શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

મુરારી, પોતાના મિત્રો સાથે, દુષ્ટતાનું નાશ કરતો, મેદાનમાં રમતો, પોતાના પ્રગટ અને અપ્રગટ રૂપોથી ભૂમિની ઈચ્છાઓ પૂરી કરતો—આ બધાનું શ્રવણ અને સ્તુતિ કરવાથી મનુષ્યને સર્વ લાભ પ્રાપ્ત થાય છે. એમ, બાળકૃષ્ણના રમણીઓ—છુપાવું, પુલ બાંધવું, વાંદરાં જેવું કૂદવું અને બીજી રમતો—વ્રજમાં બાળપણ પસાર કર્યું. આ રીતે, સૂતજીએ કહ્યું: કૃષ્ણના મિત્ર અર્જુન, રાજવી ભાઈના મનમાં અનેક શંકાઓ અને કૃષ્ણથી વિયોગના દુઃખથી, કોઈ વિકલ્પ ન રહેતાં, એકલાં રહી ગયા. અર્જુન, whose face and heart were withered with grief, his radiance faded, could only meditate on the Lord and was unable to speak. પોતાની વ્યથા દબાવી, આંખો પાંખી, તે ભગવાનના વિયોગથી વ્યથિત થયા. મિત્રતા, અનુકૂળતા, પ્રેમ અને ચariotier તરીકેની સેવા યાદ કરીને, અર્જુન, અવરોધિત અવાજે, પોતાના મોટા ભાઈ રાજાને સંબોધન કરે છે: "મને હરીએ છેતર્યું છે, મહારાજ! જે મારા સ્વજન બનીને આવ્યા, જેમના આશ્રયથી મારી શક્તિ—even devas were astonished—મારે છીનવી લીધી." કૃષ્ણથી વિયોગ—even for a moment—મૂળ વિશ્વ નિરાશ લાગે છે; કૃષ્ણની સ્તુતિથી વિમુક્ત, હું મરણ સમાન છું. તેમના આશ્રયે, દ્રુપદના સ્વયંવરમાં, ગર્વીલા રાજાઓની વચ્ચે, હું જીત્યો અને કૃષ્ણા પ્રાપ્ત કરી. કૃષ્ણની હાજરીમાં, ખાંડવ વન અગ્નિને આપી, ઇન્દ્ર અને તેમના દળોને જીત્યા, માયાના અદભુત સભા પ્રાપ્ત કરી, અને રાજાઓએ સર્વ દિશાઓથી યજ્ઞ માટે શ્રદ્ધાંજલિ આપી. તારા શક્તિથી, ભીમ, જેની તાકાત દસ હજાર હાથીઓ સમાન, પૃથ્વી ના રાજાઓને યજ્ઞ માટે જીત્યા; અને subdued kings brought tribute. યજ્ઞમાં, તારી પત્ની, રાજસૂય વિધિ માટે સજ્જ, જૂઆરાઓ દ્વારા સભામાં અપમાનિત થઈ; તેના વાળ છૂટા, રક્ષકો હાર્યા, સ્ત્રીઓએ ઘણું દુઃખ સહન કર્યું. કૃષ્ણે અમને વનમાં, દુર્વાસા દ્વારા લાવેલા કઠિન કષ્ટોમાં, શત્રુઓના હુમલામાં, શાકભાજી પર જીવી રહ્યા ત્યારે, સર્વ ઉપાય ખૂટી ગયા ત્યારે, રક્ષણ આપ્યું—જેના કૃપાથી ત્રણ લોક સંતોષ પામ્યા—even surrounded by dangers in water. તારી શક્તિથી, મહાદેવ, ત્રિશૂળધારી, પોતાની શસ્ત્રો મને આપી, અને મારા દ્વારા, ઇન્દ્રના મહેલમાં, મહાન સન્માન પ્રાપ્ત થયું. ત્યાં, ગાંડીવથી ચિહ્નિત બે મજબૂત હાથ, દેવતાઓ દ્વારા પ્રશંસિત, refuge sought; પણ, હવે, ભગવાનના વિયોગે, તે શક્તિ ગુમાઈ ગઈ છે—સામાન્ય મનુષ્ય સમાન. કૃપાથી, હું એકલાં રથથી, કુરુ સેના સમુદ્ર પાર કરી, શત્રુઓ પાસેથી ધન-મણિ પ્રાપ્ત કરી, અને તેમના મણિ-મુકુટોને લીધા. શ્રેષ્ઠ રથીઓમાં, કૃષ્ણ, શ્રેષ્ઠ ચariotier, મારા આગળ, ભીષ્મ, કર્ણ, ગુરુ, શલ્ય સામે, પોતાના દૃષ્ટિથી, શત્રુઓના મન અને તાકાત subdued કરી. કૃપાથી, ભીષ્મ, કર્ણ, દ્રોણ, શલ્ય, સૈંધવ અને અન્ય મહાવીરોની શક્તિશાળી શસ્ત્રો—even unfailing—મને સ્પર્શી શક્યા નહિ, જેમ દૈત્યોના શસ્ત્રો નૃહરિને સ્પર્શી શક્યા નહિ. પ્રભાસા યુદ્ધમાં, દુષ્ટમનુષ્યોની વચ્ચે, ભગવાન, જેમના પદમ પદમ મુક્તિ માટે પૂજાય છે, મને રક્ષણ આપ્યું—even when horses were exhausted, enemies bewildered by His influence. કૃષ્ણના રમૂજી, મીઠા શબ્દો—'પાર્થ! અર્જુન! મિત્ર! કુરુઓના આનંદ!'—મારા હૃદયને સ્પર્શે છે, અને યાદ કરવાથી, પથ્થર સમાન હૃદય પણ ઓગળી જાય છે. એક જ બેડ, બેઠક, ચાલવું, વાતચીત, ભોજનમાં, હું ક્યારેક તેમને મારા સમાન માનતો, મિત્ર-મિત્ર, પિતા-પુત્ર સમાન; તેમ છતાં, તેમના મોટા પ્રેમથી, મારા અજ્ઞાનજન્ય offenses tolerated. હવે, મહારાજ, એ પરમ પુરુષ, મિત્ર અને પ્રિય સાથી વિના, મારું હૃદય ખાલી છે; જીવનપથ પર, તેમના મહાન કૃત્યોની રક્ષા હોવા છતાં, હું ચોરો દ્વારા હારી ગયેલી સ્ત્રી સમાન, નિરાધાર છું. એ ધનુષ્ય, તીરો, રથ, ઘોડા અને હું—જેની સામે રાજાઓ પણ નમતા—માયાજાળથી, ક્ષણમાં, નિર્બળ અને નિરર્થક થઈ ગયા, like offerings cast into ashes. મહારાજ, તારી ઈચ્છાથી, યદુઓ, પોતાના શહેર માટે સત્યમિત્ર ન હતા, બ્રાહ્મણોના શાપથી વિમૂઢ, એકબીજાને મુઠીઓથી મારવા લાગ્યા. વારુણી પીધા, મદ માં, એકબીજાને ઓળખ્યા નહિ, અને માત્ર ચાર-પાંચ બચ્યા. મહારાજ, ભગવાનની અદભુત લીલા એવી છે: જીવ પરસ્પર વિનાશ કરે છે, foster પણ કરે છે, તેમના વ્યવસ્થાથી. જેમ પાણીમાં મોટા જલચર નાના જલચરને ખાય છે, તેમ મનુષ્યોમાં શક્તિશાળી નિર્બળને જીતે છે. આ રીતે, ભગવાને પૃથ્વીનો ભાર યદુઓ દ્વારા, એકબીજાને વિનાશ કરાવી, દૂર કર્યો, just as the powerful destroy the less powerful. ગોવિંદના શબ્દો, સમય, સ્થાન, પરિસ્થિતિ અનુસાર, હૃદયની વ્યથા શમાવે છે, અને યાદ કરનારનું મન મોહી લે છે. સૂતજીએ કહ્યું: અર્જુન, કૃષ્ણના પદમ પદમ પર ગાઢ પ્રેમથી ધ્યાનમાં તલિન, મન શાંત અને શુદ્ધ થયો. અર્જુન, whose mind was purified by devotion and constant meditation, attained supreme consciousness. મહાન અર્જુન, ભગવાને યુદ્ધમાં સંભળાવેલી જ્ઞાનમય વાણી યાદ કરીને, સમય, કર્મ અને મોહના અંધકારને પાર કર્યો. બ્રહ્મસ્થિતિ પ્રાપ્ત કરીને, દુઃખથી મુક્ત, દ્વૈતના સર્વ સંશયો દૂર, પ્રકૃતિના ગુણોથી પર, શરીર-અભિપ્રાય વિના, જન્મથી પર થઈ ગયા. યુધિષ્ઠિર, મન શાંત, ભગવાનના વિયોગ અને યદુઓના અંત સાંભળીને, ઉત્તમ માર્ગે જવાનો નિશ્ચય કર્યો. પૃથા પણ, અર્જુન પાસેથી યદુઓના વિનાશ અને ભગવાનના વિયોગ સાંભળી, મન પરમ ભગવાનમાં અંકિત કરી, જન્મમરણના ચક્રથી વિમુક્ત થઈ. પૃથ્વીનો ભાર દૂર કરનાર, અજ જન્મા ભગવાન, એ શરીર ત્યજી દીધું, જેમ એક કાંટો બીજા કાંટાથી કાઢીને બંને ત્યજી દે છે. જેમ અભિનેતા માછલી વગેરે રૂપ ધારણ કરે અને છોડે, તેમ પૃથ્વીનો ભાર દૂર કરનાર ભગવાને એ શરીર ત્યજી દીધું. મુકુંદ, ભગવાન, પૃથ્વી અને પોતાના શુભ રૂપ સાથે વિદાય લીધી, તો કલી, અધર્મનું કારણ, જેઓના મન જાગૃત ન હતા, એમ પર અસર કરવા લાગ્યો. યુધિષ્ઠિર, વિવેકી, કલીના આગમનને—શહેર, રાજ્ય, ઘરમાં, અને પોતાના મનમાં—લોભ, અસત્ય, હિંસા રૂપે જોઈ, વિદાય માટે તૈયાર થયા. રાજાએ, પોતાના પૌત્રને, ગુણ અને શિસ્તમાં સમાન, હસ્તિનાપુરમાં, ગંગા કિનારે, પૃથ્વીના રાજા તરીકે સ્થાપિત કર્યો.