വിപ്രൈര്ഭാഗവതീ വാര്താ ഗേഹേ ഗേഹേ ജനേ ജനേ । കാരിതാ കണലോഭേന കഥാസാരസ്തതോ ഗതഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഭാഗവതവാർത്ത ഓരോ വീട്ടിലും ഓരോരുത്തരിലും പ്രചരിപ്പിച്ചു, പക്ഷേ ദക്ഷിണയുടെ താൽപര്യം മൂലം കഥകളുടെ സാരം പോയി.
അത്യുഗ്രഭൂരികര്മാണോ നാസ്തികാ രൌരവാ ജനാഃ । തേഽപി തിഷ്ഠന്തി തീര്ഥേഷു തീര്ഥസാരസ്തതോ ഗതഃ
അത്യന്തം ഭയങ്കരവും അന്യായവുമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്ന നാസ്തികരായ നരകവാസികൾ പോലും തീർത്ഥങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നു, എന്നാൽ തീർത്ഥങ്ങളുടെ സാരം അവിടെ നിന്ന് പോയി.
കാമക്രോധ മഹാലോഭ തൃഷ്ണാവ്യാകുലചേതസഃ । തേഽപി തിഷ്ഠന്തി തപസി തപഃസാരസ്തതോ ഗതഃ
വലിയ ആസക്തിയും കോപവും അത്യന്തം ലോഭവും തീവ്രമായ ആഗ്രഹവും കൊണ്ടു മനസ്സ് കലങ്ങുന്നവരും തപസ്സിൽ ഏർപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ തപസ്സിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം നഷ്ടമാകുന്നു.
മനസശ്ചാജയാത് ലോഭാദ് ദംഭാത് പാഖണ്ഡസംശ്രയാത് । ശാസ്ത്രാന് അഭ്യസനാച്ചൈവ ധ്യാനയോഗഫലം ഗതമ്
മനസ്സിനെ ജയിക്കാനാകാതെ, ലോഭം, കപടത, തെറ്റായ വിശ്വാസങ്ങൾ, വെറും ശാസ്ത്രപഠനം എന്നിവ മൂലം ധ്യാനയോഗത്തിന്റെ ഫലം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
പണ്ഡിതാസ്തു കലത്രേണ രമന്തേ മഹിഷാ ഇവ । പുത്രസ്യോത്പാദനേ ദക്ഷാ അദക്ഷാ മുക്തിസാധനേ
പണ്ഡിതന്മാർ ഭാര്യയോടൊപ്പം മഹിഷങ്ങളെപ്പോലെ ആസ്വദിക്കുന്നു; പുത്രനു ജനനം വരുത്തുന്നതിൽ അവർ പ്രാവീണ്യം കാണിക്കുന്നു, മോക്ഷം നേടുന്നതിൽ അവർക്കു കഴിവില്ല.
ന ഹി വൈഷ്ണവതാ കുത്ര സംപ്രദായപുരഃസരാ । ഏവം പ്രലയതാം പ്രാപ്തോ വസ്തുസാരഃ സ്ഥലേ സ്ഥലേ
സമ്പ്രദായങ്ങളിൽ പോലും യഥാർത്ഥ വൈഷ്ണവത്വം എവിടെയും കാണാനില്ല; അങ്ങനെ സത്യമുള്ളതിന്റെ മൂല്യം എല്ലായിടത്തും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അയം തു യുഗധര്മോ ഹി വര്തതേ കസ്യ ദൂഷണമ് । അതസ്തു പുണ്ഡരീകാക്ഷഃ സഹതേ നികടേ സ്ഥിതഃ
ഇത് കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്; ആരെയാണ് കുറ്റം പറയാൻ കഴിയുക? അതുകൊണ്ടു തന്നെ കമലനയനായ ദൈവം സമീപം നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാം സഹിക്കുന്നു.
സൂത ഉവാച - ഇതി തദ്വചനം ശ്രുത്വാ വിസ്മയം പരമം ഗതാ । ഭക്തിരൂചേ വചോ ഭൂയഃ ശ്രൂയതാം തച്ച ശൌനക
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവർ അതിയായ അത്ഭുതം അനുഭവിച്ചു. ഭക്തി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഇതും കേൾക്കണം, ശൗനക.'
ഭക്തിരുവാച - സുരര്ഷേ ത്വം ഹി ധന്യോഽസി മദ്‌ഭാഗ്യേന സമാഗതഃ । സാധൂനാം ദര്ശനം ലോകേ സര്വസിദ്ധികരം പരമ്
ഭക്തി പറഞ്ഞു: ദേവമുനിയേ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; എന്റെ ഭാഗ്യത്താൽ തന്നെ നീ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് സജ്ജനരുടെ ദർശനം എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്നു.
(മാലിനീ) ജയതി ജയതി മായാം യസ്യ കായാധവസ്തേ വചനരചനമേകം കേവലം ചാകലയ്യ । ധ്രുവപദമപി യാതോ യത്കൃപാതോ ധ്രുവോഽയം സകലകുശലപാത്രം ബ്രഹ്മപുത്രം നതാസ്മി
ജയം, ജയം അവനു; അവന്റെ ശരീരമാണ് മായയുടെ ആധാരം. അവൻ ഒരു വാക്കിൽ തന്നെ മുഴുവൻ വാക്കുകളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവന്റെ കൃപയാൽ ധ്രുവൻ ശാശ്വത സ്ഥിതിയിൽ എത്തി. എല്ലാ മംഗളത്തിന്റെയും പാത്രമായ ബ്രഹ്മാപുത്രനു ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.