ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವ್ರಜದ ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಸುಂದರ ನಡೆ, ಆಕರ್ಷಕ ಹಸ್ತಚಲನಗಳು, ಪ್ರೀತಿಯ ನಗುವುಗಳು, ದಯಾಳು ದೃಷ್ಟಿಗಳು ಹಾಗೂ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುವ ಹಾಸ್ಯಗಳು, ಆಟವಾಡಿದ ಕ್ರೀಡಾಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಮುಕುಂದನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಬೇರ್ಪಡಿದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಭಯಭೀತರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು; ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿತ್ತು, ಹೃದಯಗಳು ಅಚ್ಯುತನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು, "ಓ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ! ನೀನು ಎಷ್ಟು ನಿರ್ದಯ! ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಅವರ ಆಸೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತೀಯ, ಮಕ್ಕಳ ಆಟದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. "ನೀನು ನಮ್ಮಿಗೆ ಮುಕುಂದನ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆಯೆ, ಕಪ್ಪು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವ, ಸುಂದರ ಗಂಡು, ಬೊಮ್ಮೆಯ ಮೂಗು, ನಗುವಿನ ರೇಖೆಯಿಂದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುವ ಮುಖ; ಆದರೆ ಈಗ ಅವನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಇದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ." "ನೀನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿರ್ದಯ, ಅಕ್ರೂರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಗೇ ತಕ್ಕವನು! ನಮ್ಮಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಅದನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ; ನೀನು ನಮ್ಮಿಗೆ ಮಧುವಿನ ಶತ್ರುವಾದ ಆ ಸುಂದರ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ತೋರಿಸಿದ್ದೀಯ." "ನಂದನಂದನನ ಪ್ರೀತಿ ಕ್ಷಣಿಕ, ಇನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆ, ಕುಟುಂಬ, ಗಂಡರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನ ಸೇವೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಹೊಸ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ." "ಅನಗರದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳೆಯಬಹುದು, ಅವರ ಆಸೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಬಹುದು; ಅವರು ವ್ರಜದ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮುಖವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಬಹುದು, ಅವನು ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಅವನ ಬದಿಯ ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಬಹುದು." "ಮುಕುಂದನು ಅವರ ಮಧುರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಅವರ ವಶವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮಂತಹ ಹಳ್ಳಿ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಮುಜುಗರದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದವರಿಗೆ, ಹೇಗೆ ಬರುವನು?" "ಇವತ್ತು ದಶಾರ್ಹ, ಭೋಜ, ಅಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿ, ಸಾತ್ವತ ವಂಶಗಳಿಗೆ ಮಹಾ ಹಬ್ಬ; ಮಾರ್ಗದ ಜನರು ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಸುಂದರ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದು." "ಅಕ್ರೂರ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಇಂತಹ ನಿರ್ದಯರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು! ಅವನು ನಮ್ಮ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ದೂರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ." "ಅವನ ಹೃದಯ ನಿರ್ದಯ, ಅವನು ರಥವನ್ನು ಏರಿದ್ದಾನೆ; ಅಜಾಗರೂಕರು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗೋವಾಲುಗಳು, ಹಿರಿಯರು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಇವತ್ತು ನಮ್ಮಿಗೆ ವಿಧಿಯೇ ವಿರೋಧವಾಗಿದೆ." "ನಾವು ಹೋಗಿ ಮಾಧವನನ್ನು ತಡೆಯೋಣ! ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು, ಬಂಧುಗಳು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಮುಕುಂದನಿಂದ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೂ ಸಹಿಸುವ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಈಗ ಚೂರಾಗಿವೆ." "ನಾವು ಗೋಪಿಯರು, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಗುವು, ಮಧುರ ಮಾತು, ಆಟದ ದೃಷ್ಟಿ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯ ಆನಂದದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ; ಅವನಿಲ್ಲದೆ, ಈ ಅನಂತ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಕ್ಷಣವೂ ಹೇಗೆ ದಾಟಬಹುದು?" "ಅನಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನು ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ, ಗೋವಾಲುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಹೂವಿನ ಧೂಳಿನಿಂದ ಕೂದಲು ಧೂಳಾಗಿರುತ್ತಾ, ಬಾಸುರಿ ವಾದಿಸುತ್ತಾ, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಹುದು?" ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಬೇರ್ಪಡಿದ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, 'ಗೋವಿಂದ! ದಾಮೋದರ! ಮಾಧವ!' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಿದರು. ಅವರ ಅಳುವಿನ ನಡುವೆ, ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಿತ್ತು; ಅಕ್ರೂರನು, ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ರಥವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಾಯಿಸಿದನು. ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋವಾಲುಗಳು, ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಲು ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಗಳಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಗೋವಾಲು ಮಹಿಳೆಯರು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಸನ್ನೆ ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ಹಾತಿರೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವನ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಾಗ, ಯದುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದನು; ದೂತರ ಮೂಲಕ 'ನಾನು ಮರಳಿ ಬರುವೆ' ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು. ರಥದ ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಧೂಳು ಕಾಣಿಸಿದವರೆಗೆ, ಅವರು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಅವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಗೋವಿಂದನು ಮರಳುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಅವರು ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನ ಕ್ರೀಡಾಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದರು. ಓ ರಾಜನೇ, ಕೃಷ್ಣನು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ರೂರನೊಂದಿಗೆ, ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಯಮುನಾ ನದಿಗೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಸ್ವಚ್ಛ, ರತ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಿತು, ಬಾಯನ್ನು ತೊಳಗಿದನು, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮರಗಳ ಗುಡಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ರಥದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡನು. ಅಕ್ರೂರನು ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ರಥದ ಮೇಲಿಂದ ಯಮುನಾದ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದನು. "ದೇವಕೀಪುತ್ರರು ರಥದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದರೆ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಇದ್ದಾರೆ?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹುಡುಕಿದನು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಅವರು ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು; ತೊಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ನೀರಿಗೆ ಮುಳುಗಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ತಪ್ಪಿದೆಯೋ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಮಹಾ ಪ್ರಭುವನ್ನು, ಸಿದ್ಧ, ಚರಣ, ಗಂಧರ್ವ, ಅಸುರರು ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, ಸಂಗೀತೋಪಕರಣಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನನ್ನು ಸಾವಿರ ತಲೆಯುಳ್ಳ, ಸಾವಿರ ಹಾಲುಗಳುಳ್ಳ ನಾಗರಾಜನಂತೆ, ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ, ಹಿಮಪರ್ವತದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ನಾಗರಾಜನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತೆ ಬಣ್ಣದ, ಹಳದಿ ರೇಷ್ಮೆ ಧರಿಸಿದ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ, ಶಾಂತ, ಕೆಂಪು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಮುಖ ಸುಂದರ, ಶಾಂತ, ಆಕರ್ಷಕ ನಗುವಿನಿಂದ ಜಗಮಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಭುಜ, ಮೂಗು, ಕಿವಿ, ಕೆಂಪು ಜೋಳದಂತೆ ತುಟಿಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಭುಜಗಳು ದೀರ್ಘ, ಬಲಿಷ್ಠ, ಎದೆಯು ವಿಶಾಲ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತ, ಗಂಟು ಶಂಖದಂತೆ, ನಾಭಿ ಆಳವಾದ, ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ ಮೃದುವಾದ ಗಾತ್ರ. ಅವನ ಕತ್ತಿ, ತೊಡೆಯು ದೊಡ್ಡದು, ಕೈ ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಕಾಲುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು. ಪಾದಗಳು ಎತ್ತರ, ಕೆಂಪು ನಖಗಳು ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಪಾದಗಳು, ಒಂಬತ್ತು ಬೆರಳುಗಳು, thumb-ನಂತೆ digit-ಗಳು, ಕಮಲದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಆಭರಣಗಳು: ಕಿರೀಟ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗಡಿಗಳು, ಭುಜಬಂಧ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಬಟ್ಟೆ, ಹಾರಗಳು, ಕಾಲಿನ ಗಡಿಗಳು, ಕಿವಿಯ ಆಭರಣಗಳು. ಅವನ ಕಮಲದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕಾಂಸ್ತುಭ ರತ್ನ, ಹೂವಿನ ಹಾರ. ಅವನನ್ನು ಸುನಂದ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಸೇವಕರು, ಸನಕ ಮುಂತಾದ ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮುಂತಾದ ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು, ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನಾರದ, ವಸು ಮುಂತಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತರು, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನಿಗೆ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ), ಪುಷ್ಟಿ (ಪೋಷಣೆ), ವಾಣಿ, ಪ್ರಕಾಶ, ಕೀರ್ತಿ, ತೃಪ್ತಿ, ಲಯ, ಜಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಶಕ್ತಿ, ಮಾಯೆ ಮುಂತಾದ ದೇವತೆಗಳು ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಕ್ರೂರನು ಆ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಾವನ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ, ಶುದ್ಧ ಗುಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಮನೋಯೋಗದಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.