିତ, ମଧ୍ୟରେ ପିପଳ ପତ୍ର ଆକାରର; ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି, ଚଉଡ଼ା ଆଠ ଆଙ୍ଗୁଠି। ଲମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଅର୍ଧ, ତଳ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଗଳା ସମାନ; ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଯୋନି ଉତ୍ତରମୁଖୀ। ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ପୂର୍ବ, କିମ୍ବା ସେଇ ଦୁଇ ପାଇଁ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ; ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଚବିଶ ଅଂଶ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି।