ଏକ ଶୁଭ ଲଗ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଗ୍ରହଗୁଡିକ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି ଏବଂ ଶୁଭ ପ୍ରଭାବରେ ଆବୃତ, ଯଦି ଏହି ଲଗ୍ନରେ ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା ବୁଧ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଲଗ୍ନ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ। ରାଜ୍ୟ, ପ୍ରତାପ, ଶକ୍ତି, ପୁତ୍ର, କୀର୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଅନେକ ରହିଛି; ଏଠାରେ ପ୍ରଥମ, ସପ୍ତମ, ଚତୁର୍ଥ ଓ ଦଶମ ଭାବକୁ କୋଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏହି କୋଣରେ ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର ଓ ବୁଧ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସାଧନା ସମ୍ଭବ; ତୃତୀୟ, ଏକାଦଶ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଭାବରେ ପାପଗ୍ରହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହାପରେ, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍କର୍ଷ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ ନୁହେଁ, ତାହା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତିଥି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ, ଅଞ୍ଚଳର ପଞ୍ଚମାନ ବା ଏକଥିରିକି ଧନ ଭାବରେ ଦୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଚିତ। ହାତରୁ ଦ୍ୱାଦଶ ପଦ ଦୂରରେ ଏକ ଚତୁର୍ଭୁଜ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିବା ଏହି ମଣ୍ଡପ ଅବସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ; ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଏହାର ଆର୍ଦ୍ଧ ଆକାର ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ମଣ୍ଡପ ଏକ ମୁହଁ କିମ୍ବା ଚାରିଟି ମୁହଁ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା; ହାଥୀ ଭଳି ଏହାର ଆକାର ଦସ ହାତ ହେବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଅନୁଯାୟୀ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତରରେ ଦୁଇ ହାତ ବୃଦ୍ଧି କରି, ଅନ୍ୟ ମଣ୍ଡପଗୁଡିକ ଏଠି ଆଠଟି ହେବା ଉଚିତ; ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆଲତାର ଥିବା ଉଚିତ, ଯାହା କୋଣର ଖୁଣ୍ଟି ସହିତ ଯୋଡାଯାଇଥାଏ। ଆଲତାରର ପାଦ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି, ନଉ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, କିମ୍ବା ଏକ, ଶିବ ପାଇଁ କାଠର ତଳା ଉପରେ, କିମ୍ବା ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, କିମ୍ବା ଗୁରୁ ଯେପରି ଅନୁଶାସନ କରନ୍ତି, ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ। ଏହି କୁଣ୍ଡର ଆକାର ଏକ ମୁଷ୍ଟି ହେବା ଉଚିତ ଯଦି ଉତ୍ସର୍ଗ ଦେଢ଼ ଶତ; ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ ହେବା ଉଚିତ ଯଦି ଉତ୍ସର୍ଗ ଶତ; ଏକ ହାତ ଯଦି ଉତ୍ସର୍ଗ ହଜାର; ଦୁଇ ହାତ ଯଦି ଦଶ ହଜାର। ଲକ୍ଷ ଉତ୍ସର୍ଗ ପାଇଁ ଚତୁର୍ଭୁଜ କୁଣ୍ଡ; କୋଟି ଉତ୍ସର୍ଗ ପାଇଁ ଏଠି ଆଠ ହାତ; ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର, ଦକ୍ଷିଣରେ ତ୍ରିଭୁଜାକାର। ପଶ୍ଚିମରେ ଷଡ୍ଭୁଜ, ଉତ୍ତରରେ ପଦ୍ମାକାର, ଶିବ ପାଇଁ ଅଷ୍ଟଭୁଜାକାର କୁଣ୍ଡ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ; ଶିବର କୁଣ୍ଡ ଚେଞ୍ଚାଳ ଭାବରେ ଖୋଡ଼ାଯିବା ଉଚିତ, ଉଚ୍ଚ ଦିବାର ଉପରେ। ସେହି ଦିବାର ବାହାରେ, ବେଦ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ତିନିଟି ଦିବାର ହେବା ଉଚିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ଚଉଡ଼ା ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିବାର ଛଉ ଆଙ୍ଗୁଳ କିମ୍ବା ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ ଚଉଡ଼ା ହେବା ଉଚିତ, ଓ କୁଣ୍ଡ ଭଳି ଆକାର ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦିବାର ଉପରେ, ମଧ୍ୟରେ ପିପଳ ପତ୍ର ଆକାରର ଯୋନି ରଖିବା ଉଚିତ; ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ, ଚଉଡ଼ା ଆଠ ଆଙ୍ଗୁଳ। ଲମ୍ବ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଆର୍ଦ୍ଧ ମାନ, ତଳ ଆକାର କୁଣ୍ଡର ଗଳା ସମାନ। ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ କୁଣ୍ଡର ଯୋନି ଉତ୍ତରକୁ ମୁହଁ କରିଥାଏ। ଅନ୍ୟ କୁଣ୍ଡଗୁଡିକର ମୁହଁ ପୂର୍ବ, କିମ୍ବା ସେହି ଦୁଇଟି ପାଇଁ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ; ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଚବିଶ ଭାଗ ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ପ୍ଲକ୍ଷ, ଉଦୁମ୍ବର, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ବଟ ଏକ୍କ୍ରମରେ ଦ୍ୱାର; ଶାନ୍ତି, ଆତ୍ମା, ବଳ, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମ ଏହି କ୍ରମରେ। ପଞ୍ଚ, ଛଉ କିମ୍ବା ସାତ ହାତ ଲମ୍ବ, ଏକ ହାତ ଦୂରରେ ରଖିବା ଉଚିତ; ଚଉଡ଼ା ଆର୍ଦ୍ଧ, ଆମ୍ବ ପତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଶୋଭିତ। ଇନ୍ଦ୍ରର ଧନୁଷ ଭଳି, ଲାଲ, କଳା, ଧୂସର, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକ, ଧଳା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଭଳି ବ୍ୟାନର। ପୂର୍ବରୁ ଲାଲ ପତାକା, ଦକ୍ଷିଣରୁ ନୀଳ, ନିରୃତିର; ଲମ୍ବ ପାଞ୍ଚ ହାତ, ଚଉଡ଼ା ଆର୍ଦ୍ଧ; ପତାକା ଲମ୍ବା ଓ ଚଉଡ଼ା। ପତାକା ଦଣ୍ଡ ହାତରେ ମାପିବା ଉଚିତ, ପଞ୍ଚ ହାତ ଲମ୍ବ; ଏହା ପୃଥିବୀ ତାଳ, ହାଥୀ ଦଂତ ଶିର୍ଷ, ବଳଦ ଶିଙ୍ଗ ରୁ ନେବା ଯୋଗ୍ୟ। ପଦ୍ମ ଗୁଚ୍ଛ, ଶୁଆ, ଗୋଶାଳା, ଚତୁର୍ମୁଖୀରୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଭାଗ ମାଟି ନେବା ଉଚିତ; ଏଠି ଆଠ ଭାଗ ଭାଇକୁଣ୍ଠ ଓ ପିନାକିନ ପାଇଁ। ପଞ୍ଚ ତିକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବଟ, ଉଦୁମ୍ବର, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ଆମ୍ବ ଓ ଜାମ୍ବୁ ଗଛର ଛାଲ ରୁ ନେବା ଉଚିତ; ଏଠି ଆଠ ପ୍ରକାର ଫଳ ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ରୁ ମାନ୍ୟ ଜଳ, ଔଷଧୀ ଗଛର ଜଳ ଉପଯୋଗୀ। ମୁଁ ଉଚିତ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଓ ରତ୍ନ ଓ ଗୋ ଶିଙ୍ଗର ଜଳ କଥା କହିବି। ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପଞ୍ଚ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେବା ଉଚିତ, ଗୋର ପଞ୍ଚ ଉତ୍ପାଦର ଅମୃତ; ପିଠା ଓ କପଡ଼ା ଦ୍ରବ୍ୟ ଶୋଧନ ପାଇଁ ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ହଜାର ତିଆରି ହୋଇଥିବା କୁମ୍ବ, ମଣ୍ଡଳ ପାଇଁ ରୋଚନା, ଶତ ଔଷଧୀର ମୂଳ—ବିଜୟା, ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ବଳା। ଗୁଡୁଚୀ, ଅତିବଳା, ପାଠା, ସହଦେବା, ଶତାବରୀ; ଋଦ୍ଧି ଓ ସୁବର୍ଚସା ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦିଆଯାଏ। ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତିଲ ଓ ଦର୍ଭା ଗାଛର ଛାଣ, ଏବଂ ଅଙ୍ଗାର ସ୍ନାନ; ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଯବ, ଗହମ, ବେଲର ଚୂରା ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଅଭିଷେକ ପାଇଁ କପୁର, ସ୍ନାନ ପାଇଁ କୁମ୍ବର ପାର୍ଶ୍ୱ; ଏକ ଶୟନ, ଦୁଇଟି ତକିଆ, ଏକ ଉଚ୍ଚାସନ ଓ କପଡ଼ା ରଖିବା ଉଚିତ। ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ଶୟନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା; ଘିଅ ଓ ମଧ ମିଶ୍ରିତ ପାତ୍ର ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ପୋଷକ ଶିବ କୁମ୍ବ ଓ ଲୋକପାଳ ପାଇଁ କୁମ୍ବ; ନିଦ୍ରା ପାଇଁ ଏକ କୁମ୍ବ, ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କୁଣ୍ଡ ସଂଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ। ଦ୍ୱାରପାଳ, ଧର୍ମ ଓ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କୁମ୍ବ; ବାସ୍ତୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଗଣେଶ ଓ ଅନ୍ୟ କୁମ୍ବ ମଧ୍ୟ। ଧାନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କୁମ୍ବ, କପଡ଼ା ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ପୂରିତ, ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ଖୁସି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପୂରିତ। ଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂରିତ କୁମ୍ବ, ପତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଭରିତ; କପଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଢାକି, ଧଳା ସୋରିସ ଆଣିବା ଉଚିତ। ଛିଟିବା ପାଇଁ ଭଜା ଚାଉଳ ଆଣିବା, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ତଳୱାର ପୂର୍ବରୁ; ଅଘ୍ରାଣ ପାଇଁ ଢାକଣା ଥିବା ପାତ୍ର ଓ ତାମ୍ବା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କୌଶା। ଘିଅ ଓ ମଧ ମିଶ୍ରିତ ପାତ୍ର ତଳ ପାଉଁ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ; ତିନି ଶତ ଦର୍ଭା ତିଆରି ଚଟାଇ, ହାତରେ ମାପିବା ଉଚିତ।