ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਕਤਾਰ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫੌਜ ਦੇ ਆਗੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਬਣਤਰ ਬਣਾਵੇ ਜੋ ਜਦੋਂ ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕੇ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਾਰ ਰਖਵਾਲੇ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਥ ਲਈ ਚਾਰ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ਤੇ ਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇਰੇ ਬਹਾਦੁਰ ਸਿਪਾਹੀ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਡਰਪੋਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਬਣਤਰ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਡਰਪੋਕ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਬਹਾਦੁਰ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ, ਚੌੜੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਿਪਾਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਕਤਾਰ ਤੋੜੀ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ। ਚਮੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਤੋੜਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ। ਦੂਰੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਰਥਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਰਥਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਹਾਥੀ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਤੋੜਨ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ, ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਮੀਣਾਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਲਈ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਲਈ ਚਿਕਣ ਮੈਦਾਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਣਤਰ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਪਿੱਛੇ ਹੋਵੇ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮਰਨ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭੋਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਪਾਹੀ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਖ਼ਮਾਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਕਨਿਆਏਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੁੰਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਅਜੇਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਜੀਵਾਂ, ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਿਆਂ, ਨਿਹੱਥਿਆਂ ਅਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਵੈਰੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ, ਨਦੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਅੱਧੇ ਪਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੌਸਮ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਛਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, "ਅਸੀਂ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ!" ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਾਹੀਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਤਰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਰਤਨ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਮੰਤਰੀ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਨਤਾਨ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਕਦੇ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜ-ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਯਜ੍ਞ ਦੀ ਹੋਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਂਝ, ਰਾਤ, ਚਮਕ, ਸੰਪੱਤਾ, ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ! ਤੂੰ ਹੀ ਯਜ੍ਞ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਜਾਂਚ, ਤਿੰਨੋਂ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਮਧੁਰ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਧੁਰ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਯਜ੍ਞਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਿਰਮੌਰ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ? ਜਦ ਤੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਲਗਭਗ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਖਿੜ ਗਏ ਹਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਦੋਸਤ, ਅਨਾਜ, ਧਨ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਿਹਤ, ਸੰਪੱਤਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਹਰਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ—ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਆਦਰ, ਧਨ, ਖਜ਼ਾਨੇ, ਘਰ, ਵਸਤਾਂ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ—ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇਵੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਲਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੰਤਾਨਾ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।