शिवस्य शुद्ध्यर्थं, वार्षिकपूजनस्य फलं दातुं समर्थं त्वां नमामि, हे शिव, एषः पवित्रः त्वया स्वीकृतः अस्तु इति भक्त्या निवेद्यते। मुक्ताफलमौक्तिकमालाभिः, मन्दारादिपुष्पैः च विराजितं एतत् वार्षिकपूजनं वेदवित् त्वदर्थं समर्प्यते। मम आदेशानुसारं एतत् वार्षिकपूजनं कृत्वा, त्वं पवित्र, स्वर्गलोकं विमुक्तः गच्छ इति आदेशः कृतः। सूर्यदेवाय अपि नमस्कृत्य, शुद्ध्यर्थं पवित्रं समर्पयामि, यः वार्षिकपूजनस्य फलं दाति। पुनः शिवाय, वागीश्वराय, बलाधिपाय च सादरं नमस्कृत्य, शुद्ध्यर्थं पवित्रं समर्प्यते, यः वार्षिकपूजनस्य फलं दाति। नारायणमयेन सूत्रेण, अनिरुद्धमयेनेन उत्तमेन च, यः धनं धान्यं दीर्घायुष्मत्वं आरोग्यं च ददाति, तत् त्वं स्वीकरोतु। कामदेवमयेनेन सूत्रेण, शङ्कर्षणमयेनेन च, यः ज्ञानं सन्ततिं सौभाग्यं च ददाति, तत् त्वं स्वीकरोतु। वासुदेवमयेनेन सूत्रेण, यः धर्मं कामं अर्थं मोक्षं च ददाति, संसारसागरस्य तारणहेतुः च, तत् त्वं स्वीकरोतु। विश्वरूपमयेनेन सूत्रेण, सर्वदायकं, पापविनाशकं, पूर्वापरकुलोद्धारकं च, तत् त्वं स्वीकरोतु। अथाग्निः उवाच—वसुदेवादीनां देवतानां मन्दिरनिर्माणस्य फलं विस्तरेण कथयामि, यत् दिव्यधामस्य निर्माणे इच्छुकस्य सहस्रजन्मकृतपापविनाशनं भवति। ये मनसा अपि कृष्णस्य गृहं निर्मिमीत, तेषां शतजन्मकृतपापानि नश्यन्ति; कृष्णस्य गृहं निर्मिते लोकेषु हर्षः जायते। ते अपि पापक्लेशात् विमुक्ताः, अच्युतलोकं प्राप्नुवन्ति; सः पुरुषः दशसहस्राणि पूर्वापरकुलानां नेतुं समर्थः भवति। हर्याः गृहं निर्माय, शीघ्रं तान् विष्णोर्लोकं नयति; तत्र पितरः भूषिताः, दृष्ट्वा विष्णोर्लोके वसन्ति। कृष्णमन्दिरनिर्माता नरकक्लेशात् विमुक्तः, एष देवालयः ब्रह्महत्यादिपापसमूहं नाशयति। यत् यज्ञैः फलं लभ्यते, तत् देवमन्दिरनिर्माणेन लभ्यते; देवालयनिर्माणात् सर्वतीर्थस्नानस्य फलं प्राप्यते। ये देवार्थे युद्धे हताः, तेषां यत् फलम्, तदेव कपटेन अपि, बालुकामात्रेण अपि मन्दिरनिर्माणेन लभ्यते। यो एकं मन्दिरं निर्माति, सः स्वर्गं प्राप्नोति; त्रिभिः ब्रह्मलोकं, पञ्चभिः शिवलोकं, अष्टभिः हरिसंनिधौ वसति। षोडशमन्दिरनिर्माणेन भोगमोक्षौ लभ्येते; हर्याः लघु, मध्यम, उत्तमगृहनिर्माणेन—स्वर्गं, विष्णोर्लोकं, मोक्षं च क्रमशः लभ्यते। विष्णोः उत्तममन्दिरनिर्माणेन, धनवान् एतत् फलं प्राप्नोति। लघुना अपि, यदि धनवान् स्यात्, तदेव पुण्यं प्राप्नोति; धनं प्राप्य, किंचिदपि देवालयं निर्मातव्यं। हर्याः मन्दिरनिर्माणेन अधिको धर्मः लभ्यते; लक्षेण, सहस्रेण, शतेन, अर्धेन अपि—हर्यर्थं गृहनिर्माणेन, सः गरुडध्वजस्य हर्याः स्थले गच्छति। बालकाः अपि, क्रीडया बालुकामन्दिरं निर्माय, हर्याः लोकं प्राप्नुवन्ति। वासुदेवस्यापि निर्मितं मन्दिरं, तत्र गच्छन्ति; पुण्यस्थले, देवालये, क्षेत्रे, शुभाष्टमे स्थानि—यत्र निर्मितं, तत्रैव फलम्। विष्णोः मन्दिरनिर्माता, यथोक्तं, त्रिविधं फलं प्राप्नोति; वैष्णवमन्दिरं बन्धूकपुष्पैः, मधुरमृत्तिकया च अलङ्कृत्य, तस्य गृहस्य लेपनं कुर्वन्तः भगवत्पुरीं प्राप्नुवन्ति। पतितं, अर्धपतनं वा, यः तदुद्धारं करोति, सः द्विगुणं पुण्यं प्राप्नोति; पतितस्य उद्धारकः, पतनारक्षितः च। यः विष्णोः मन्दिरं स्थापयति, सः विष्णोर्लोकं प्राप्नोति, यावत् तत्र ईष्टिकाव्यवस्था तिष्ठति। तस्य कर्ता, सपरिवारः, विष्णोर्लोके पूज्यते; स एव लोकेऽस्मिन् च परत्र च पुण्यात्मा वन्दनीयः। यः वसुदेवतनयस्य कृष्णस्य मन्दिरं कारयति, सः पुण्यकृद् जायते, तस्य कुलं च सर्वं शुद्ध्यति। विष्णोः, रुद्रस्य, सूर्यस्य, देव्या, अन्येषां च मन्दिरनिर्माता ख्यातिं प्राप्नोति; ये तु धनराशिं रक्षन्ति, तेषां किम्? यदि कष्टेन लब्धं धनं स्यात्, कृष्णस्य देवालयं न निर्माति चेत्, तस्य धनं न पितृभिः, न ब्राह्मणैः, न देवैः उपभुज्यते। न च बान्धवैः उपभोगः, न च तस्य सम्पादनं सफलम्; यथा मृत्युः निश्चितः, तथा धननाशः अपि। मोहात् मानवः आयुषि, चपले धनसम्पत्तौ च आसक्तः, यदा न दानं करोति, न च आत्मनः उपभोगः अस्ति। न कीर्त्यर्थं, न धर्मार्थं—तादृशस्य स्वामित्वे किं पुण्यम्? अतः, दैवेन वा, पुरुषकारेण वा, सम्पदं लब्ध्वा— युक्त्या योग्येभ्यः ब्राह्मणेभ्यः दातव्यम्, देवालयनिर्माणं च कारयितव्यम्; दानानां मध्ये मन्दिरनिर्माणं श्रेष्ठम्, अन्यदानात् अधिकम्। अतः, बुद्धिमन्तः विष्णोःादीनां मन्दिरादिकं निर्माय, भक्तिमन्तः श्रेष्ठानां सह हर्याः धाम स्थापयन्तु। यदा तद् स्थाप्यते, तदा त्रयो लोकाः, सर्वं चलं स्थिरं च, भूतं भविष्यद् वर्तमानं, स्थूलं सूक्ष्मं च सर्वं तत्र समाविष्टं भवति। ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं सर्वं विष्णोः, देवदेवस्य, सर्वव्यापिनः, महात्मनः एवोत्पन्नम्।