શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

અચ્યૂત શ્રીકૃષ્ણને પાંડોવીરોએ પ્રેમથી અંકમાં લીધા, અને તેમના અંગોના સ્પર્શથી તમામ કષ્ટો દૂર થઈ ગયાં. તેઓ કૃષ્ણના સ્નેહભર્યા, હસતા ચહેરાને નિહાળી આનંદિત થયા. કૃષ્ણએ યुधિષ્ઠિર અને ભીમના પગે વંદન કર્યું, અર્જુનને અંકમાં લીધા અને દુયમો (નકુલ-સહદેવ) દ્વારા સન્માનિત થયો. તાજેતરમાં લગ્ન કરેલી, થોડું શરમાળ કૃષ્ણા (દ્રૌપદી) શ્રીકૃષ્ણ પાસે આવી, મુખ્ય આસન પર બેઠેલા કૃષ્ણને વિનમ્રતાથી વંદન કર્યું. સત્યકી પણ પાંડોવોથી સન્માન પામી, પોતાનું સ્થાન ગ્રહણ કર્યું, અને અન્ય સન્માનિત મહેમાનો નજીક બેઠા. શ્રીકૃષ્ણ કુંતિ પાસે આવ્યો, તેમને વંદન કર્યું, અને કુંતિએ ગાઢ પ્રેમથી, આંખોમાં અશ્રુ લઈને, કૃષ્ણને અંકમાં લીધા. કૃષ્ણએ કુંતિ, તેમની વહુઓ, બહેન અને અન્ય સગાં-સંબંધીઓની કાળજીપૂર્વક ખબર પૂછી. કુંતિએ અનેક કષ્ટોની યાદ અને દુઃખ પછી પ્રાપ્ત થયેલી આત્મદશાની વાત યાદ કરી, પ્રેમથી અવરોધિત અવાજ અને અશ્રુભરી આંખો સાથે કૃષ્ણને કહ્યું: "અમારી સુખ-શાંતિ તો ત્યારે જ આવી, જ્યારે અમને રક્ષક મળ્યો; અમારા સગાંઓને યાદ કરીને, હે કૃષ્ણ, મારા ભાઈને તને મોકલ્યો હતો." "તને, જે સર્વનો મિત્ર અને આત્મા છે, માટે 'અમે' અને 'અન્ય'નો ભેદ નથી; છતાં, હૃદયમાં વસતા, તું યાદ કરનારાઓના દુઃખ દૂર કરે છે." યुधિષ્ઠિરે કહ્યું: "અમે કયું સદકર્મ બાકી રાખ્યું છે? મને ખબર નથી, હે ભગવાન, કેમ કે યોગીઓ પણ જેને ક્યારેક જ દર્શન કરે છે, એ તું અમને, ઓછા જ્ઞાનવાળા, મળી ગયો." રાજાની ઇચ્છા પ્રમાણે, શ્રીકૃષ્ણ ઘણા મહિના સુધી ઇન્દ્રપ્રસ્થમાં રહ્યા, અને ત્યાંના લોકોના નેત્રોને આનંદિત કર્યા. એક દિવસ અર્જુન, પોતાના હનુમાનધ્વજવાળા રથ પર, ગાંડીવ ધનુષ અને અખૂટ તીરો સાથે ચડ્યો. શ્રીકૃષ્ણ સાથે, બંને યોદ્ધા શસ્ત્રસજ્જ થઈ, જંગલમાં ગયા, જ્યાં અનેક વન્ય પ્રાણીઓ હતાં, અને શત્રુવીરોનો વિનાશ કરનાર અર્જુન રમણ કરવા ગયો. ત્યાં અર્જુને પોતાના તીરો દ્વારા વાઘ, દૂધિયા, મહિસ, કુંડ, શરભ, જંગલી બળદ, ગેંડા, હરણ, સસલા અને સોયલાઓનો વણસંહાર કર્યો. સેવકો એ પવિત્ર પ્રાણીઓ રાજાને તહેવારની તૈયારી માટે લાવ્યા. તરસ અને થાકથી અર્જુન યમુના પાસે ગયો. ત્યાં, શુદ્ધ જળથી સ્નાન અને પાન કર્યા પછી, કૃષ્ણ અને અર્જુન, એ બે મહાવીરો, નજીક એક અદભૂત સૌંદર્યવાળી યુવતીને ફરતી જોઈ. અર્જુન, કૃષ્ણના કહેવાથી, એ તેજસ્વી, શુભાકૃતિવાળી યુવતી પાસે ગયો અને પુછ્યું: "તમે કોણ છો, કોની દીકરી છો, ક્યાંથી આવી છો? શું તમે પતિની શોધમાં છો? બધું કહો, હે સુંદર." શ્રી કાલિન્દીએ જવાબ આપ્યો: "હું દેવ સૂર્યની દીકરી છું, પતિની શોધમાં છું; મેં કઠિન તપ કર્યાં છે, અને શ્રી વિષ્ણુ, દાતા, તેમને પતિ રૂપે ઈચ્છું છું." "શ્રીના આશ્રય, મુકુંદા, shelterlessના આશ્રય, એ જ મને પ્રસન્ન થાય. હું કાલિન્દી તરીકે જાણીતી, યમુનાના જળમાં, પિતા દ્વારા બનાવેલી મહેલમાં રહેું છું, અચ્યૂતના દર્શન માટે રાહ જોઈ રહી છું." અર્જુને આ વાત વાસુદેવ (કૃષ્ણ)ને કહી, કૃષ્ણે સમજ્યા અને કાલિન્દીને રથમાં બેસાડી, રાજા યुधિષ્ઠિર પાસે લઈ ગયા. શ્રીકૃષ્ણે, પાંડોવોની ઇચ્છા પ્રમાણે, વિશ્વકર્મા દ્વારા પૃથાપુત્રો માટે એક અદભૂત નગર નિર્માણ કરાવ્યું. ભગવાન, પોતાના વંશજોને પ્રસન્ન કરવા માટે ત્યાં રહ્યા, અને પછી અર્જુનનો રથચાલક બન્યા, ખાંડવવન અગ્નિને આપવા માટે. રાજા, અગ્નિ પ્રસન્ન થયા અને અર્જુનને ધનુષ, શ્વેત ઘોડાવાળો રથ, બે અખૂટ તીરોના કોળા, અભેદ્ય કવચ અને દિવ્ય શસ્ત્રો આપ્યા. માયા, અગ્નિથી બચી, મિત્રતા રૂપે એક મહાન સભા લાવ્યા, જેમાં દુર્યોધન જલને ભૂમિ માનીને ભમાયો. શ્રીકૃષ્ણ, પાંડોવ અને મિત્રો દ્વારા અનુમતિ મળતાં, ફરીથી સત્યકી અને અન્ય સાથે દ્વારકાએ પાછા ગયા. પછી, શુભ સમય અને ઋતુમાં, કૃષ્ણે કાલિન્દી સાથે લગ્ન કર્યા, અને પોતાના વંશજોમાં પરમ આનંદ અને કલ્યાણ ફેલાવ્યો. વિનદા અને અનુવિંદા, અવંતિના રાજકુમારો, દુર્યોધનના અનુયાયી, પોતાની બહેન મીત્રવિંદાને, જે કૃષ્ણ સાથે જોડાયેલી હતી, સ્વયંવર માટે પતિ પસંદ કરવા રોકી દીધા. રાજા, કૃષ્ણે, સર્વ રાજાઓની સામે, મીત્રવિંદા, જે મુખ્ય રાણી અને પિતાની બહેનની દીકરી હતી, તેને બળપૂર્વક લઈ ગયા. કોશલના રાજા નગ્નજિત, ધર્મના પ્રસિદ્ધ શાસક, તેમના દીકરી સત્યા (નગ્નજિતિ) હતી. કોઈ રાજકુમાર તેની સાથે લગ્ન કરી શકતો નહીં, જો તે પહેલા સાત ઉગ્ર, તીક્ષ્ણશિંગડા, અજેય, શક્તિશાળી બળદોને વશ ન કરે. ભગવાન, સાત્વતવંશના સ્વામી, bullsનું પુરસ્કાર પ્રાપ્ત કરી શકાય એવું સાંભળીને, વિશાળ સેના સાથે કોશલની નગરમાં ગયા. કોશલના રાજાએ પ્રસન્ન થઈ, ઊભા રહી, બેઠાડીને, અને અન્ય સન્માનથી, કૃષ્ણનું સ્વાગત કર્યું. રાજકુમારી, ઇચ્છિત સુયોજક (કૃષ્ણ)ને આવીને જોઈ, મનમાં વિચાર્યું: "મારો સંકલ્પ સાચો હોય તો એ પુરુષ મારા પતિ બને અને મારા ઈચ્છા પૂરી કરે." એના ચિંતનમાં: "જેણે પોતાના પદપદ્મની ધૂળ લક્ષ્મી, બ્રહ્મા, શિવ અને લોકપાલો વડે શીરે ધારણ થાય છે; અને રમતમાં પોતાના કામ માટે પુલ બનાવ્યો; એવો ભગવાન કેવી રીતે મારી સાથે સંતોષ પામે?" પુનઃ પૂજિત થઈ, નારાયણ, વિશ્વના સ્વામી, કહ્યું: "મારે, જે પોતાનાં આનંદથી પરિપૂર્ણ છું, એ ઓછી વસ્તુથી શું કામ?" શુકદેવે કહ્યું: "પ્રસન્ન ભગવાન, આસન સ્વીકારી, ઘન જેવા અવાજથી, હસતાં, કુરુવંશી રાજાને કહ્યું." ભગવાને કહ્યું: "ક્ષત્રિય માટે ભિક્ષા માંગવી ઋષિઓ દ્વારા નિંદિત છે, પણ હું તારી મિત્રતા ઈચ્છી, તારી દીકરી માગું છું—કોઈ દહેજ માટે નહીં, કેમ કે અમે દહેજ નથી લેતા." રાજાએ કહ્યું: "હે ભગવાન, моей દીકરી માટે કયાં અન્ય વધુ શ્રેષ્ઠ અથવા ઇચ્છનીય પતિ છે, જ્યારે unfailing લક્ષ્મી તારા પર વસે છે, અને તું સર્વ ગુણોનું એકમાત્ર આશ્રય છે?" "પણ, હે શ્રેષ્ઠ સાત્વત, અમે પહેલા એક સંકલ્પ કર્યો હતો: સુયોજકોની શક્તિ પરખવા માટે, દીકરીનું હાથ bullsની સ્પર્ધા દ્વારા મેળવવાનું હતું.