શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અકુરા ભગવાનની સ્તુતિ કરતાં કહે છે: “ભૃગુઓના સ્વામી, જંગલમાં અહંકાર ધરાવનારા ક્ષત્રિયોને વિધ્વંસ કરનાર, રઘુવંશમાં શ્રેષ્ઠ અને રાવણનો નાશ કરનાર ભગવાનને નમસ્કાર. વાસુદેવ, સંકર્ષણ, પ્રદ્યુમ્ન અને અનિરુદ્ધ તથા સાત્વતોના સ્વામી, તમને repeatedly નમસ્કાર. શુદ્ધ બુદ્ધ સ્વરૂપે દૈત્ય-દાનવોને મોહિત કરનાર અને કલ્કિ સ્વરૂપે દુષ્ટ, અધર્મી શાસકોનો નાશ કરનાર ભગવાનને નમસ્કાર.” “હે ભગવાન, તમારી માયાથી જીવમાત્ર આ જગતમાં 'હું' અને 'મારું'ના ભ્રમમાં પડી, કર્મના માર્ગે ભટકતા રહે છે. હું પણ મોહિત થઈ, શરીર, સંતાન, ઘર, સંપત્તિ, સંબંધીઓ વગેરેને સાચા માનું છું અને સ્વપ્ન જેવી ભૂલમાં જીવું છું. વિપરીત ભાવના અને અંધકારથી ઘેરાયેલા મનથી, હું પોતાને માટે શું સારું છે તે જાણતો નથી; અનિત્ય, પર-સ્વ, દુ:ખદ વસ્તુઓમાં જ બંધાઈ ગયો છું.” “જેમ અજ્ઞાની માણસ છોડથી છુપાયેલું પાણી છોડીને મૃગમરીચિકા પાછળ દોડે છે, તેમ હું પણ તમને છોડીને મોહના પછેડા દોડું છું. ઇચ્છા અને કર્મોથી પીડિત, મારી દયનીય ચિત્તવૃત્તિ છે; મન પર નિયંત્રણ રાખી શકતો નથી, કારણ કે તે ઇન્દ્રિયોના વશમાં થઈ, અશાંત રહે છે. તેથી, હે ભગવાન, હું તમારા પગ પાસે આવ્યો છું—જે અયોગ્યો માટે અપ્રાપ્ય છે; આ પણ તમારી કૃપાથી જ શક્ય બન્યું છે. જન્મ-મૃત્યુના ચક્રથી મુક્તિ ત્યારે મળે છે, જ્યારે, હે કમલ-નાભ, મન તમારું યથાર્થ પૂજન કરે.” “હે ચિત્ત-સ્વરૂપ, નિશ્ચયના કારણ, પુરુષ અને પ્રધાનના સ્વામી, અનંત શક્તિ ધરાવતાં બ્રહ્મા, તમને repeatedly નમસ્કાર. સર્વ જીવોના વિધ્વંસક, વાસુદેવ, હૃષીકેતા, તમને repeatedly નમસ્કાર—હે ભગવાન, હું શરણાગત છું, મને રક્ષો.” આ રીતે, ભાગવત મહાપુરાણના પ્રથમ સ્કંધના દશમ સ્કંધના પ્રથમ અર્ધમાં ‘અકુરાની સ્તુતિ’ નામે ચાળીસમું અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે. શુકદેવે કહ્યું: જ્યારે અકુરા ભગવાનની સ્તુતિ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે ભગવાને પાણીમાં પોતાનું સ્વરૂપ દર્શાવ્યું અને પછી, નાટકકારની જેમ, કૃષ્ણે તે સ્વરૂપ પાછું ખેંચી લીધું. દૃશ્ય અદૃશ્ય થતાં, અકુરા તરત જ પાણીમાંથી બહાર આવ્યો, પોતાના કામ પૂરા કર્યા અને આશ્ચર્યથી ભરેલ મનથી રથ પર પાછો ગયો. હૃષીકેતા (કૃષ્ણ)એ પુછ્યું: “તમે શું અદભુતThing જોયું—પૃથ્વી, આકાશ કે પાણીમાં—જે તમે એટલા આશ્ચર્યચકિત દેખાય છે?” અકુરાએ કહ્યું: “પૃથ્વી, આકાશ કે પાણીમાં જે અદભુતThing છે, તે બધું તો તમામાં જ છે—જગતના આત્મા! હું શું જોઈ શકું, જે મને અજાણ હોય? હે બ્રહ્મન, તમે જ્યાં છો, ત્યાં બધું અદભુતThing છે; તેથી, અહીં કંઈ અદભુતThing જોઈ શકું એવો પ્રશ્ન જ નથી.” આ રીતે કહ્યું પછી, ગાંદિનીપુત્ર અકુરાએ રથ આગળ ચલાવ્યો અને સાંજ સમયે રામ અને કૃષ્ણને મથુરા પહોંચાડ્યા. રસ્તામાં, રાજા, ગામના લોકો અહીં-ત્યાં ભેગા થયા, અને વાસુદેવપુત્રોને જોઈને આનંદથી ભરેલા, તેમની નજર હટાવી શક્યા નહીં. એ સમયે, નંદ અને ગોપોની આગેવાનીમાં વ્રજવાસીઓ પણ શહેરના બગીચામાં આવીને, આતુરતાથી રાહ જોઈ રહ્યા હતા. ભગવાન, જગતના સ્વામી, અકુરાને મળી, તેની આગળ વધેલી હાથને પોતાના હાથમાં લઈ, હસતાં, પ્રેમથી અભિવાદન કર્યું. કૃષ્ણે કહ્યું: “તમે રથ સાથે શહેર અને તમારા ઘરમાં પહેલાં જાઓ; અમે અહીં રહીશું અને પછી શહેર જોવા આવશે.” અકુરાએ વિનંતી કરી: “હે ભગવાન, હું તમારાં બંને વગર મથુરામાં પ્રવેશી શકતો નથી. મને છોડી ન જશો—હું તમારો ભક્ત છું અને તમે ભક્તોને પ્રેમ કરો છો.” પછી અકુરાએ કહ્યું: “આપ, તમારા ભાઈ, ગોપ અને મિત્રોને સાથે લઈને, આપણા ઘરોને પાવન કરો. તમારા પગની ધૂળથી ઘર પવિત્ર કરો; તેની શુદ્ધિથી તો પિતૃઓ, યજ્ઞ અગ્નિ અને દેવતાઓ પણ તૃપ્ત થવા શકતા નથી. બલિએ તમારા પગ ધોઈ, મહાન યશ, અતુલ્ય સુખ અને ભક્તિનો માર્ગ મેળવ્યો. તમારા પગ ધોવાની પાણીથી ત્રણેય લોક પાવન થયા; શિવે તેને પોતાના માથે ધારણ કર્યું અને સાગરપુત્રો સ્વર્ગ પામ્યા.” “હે દેવાધિદેવ, જગતના સ્વામી, તમારી કથા અને સ્તુતિ પાવન છે; યદુમાં શ્રેષ્ઠ, શ્રેષ્ઠ સ્તુતિથી પ્રસિદ્ધ, હે નારાયણ, હું તમને repeatedly નમસ્કાર.” ભગવાને કહ્યું: “હું મહાન લોકો સાથે તમારા ઘરમાં આવું છું; દુષ્ટ યદુરાજનો નાશ કર્યા પછી, મારા મિત્રોનું આનંદ વધારું છું.” શુકદેવે કહ્યું: ભગવાનના这样 કહેતાં, અકુરા, મનમાં થોડી ચિંતા હોવા છતાં, શહેરમાં પ્રવેશી, કંસને પોતાનું કાર્ય જણાવ્યું અને પોતાના ઘરમાં ગયો. પછી, બપોરે, ભગવાન કૃષ્ણ સંકર્ષણ અને ગોપો સાથે, શહેર જોવા આતુર, મથુરામાં પ્રવેશ્યા. તેમણે શહેરના ઊંચા કાચના દરવાજા, સુવર્ણ કંગુરા અને ભવ્ય પ્રવેશદ્વાર, તાંબાથી મઢેલા કાંટાવાળા ભીંતો, ઊંડા ખાઈઓ અને સુંદર બગીચા અને વનવાટિકા જોઈ. શહેરમાં સુવર્ણ શિખરો અને બાલ્કનીઓવાળા મહેલ, સભાભવન, મકાનની પંક્તિઓ, વેરિલ, હીરા, નિર્મલ નીલમ, મોતી, મણિ, મંગલાગીર અને પનારા વડે શણગારેલા બાલસ્ટ્રેડ અને બલકનીઓ જોતાં, શહેરની ભવ્યતા વધતી હતી. ઝાલીદાર બારણાં, દ્વાર અને ભવ્ય ફ્લોર, પાંખી અને મોરના સ્વરથી ગુંજી ઉઠ્યા હતા; રસ્તા, બજારો અને ચોરાહા પાણીથી પલાળેલા, ફૂલો, ચંદન અને ચોખા વડે શણગારેલા હતા. ઘરો અને દ્વાર પર દહીં-ચંદનથી અંકિત ભરેલા ઘડા, ફૂલો અને દીવોની પંક્તિઓ, પાંદડા, વાંકડા, વનાના વૃક્ષો અને કપડાંના ધજા વડે સુંદર રીતે શણગારેલા હતા. વાસુદેવના બે પુત્રો, મિત્રો સાથે, રાજમાર્ગે પ્રવેશ્યા ત્યારે, શહેરની સ્ત્રીઓ તેમને જોવા આતુર, ઉત્સાહથી મહેલની ઉપર ચઢી ગઈ. કોઈએ ઉતાવળમાં કપડાં-ગહણા ગલત રીતે પહેર્યા, કોઈએ એક કાનમાં કુંડલ, એક પગમાં પાયલ, એક આંખમાં કાજલ લગાડ્યું; કોઈએ ભોજન, ઉત્સવ અધૂરો છોડ્યો, કોઈએ સ્નાન કર્યા વિના આવી ગઈ; કોઈ માતાએ સાવરું બાળક છોડીને, ઊંઘમાંથી જાગી, દોડતી આવી. કૃષ્ણે પોતાના કમળ જેવા આંખો, રમૂજી નજર અને મૃદુ સ્મિતથી, સ્ત્રીઓના મન ચોર્યા; તેઓએ પોતાના આંખોથી કૃષ્ણને સતત જોઈ, હૃદયમાં આનંદ અને આંખો-મનને ખુશ કરી દીધા. તેમની સ્મિતભરી નજરથી સ્ત્રીઓના મનમાં અભિમાન જાગ્યો, તેઓએ આનંદથી કૃષ્ણને આંખોથી જ ઝપટ્યા, અને આનંદથી ત્વચા પર રોમાંચ થઈ, પોતાના દુ:ખ ભૂલી ગઈ. આ રીતે, અદભુત અને પાવન દૃશ્ય વચ્ચે, શ્રીકૃષ્ણ અને સંકર્ષણ મથુરા શહેરમાં પ્રવેશ્યા, અને શહેરવાસીઓના હૃદયમાં અનંત આનંદ પેદા કર્યો.