શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કૃષ્ણ ભગવાનના વિજયગાથાનો આ પ્રસંગ છે. એક દિવસ, કમ્સાને મદદ કરવા માટે, એક ભયાનક અને અતિ વિશાળ ઘોડા-આસુર, કેશી, નંદજીના વ્રજમાં આવ્યો. તેની આંખો વિશાળ, મોઢું વિકરાળ, ગળા મોટું અને શરીર ઘન વાદળ જેવું કાળું હતું. તેની દષ્ટિ દુરાશયથી ભરેલી હતી અને વ્રજમાં ભય ફેલાવતો, તેની પુંછથી વાદળોને ઉડાવતો, ઘોડા-આસુરે જોરથી અશ્વગાન કર્યું. વ્રજના ગોપલોકો ભયભીત થઈ ગયા, ત્યારે શ્રીકૃષ્ણ, ગોપોનો નેતા, સિંહ જેવો ગર્જના કરીને કેશીને લલકાર્યા. કેશી, કૃષ્ણ યજ્ઞ કરી રહ્યા હતા ત્યારે, ગુસ્સામાં અસમંજસે દોડતો આવ્યો, જાણે આકાશને ગળી જાય, અને પોતાના પગથી કમળ નેત્રવાળા કૃષ્ણને આઘાત કર્યો. પણ, અપ્રગટ ભગવાને ગુસ્સામાં કેશીને બંને હાથથી પકડી, તેના પગથી પકડી, ગોળ ફેરવી, અતિ contemptuously, સો ધનુષ્ય દૂર ફેંકી દીધો; જેમ ગરુડ સર્પને ફેંકે. કેશી ફરી સંયમમાં આવી, ગુસ્સામાં ફરી કૃષ્ણ પર દોડ્યો, મોઢું ખુલ્લું રાખીને. પરંતુ કૃષ્ણ, સ્મિત સાથે, પોતાનો હાથ તેના મોઢામાં ઘૂસાડી દીધો, જાણે સર્પ પોતાના બિલમાં જાય. કૃષ્ણના હાથના સ્પર્શથી કેશીના દાંત તાપેલા લોખંડ જેવા તૂટી પડ્યા, અને કૃષ્ણના શક્તિશાળી હાથ તેના શરીરમાં લોખંડના દંડ જેવો ફેલાયો. કૃષ્ણના હાથથી તેની શ્વાસ અટકી, શરીર ફફડવા લાગ્યું, પसीનાથી ભીંજાઈ, આંખો ફેરાઈ, અને રક્ત ઉલટીને કેશી નિર્જીવ પડી ગયો. કૃષ્ણે એના crab-apple ફળ જેવા શરીરમાંથી હાથ બહાર કાઢ્યો, કોઈ આશ્ચર્ય કે અભિમાન કર્યા વિના, અને દેવતાઓએ પુષ્પવર્ષા કરીને કૃષ્ણનું સન્માન કર્યું. ત્યારબાદ, રાજા, શ્રેષ્ઠ ભક્ત અને દિવ્ય ઋષિ કૃષ્ણ પાસે આવ્યા અને ગુપ્ત વાત કહી: “કૃષ્ણ! ó અઘ્યાત્મ સ્વરૂપ, યોગેશ્વર, વિશ્વના સ્વામી, વાસુદેવ, સર્વનું આશ્રય, સાત્વત શ્રેષ્ઠ, ó મહારાજ!” “તમે સર્વ જીવોના આત્મા છો, જ્ઞાનીઓમાં એક માત્ર પ્રકાશ, હૃદયની ગુફામાં છુપાયેલા, સાક્ષી, મહાપુરુષ, અને ભગવાન. તમારી જાતે જ તમે પોતાનું આશ્રય છો; શરૂઆતમાં, તમારી માયાથી ગુણોનું સર્જન કર્યું, અને એ ગુણો દ્વારા જગતનું સર્જન, પાલન અને વિલય કરો છો.” “તેથી, પૃથ્વીના ભાર ó દૈત્ય, દુશ્મન, રાક્ષસ ó નાશ અને સજ્જનોના રક્ષણ માટે તમે અવતરીયા છો.” “સૌભાગ્યથી, ઘોડા-આસુર, જેના અશ્વગાનથી દેવતાઓ પણ ભયભીત થઈ સ્વર્ગ છોડીને ગયા, તમે રમતમાં મરી ગયો છે. ó ભગવાન, આવતીકાલે ó કે પછી પરવાં ó હું તમને ચાણૂર, મુષ્ટિક, અન્ય મલ્લો, હાથી અને કમ્સાનો નાશ કરતા જોઈશ. પછી શંખ, યવન, મુરા, નરકનો પરાભવ, પારિજાત વૃક્ષની ચોરી અને ઇન્દ્રનો પરાજય, ó તમારી વીરતાથી વિજીત નાયિકાઓ સાથે લગ્ન, દ્વારકામાં રાજા નૃગના શાપમુક્તિ, ó સ્યામંતક મણિ અને પત્નીનો પ્રાપ્ત, ó બ્રાહ્મણના મૃત્યુ પામેલા પુત્રને પાછા લાવવું, ó પૌંડ્રકનો નાશ, કાશી નગરનો દહન, દંતવક્રનો વિનાશ, ó મહાયજ્ઞમાં શિશુપાલનો મૃત્યુ ó અને દ્વારકામાં તમે કરેલી અન્ય વીરકર્મો.” “હવે, ó ભગવાન ó હું સમય-સ્વરૂપあなた, ó અર્જુનના રથમાં, ó આ સૈન્યનો નાશ જોઈશ. ó અમે એ ભગવાનને ધ્યાન કરીએ છીએ, ó શુદ્ધ જ્ઞાનથી ભરપૂર, ó પોતાની સ્વભાવમાં સ્થિત, ó દરેક કામમાં સિદ્ધ, ó જેની ઇચ્છા ક્યારેય નિષ્ફળ નથી, ó પોતાની તેજથી સદા મોહથી મુક્ત, ó ગુણપ્રવાહના મૂળ.” “હું ó ભગવાન ó તમને વંદન કરું છું, ó સર્વનો આશ્રય, ó તમારી માયાથી વિવિધતા સર્જી, ó રમણ માટે માનવ સ્વરૂપ ધારણ કર્યું, ó યદુ, વૃષ્ણિ અને સાત્વત શ્રેષ્ઠ.” ó શુકદેવ બોલ્યા: ó એ રીતે, ó કૃષ્ણને વંદન કરીને, ó શ્રેષ્ઠ ભક્ત-ઋષિ, ó કૃષ્ણની today દૃશ્યથી આનંદિત, ó અનુમતિ લઈને વિદાય થયા. કૃષ્ણ, ó કેશીનો નાશ કરીને, ó ગોપો સાથે ગાયોની સેવા કરવા લાગ્યા, ó વ્રજમાં આનંદ ફેલાવ્યો. ó એક દિવસ, ó ગોપો પર્વતની ઢાળ પર ગાય ચરાવતા ó છુપાવાની રમતમાં ó ચોર અને રક્ષક તરીકે ભાગ પાડી ó રમ્યા. ó કોઈ ચોર, કોઈ ગોપ, ó કોઈ ભેંસ બની ó બધા નિર્ભય ó નિશ્ચિંત ó રમ્યા. ત્યારે ó માયાનાં પુત્ર ó વ્યોમાસુર ó ગોપ તરીકે વેશ ધારણ ó ભેંસોના નેતા બની ó ઘણા ચોર-ભેગા ગોપોને ó પર્વતની ગુફામાં ó લઈ ગયો ó માત્ર ચાર-પાંચને ó બહાર રાખી ó ગુફાનો પ્રવેશ ó પથ્થરથી બંધ કર્યો. ó કૃષ્ણ ó એ કામ સમજ્યા ó અને ó વ્યોમાસુરને ó ગોપોને લઈ જતા ó સિંહ જેવો ó પકડી લીધો. વ્યોમાસુર ó પોતાનું અસલ ó વિશાળ ó પર્વત જેટલું ó રૂપ ó ધારણ ó છૂટવાનો ó પ્રયાસ ó કર્યો ó પણ ó શક્તિશાળી ó કૃષ્ણ ó તેને ó કાબૂ ó કરી ó જમીન ó પર ó ફેંકી ó અને ó દેવતાઓ ó આકાશ ó માં ó જોઈ ó ગાય-હત્યા ó કરનાર ó વ્યોમાસુર ó નો ó નાશ ó કર્યો. પછી ó ગુફાનો ó પ્રવેશ ó તોડી ó ગોપોને ó મુક્ત ó કર્યા ó અને ó દેવ ó અને ó ગોપ ó દ્વારા ó પ્રશંસિત ó થઈ ó પોતાના ó વ્રજ ó માં ó પ્રવેશ ó કર્યો.