ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋವಿಂದನು ಮರಳಿ ಬರುವನೆಂಬ ಆಶೆ ತೀರಿಹೋಗಿದಾಗ, ಅವರ ಪ್ರಿಯಾತಿಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಮಹಿಮೆಯ ಗಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಡಸುತ್ತಾ, ಯಾದವರು ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅಕ್ರೂರನೊಂದಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಪಾವನವಾದ ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ರಮಣೀಯವಾದ ಆ ನದಿಯ ನೀರನ್ನು ಮುಖವಾಡಿ ಕುಡಿದು, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ವೃಕ್ಷಮೂಲಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಬಳಿಕ ಇಬ್ಬರೂ ರಥದಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದರು. ಅಕ್ರೂರನು ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ತಾನೇ ರಥದ ಮೇಲಿರಿಸಿ, ಯಮುನಾದ ತೀರದ ಹೊಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಹೋದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಆ ಪವಿತ್ರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮನುಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡನು—ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ ಇಬ್ಬರೂ ಕೂಡಾ ಆ ನೀರಿನೊಳಗೇ ಇದ್ದಾರೆ! “ಇವರು ರಥದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದವರು ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ?” ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡಿದನು. ಮತ್ತೆ, ಮೊದಲಿನಂತೆ, ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವ ರಾಮ-ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಕಂಡನು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನೀರಿನೊಳಗಿನ ದೃಶ್ಯವು ನಿಜವೋ ಅಥವಾ ಮೃಗಮರೀಚಿಕೆಯೋ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸತೊಡಗಿದನು. ಆಗ, ಅವನು ಪುನಃ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡನು—ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಭುವನ್ನು ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಅಸುರರು, ತಲೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ದೇವರು ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳನ್ನೂ, ಸಾವಿರ ಸರ್ಪಹುಂಡಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದನು; ನೀಲವರ್ಣದ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದನು; ಹಿಮಶಿಖರಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾದ ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಹಳದಿ ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ, ಶಾಂತಚೇತನ, ಕಮಲದಳದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಪುರುಷನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದಿದ್ದನು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಮುಖ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ಮೃದು ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನ ಭ್ರೂಗಳು, ಮೂಗು, ಕಿವಿಗಳು, ಕಪೋಲಗಳು, ತುಟಿಗಳು—allವೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಭುಜಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದವು, ವಕ್ಷಸ್ಥಳ ವಿಶಾಲವಾಗಿತ್ತು, ಕಂಠಶಂಖದಂತೆ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು, ನಾಭಿ ಆಳವಾಗಿತ್ತು, ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ನವಿಲಿನ ಎಲೆಗಳಂತೆ ಮಡಚಿದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಕಟಿಬಂಧ, ತೊಡೆಗಳು ಬಲವಾಗಿದ್ದವು; ಕೈ, ಮೊಣಕಾಲು, ಕಾಲುಗಳು—allವೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಗುಂಡಿಗಳು ಎತ್ತರವಾಗಿದ್ದವು, ನೇಲಿಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ಬೆರಳುಗಳು, ಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಮೂಲ್ಯಾಭರಣಗಳು—ಮುಕুট, ಕಂಕಣ, ಬಾಹುಬಂಧ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಕಟಿಬಂಧ, ಹಾರ, ಪಾದಕಂಗಣ, ಕರ್ಣಭೂಷಣ—allವೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪಾದ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು; ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನ, ಹಾಗೂ ವನವಲಯದ ಹಾರವಿತ್ತು. ಅವನ ಸುತ್ತ ಸುನಂದ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಿಕರರು, ಸನಕಾದಿ ಮುನಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮುಂತಾದ ದೇವಾಧಿಪತಿಗಳು, ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನಾರದ, ವಸು ಮುಂತಾದ ಪರಮಭಕ್ತರು, ಪ್ರತಿೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣದಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ), ಪುಷ್ಟಿ, ವಾಕ್ಶಕ್ತಿ, ತೇಜಸ್ಸು, ಕೀರ್ತಿ, ತೃಪ್ತಿ, ಲಯ, ಜಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಶಕ್ತಿ, ಮಾಯೆ—allವೂ ಅವನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಈ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ಅಕ್ರೂರನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಭಕ್ತಿಯ ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬಿತು; ಅವನ ದೇಹ ಆನಂದದಿಂದ ಕಂಪಿತವಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸು ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಮಿಂಚಿದವು. ಸತ್ವಗುಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಕಂಠವು ಗದ್ದಲಗೊಂಡು, ತಲೆಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ "ಅಕ್ರೂರನ ವಾಪಸ್ಸು" ಎಂಬ ಒತ್ತತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸತೊಡಗಿದನು: "ನಾನು ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣವಾದ ನಾರಾಯಣ, ಆದಿ, ಅವಿನಾಶಿ ಪುರುಷ, ಯಾ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಯಾ ನಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಉಂಟಾಯಿತು. ಪೃಥ್ವಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಮಹಾಭೂತಗಳು, ಅವ್ಯಕ್ತದ ಮೂಲ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಅವುಗಳ ವಿಷಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಭಾಗಗಳು. ಆದರೆ ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಅನಾತ್ಮಭಾವದಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಆರಂಭವಾದರೂ ಕೂಡ, ಗುಣಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತರಾದ ಅಜಾತರೂಪರು ಕೂಡಾ ನಿನ್ನ ಪರಮರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಪರಮಪುರುಷ, ಭಗವಂತ, ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೂ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವ ತತ್ವವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು, ವೇದಮಾರ್ಗ ಅನುಸರಿಸುವ ದ್ವಿಜರು, ಮೂರು ವಿಧದ ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ, ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ಮತ್ತು ಹೆಸರುಗಳ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರು, ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳ ಸಮೂಹವಾದ ನಿನ್ನನ್ನು, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲೊಂದು ರೂಪವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು, ಶಿವನು ಬೋಧಿಸಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನಿಟ್ಟವರು ಕೂಡಾ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಪ್ರಭುವೇ! ಹೆಸರಿನಂತೆ, ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ನದಿಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತವೆ. ಸತ್ತ್ವ, ರಜ, ತಮೋ ಗುಣಗಳು ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಭಾಗಗಳು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸ್ಥಾವರಾಂತವರೆಗೂ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಈ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಡಿಯುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಎಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾದವನೇ! ಈ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ದೇವತೆ, ಮಾನವ, ಪಶುಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರಭುವೇ, ಅಗ್ನಿಯು ನಿನ್ನ ಬಾಯಾಗಿದ್ದು, ಭೂಮಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು, ಸೂರ್ಯನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಆಕಾಶ ನಿನ್ನ ನಾಭಿ, ರಥ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗಳು, ಸ್ವರ್ಗ ನಿನ್ನ ತಲೆ, ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳು, ಸಮುದ್ರ ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ, ವಾಯು ನಿನ್ನ ಉಸಿರು, ಶಕ್ತಿ ನಿನ್ನ ಬಲವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಮರಗಳು, ಔಷಧಿಗಳು ನಿನ್ನ ದೇಹದ ರೋಮಗಳು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟುವ ಹುಲ್ಲುಗಳು, ಮೋಡಗಳು ನಿನ್ನ ಎಲುಬು ಮತ್ತು ನೇಲಿಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ನಿನ್ನ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಪ್ಲಕನಾದ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ವೃಷ್ಟಿ ನಿನ್ನ ಜನನಾಂಗ, ಪುರುಷತ್ವ ನಿನ್ನದು. ನಿನ್ನಲ್ಲೇ, ಅವಿನಾಶಿ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಪ್ರಭುವೇ, ಲೋಕಗಳು, ಅವರ ರಕ್ಷಕರು, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಜಲಚರಗಳು, ಅಂಜೂರದ ಮರದಲ್ಲಿ ಜೇನು ಹುಳಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಹೇಗೆ ತಲೆಕೂಡುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ರೂಪಗಳಾದರೂ, ಅವೇ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಿ, ಅವು ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತವೆ. ಮತ್ಸ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಳಯಜಲಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅಶ್ವಶಿರೋ ರೂಪದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮಧು-ಕೈಟಭನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಪಾರ, ಆಧಾರರೂಪ, ಮಂದರಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವ ವರಾಹರೂಪದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಿಂಹರೂಪ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅಳಿದ ವಾಮನರೂಪದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ." ಇಂತಹ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ವಂದಿಸಿದನು.