ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋಪಿಯರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕಥೆಗಳು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವದಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಕವಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಶುಭವನ್ನು, ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹರಡುವವರು ನಿಜವಾದ ದಾನಿಗಳು ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದರು. "ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣ, ನಿನ್ನ ನಗುವು, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ನಿನ್ನ ಆಟಗಳು, ಧ್ಯಾನ—all these are auspicious to us," ಎಂದು ಅವರು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ನಿನ್ನ ಗುಟ್ಟಿನ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಓ ಮೋಹನ! ನೀನು ವ್ರಜದಿಂದ ಹೊರಟು ಹಸುವನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೋಗುವಾಗ, ನಿನ್ನ ಕಮಲದಂತಹ ಪಾದಗಳು ಕಲ್ಲು, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ನಾವು ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ, ಪ್ರಿಯನಾದವನೆ. ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ನೀಲವಾದ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಅರಣ್ಯದ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖದಿಂದ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಣಬಡಿಸುತ್ತೀಯೇ, ಓ ಧೀರನಾದವನೆ. ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳು, ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯು ಅವುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಸಂಕಷ್ಟದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ, ನಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ವಂಶಿಯ ಸಂಗೀತ, ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇತರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮರೆಯಿಸುತ್ತದೆ; ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ನಿನ್ನ ತುಟಿಯ ಅಮೃತವನ್ನು ನೀಡು, ಎಂದು ಅವರು ಬೇಡಿದರು. ನೀನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಸುವನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೇ ಯುಗದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಮುಖ, ಗಜಗಜಿತವಾದ ಕೂದಲು, ಮೂಡುಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದವರಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಗಂಡಸು, ಮಕ್ಕಳು, ಕುಟುಂಬ, ಸಹೋದರರು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಹಾಡಿಗೆ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಓ ಅಚ್ಯುತಾ, ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು? ನಿನ್ನ ಗುಟ್ಟಿನ ಮಾತುಗಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಉದಯಿಸುವುದು, ನಿನ್ನ ನಗುವಿನ ಮುಖ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ—all these repeatedly bewilder our minds, ಓ ಶ್ರೀವಾಸ! ವ್ರಜ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಶುಭದ ಸ್ವರೂಪ; ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹೃದಯವು ನಿನ್ನ ವियोगದಲ್ಲಿ ಬಾಧೆಪಡುವಾಗ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವಾದರೂ ದೂರವಾಗು, ನಿನ್ನ ಅಭಾವವೇ ಈ ಬೇಸರಕ್ಕೆ ಔಷಧ. ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿ ಇಡುತ್ತೇವೆ, ಅವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ; ನೀನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನೋವು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿ, "ಗೋಪಿಯರ ಗೀತ" ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು. ಶ್ರೀರಾಮನ ಪತ್ನಿಯರು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ವಸುದೇವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಹರಿಯ ಪುತ್ರವಧುಗಳು, ಪ್ರತ್ಯೂಮ್ನನ ಪತ್ನಿಯರೂ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು; ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅರ್ಜುನನು ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ದುಃಖಿತನಾಗಿ, ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಡು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಪದಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತರಾದವರಿಗೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಹರಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲೇ ಸಾಗರವು ಮುಳುಗಿಸಿತು, ರಾಜನೇ, ಭಗವಂತನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮಂದಿರವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಪಾಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೂರಮಾಡುವ, ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಸದಾ ಇರುವ ಮಧುಸೂದನನು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಉಳಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ವೃದ್ಧರನ್ನು ಧನಂಜಯನು ಇಂಡ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ವಜ್ರನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮರಣದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಅರ್ಜುನನ ಪಿತಾಮಹರು, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ವರ್ಶದಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದರು. ಯಾರು ವಿಶ್ವನಾಥನ ಜನನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಹರಿಯ ಆವತಾರ, ವೀರ್ಯ, ಬಾಲಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿ, ಪಠಿಸಿ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇಹ, ಅಹಂಕಾರ, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಕಾಮದಿಂದ, ಕಾಮಪರನಾದವನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕಾಮಪರನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಟ ಮಾಡಿ, ತನ್ನನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಐದು ಭೌತಿಕ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಅಜ್ಞಾನಿ ಆತ್ಮನು "ನಾನು" ಮತ್ತು "ನನ್ನ" ಎಂಬ ಭ್ರಾಂತಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ತಪ್ಪಾದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದುಷ್ಟರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಯ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುವ ಜೀವಿ, ಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧಿ, ದಯೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿ, ಭಾಗ್ಯ, ಲಜ್ಜೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಶಾಂತಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಐಶ್ವರ್ಯ—ಇವುಗಳಿಲ್ಲದವರ ಸಂಗದಿಂದ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಚಂಚಲ, ಮೂಢ, ಮನಸ್ಸು ಮುರಿದವರು, ಅಸಾಧುಗಳು, ದಯನೀಯರು, ಆಟದ ಸಾಮಗ್ರಿಯಂತೆ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸಂಗದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹೆಂಗಸರ ಸಂಗದಿಂದ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಂಗಸರಿಗಾಗಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವವರ ಸಂಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜಾಪತಿಯು ತನ್ನದೇ ಮಗಳನ್ನೇ, ಆಕೆ ಹರಣೀ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು, ನಂತರ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ದೂರವಾಯಿತ್ತನು. ಪುನಃ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನಂತೆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತಳಾದ ಹೆಂಗಸಿಗೆ, ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲದ ನಾರಾಯಣ ಋಷಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಯಾರು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಬಹುದು? ನನ್ನ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡು; ಹೆಂಗಸರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳು ದಿಕ್ಕುಗಳ ಜಯಕರ್ತೃಗಳನ್ನೂ ಜಯಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಅವಳ ಭ್ರೂಕುಟಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದವರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವವನು ಹೆಂಗಸರ ಸಂಗವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು; ನನ್ನ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸ್ವಸ్వరೂಪವನ್ನು ಪಡೆದ ಮಹಾತ್ಮರು, ಈ ಸಂಗವೇ ನರಕದ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಂಡ ಹೆಂಗಸರ ರೂಪದ ಮಾಯೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳನ್ನು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾದ ಬಾವಿಯಂತೆ. ಮೋಹಿತರಾದವನು ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾಯೆ, ಆವಳು ಹಸು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ; ಹೆಂಗಸರ ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಪುನಃ ಹೆಂಗಸಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಸಂಪತ್ತು, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆಗೆ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆ ಗಂಡ, ಮಗ, ಮನೆ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವಳನ್ನು ಅವನು ವಿಧಿಯ ಮೂಲಕ ಬಂದ ಮರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಬೇಟೆಯವನ ಹಾಡು ಜಿಂಕೆಗೆ ಮರಣವೋ ಹಾಗೆ. ಜೀವಾತ್ಮನು ಪ್ರಾಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು ಲೋಕದಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಂಚಭೌತಿಕ ದೇಹ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇಹ ಆತ್ಮನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ; ಅವು ನಾಶವಾದಾಗ ಮರಣ, ಅವು ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾದಾಗ ಜನನ. ವಿಷಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಧನ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಾಶವಾದಾಗ ಲಯ; ವಿಷಯಾನುಭವದಿಂದ "ನಾನು" ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಉದಯವಾದಾಗ ಜನನ. ಹೆಗಲು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಂಗಗಳು ದೃಷ್ಟಿಸದಿದ್ದಾಗ, ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಎರಡು ಅಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಯಪಡಬಾರದು, ದಯೆ ತೋರಬಾರದು, ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಾರದು; ಆತ್ಮಯಾನವನ್ನು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಇಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಬೇಕು. ಸತ್ಯದೃಷ್ಟಿಯ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಈ ಮಾಯಾಮಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ ಬದುಕಬೇಕು.