ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನಂಥವರನ್ನು ಅನುಕರಿಸಬಾರದು—even ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ. ಯಾರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವರೆಂಬರು, ಅವರು ರುದ್ರನು ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ವಿಷದಿಂದ ಹಾನಿಗೊಳಗಾದಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾತ್ಮರು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯ; ಅವರ ಕೆಲ ಕೃತ್ಯಗಳೂ ಕೂಡ ಸತ್ಯವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯುಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದುವವುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಹೇಗಾದರೂ ಆಗಲಿ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಹಾನಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು—ಪಶು, ಮನುಷ್ಯ, ದೇವತೆಗಳು—ಅವರು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳ ಸಂಬಂಧ ಅವರ ಮೇಲೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಯಾರು ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಯೋಗದ ಬಲದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಬಂಧನಗಳನ್ನು ಕರಗಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವ ಋಷಿಗಳಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಬಂಧನವೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ—ಗೋಪಿಯರು, ಅವರ ಗಂಡಸರು, ಎಲ್ಲರೂ. ಅವನು ಅವರೆಲ್ಲರ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆಟವಾಡುತ್ತಾನೆ. ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹ ತೋರಿಸಲು ಅವನು ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಇಂತಹ ಲೀಲಾವಿಹಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವನು ಅವನಿಗೆ ಭಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ವೃಂದಾವನದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಗಳೆಂದು ತಿಳಿದು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನ ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದಾಗ, ಭಗವಂತನ ಪ್ರಿಯರಾದ ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಸಂತೋಷದಿಂದಲಾದರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಯಾರು ಈ ವೃಜದ ಪತ್ನಿಯರು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯಾದವರು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಮರೂಪದ ರೋಗವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಒಮ್ಮೆ ದೇವತೆಗಳ ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ, ಗೋಪಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೂಡಿದ ಗಾಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಂಬಿಕಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಸರಸ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಬಲವಂತ ಪಶುಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಬಿಕಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಹಸು, ಚಿನ್ನ, ವಸ್ತ್ರ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಭೋಜನವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದರು—“ನಮಗೆ ದೇವರು ಸಂತೋಷವಾಗಲಿ” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಸರಸ್ವತಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ವ್ರತ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ, ನಂದ, ಸುನಂದ ಹಾಗೂ ಇತರರು ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹಾವು ಒಬ್ಬೊಮ್ಮೆ ಬಂದು, ನಂದನನ್ನು ಅವನು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಹಾವಿನಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ನಂದನು ಭಯದಿಂದ “ಕೃಷ್ಣಾ! ಕೃಷ್ಣಾ! ಇದು ಭಯಾನಕ! ತಂದೆ, ಹಾವು ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿದೆ—ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ, ರಕ್ಷಿಸು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದನು. ಅವನ ಆಕ್ರಂದನ ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ಗೋಪರು ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಓಡಿ ಬಂದು, ಅವನನ್ನು ಹಾವು ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೊಂದಲದಿಂದ, ಹಾವನ್ನು ಕಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತೊಡ್ಡಿದರು. ಆದರೆ ಹಾವಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟರೂ, ಅದು ನಂದನನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಾತ್ವತಕುಲಾಧಿಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತನ್ನ ಪಾದದಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಹಾವಿನ ಪಾಪವು ಕರಗಿ ಹೋದಿತು; ಹಾವು ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವಿದ್ಯಾಧರರಂತೆ ಮಾನ್ಯವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಬಂಗಾರದ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ಹೃಷಿಕೇಶನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: “ಯಾರು ನೀನು, ಇಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಹೇಗೆ ನೀನು ಈ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ?” ಆ ಹಾವು ಹೇಳಿತು: “ನಾನು ಸುದರ್ಶನ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾಧರನು, ರೂಪ, ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು. ವಿರೂಪ ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸ ಎಂಬ ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ರೂಪದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಿದರು. ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಅವರ ಶಾಪದ ಫಲವಾಗಿ ನಾನು ಈ ಹಾವು ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ದಯೆಯಿಂದ ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪ ನನಗೆ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು. ಯಾಕಂದರೆ, ಲೋಕಗುರುವಾದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುರಂತಗಳು ದೂರವಾದವು. ಈಗ ನಾನು ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಭಯಪಡುವವರಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವರಾದ ನೀವು, ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನೀಡುವವರು, ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ನೀಡಿ—ನಿಮ್ಮ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು ಹೊರಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಪರಮಪುರುಷ, ಸದ್ಭಕ್ತರಾದ ಪ್ರಭು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವ, ಲೋಕಾಧಿಪತಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ದಯಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿ. ನಾನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಅಚ್ಯುತಾ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿದ ಕಾರಣ. ನಿಮ್ಮ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪಾವನರಾಗುತ್ತಾರೆ—ನಿಮ್ಮ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶ ಪಡೆಯುವುದಾದರೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪುಣ್ಯ!” ಇಂತಿ ದಶಾರ್ಹಕುಲದ ವಂಶಜನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸುದರ್ಶನನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ನಂದನು ತನ್ನ ಸಂಕಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಕೃಷ್ಣನ ದೈವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಜವಾಸಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ವ್ರತವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಮ, ಅದ್ಭುತ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾದ ಇಬ್ಬರೂ, ವೃಜದ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲಂಕೃತರಾದ, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಗೊಂಡವರು, ಹೂಮಾಲೆಗಳು ಧರಿಸಿದ್ದವರು, ಶುದ್ಧ ವಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದ ಗೋಪಿಯರು ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಚಂದ್ರನು ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗಾಳಿಯು ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮದುಮಕ್ಕಿಗಳು ಮೋಹಗೊಂಡು ಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಹಾಡಿದ ಗಾನವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿತು; ಅದರಲ್ಲಿ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ರಾಗಗಳೂ ಕೂಡಾ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದವು. ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರು ಪರವಶರಾದರು, ಸ್ವತಃ ಯಾರಾಗಿದ್ದೇವೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತರು; ಅವರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಜಾರಿದವು, ಕೂದಲು, ಹೂಮಾಲೆಗಳು ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಿದ್ದವು. ಅವರು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಹಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಕುಬೇರನ ಸೇವಕನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶಂಖಚೂಡ ಎಂಬ ಯಕ್ಷನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ, ಆ ಯಕ್ಷನು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗುಂಪಾಗಿ ನೋಡಿ, ಅವರ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಅವರನ್ನು ಉತ್ತರದತ್ತ ಓಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಗೋಪಿಯರು “ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ!” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳನು ಕೊಂಡೊಯ್ದಂತೆ, ಆ ಯಕ್ಷನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು. “ಭಯಪಡಬೇಡಿ!” ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಆ ದುಷ್ಟ ಯಕ್ಷನ ಹಿಂದೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರು. ಅವರು ಮೃತ್ಯು ಮತ್ತು ಕಾಲದಂತೆ ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಮೂಢ ಯಕ್ಷನು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಓಡಿಹೋದನು. ಗೋವಿಂದನು ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿದರೂ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದನು—ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ. ಬಲರಾಮನು ಮಹಿಳೆಯರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು.