ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਦੌਲਤ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੌਲਤ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜੀਵਾਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਲਈ – ਐਸੇ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਆਦਿਕ ਬਣਾਉਣ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਆਵਾਸ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ – ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ, ਸਥੂਲ, ਸੂਖਸ਼ਮ – ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਣ, ਚੰਡੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਫਲ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ, ਫਿਰ ਇੱਟ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨੇ ਆਦਿਕ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿਕ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲਣ – ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—" "ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਠ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਥਕ ਕੇ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ—" "ਜਿਹੜੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖੋ, ਹੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤੋ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਉਪਵਾਸ, ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤੇ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਜਾਂ ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ—" "ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਵੀ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਮਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—" "ਉਹੀ ਫਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੱਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।" "ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਆਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸੱਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਅਨੰਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉੱਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਟਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ—" "ਉਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਅੱਗੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਏ। ਹਯਗਰੀਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।" ਹਯਗਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਵੀਦੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਹ ਵਿਦੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਚੀਸ ਤੱਕ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੰਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਵੈਭਵ, ਪੌਸ਼ਕਰ ਤੰਤਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅੰਗਾਰਗ, ਗਾਲਵ, ਨਾਰਦ, ਸੰਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਂਡਿਲ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਕ ਤੰਤਰ।" "ਸ਼ੌਣਕ ਤੰਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਿਆਨ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ੍ਵਾਯੰਭੂ, ਕਾਪਿਲ, ਆਤਾਰਕਸ਼, ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣੀਯ – ਇਹ ਸਭ ਸੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਆਤਰੇਯ, ਨਰਸਿੰਹ, ਆਨੰਦ, ਆਰੁਣ, ਬੌਧਾਯਨ, ਆਰਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ – ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਦੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮੱਧਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੱਛ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕੋਕਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਨਹੀਂ।" "ਕਾਮਰੂਪ, ਕਲਿੰਗ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਰਮੀਰ, ਕੋਸਲ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਾਤ੍ਰ – ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਤੇਜਸ, ਅੰਬੁ, ਅਤੇ ਭੂ – ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ।'" "ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਤੰਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਮਹਾਤਮਿਆ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।