ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅಕ್ರೂರನು ತನ್ನ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ, ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದನು. ಅವನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ್ದನು: “ನಾನು ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣವಾದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ, ಆದಿ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿ ಪುರುಷನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ.” ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು, ಆಕಾಶ, ಮಹಾ ಭೂತಗಳು, ಅವ್ಯಕ್ತದ ಮೂಲ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು—ಇವು ಜಗತ್ತಿನ ಅಂಶಗಳು, ಓ ಸ್ವಾಮಿ. ಆದರೆ ಇವುಗಳು, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ನಾನಾ ಸ್ವರೂಪಗಳಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತವೆ. ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತವಾದ ಅಜನು ಕೂಡ ಗುಣಾತೀತವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ, ನಿನ್ನ ನಿಜ ರೂಪವನ್ನು ಅಲ್ಲ.” ಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಪರಮ ಪುರುಷನಾಗಿ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭುವಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ, ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ತತ್ವವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ದ್ವಿಜರು ವೇದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮೂರು ವಿಧದ ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ಮತ್ತು ಹೆಸರಿನ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇತರರು ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು, ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೂಪವಿರುವವನಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಶಿವನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಗುರುಗಳ ಉಪದೇಶದಂತೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಯಾರು ಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಡೆ ಇರಲಿ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ. ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ನದಿಗಳು, ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರುವಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು—ಇವು ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಗುಣಗಳು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸ್ಥಾವರದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಆವರ್ತಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವವನು; ಅವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹವು ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ಅಗ್ನಿಯು ನಿನ್ನ ಬಾಯಾಗಿದ್ದು, ಭೂಮಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು, ಸೂರ್ಯ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಆಕಾಶ ನಿನ್ನ ನಾಭಿ, ರಥ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗಳು, ಸ್ವರ್ಗ ನಿನ್ನ ತಲೆ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ಭುಜಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ, ವಾಯು ನಿನ್ನ ಉಸಿರು, ಶಕ್ತಿಯು ನಿನ್ನ ಬಲವಾಗಿದೆ. ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳು ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಕೂದಲು, ತಲೆ ಕೂದಲು ಸಸ್ಯಗಳು, ಮೇಘಗಳು ನಿನ್ನ ಹಡಗು ಮತ್ತು ನಖಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ನಿನ್ನ ಹಲ್ಲು, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವುದು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ವೃಷಣವು ಮಳೆ, ಪುರುಷತ್ವವು ನಿನ್ನದು. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ, ಅವಿನಾಶಿ ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಅದರ ರಕ್ಷಕರು, ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಹೇಗೆ ಜಲಜೀವಿಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಗೂಡುಗಳು ಅತ್ತಿಗೆ ಮರದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಚಿಂತನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆ. ನೀನು ಲೀಲೆಗೆ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಆ ರೂಪಗಳ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ಪ್ರಥಮ ಮತ್ಸ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರಲಯದ ನೀರಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿದ್ದೆ; ಅಶ್ವಶಿರೋ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಮಧು ಮತ್ತು ಕೈಟಭನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ; ವಿಶಾಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅಡಿಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ; ಮಂಡರ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದೆ; ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ವರಾಹ ರೂಪಕ್ಕೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸಿಂಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರ ಭಯವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದೆ; ವಾಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹಾದುಹೋಗಿದ್ದೆ. ಭೃಗುಗಳ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿರುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ; ರಘುಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ, ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ. ವಾಸುದೇವ, ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವತ ಸ್ವಾಮಿಯ ರೂಪಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬುದ್ಧ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ದೈತ್ಯ ಮತ್ತು ದಾನವರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ಶುದ್ಧನಿಗೆ ವಂದನೆ; ಕಲ್ಕಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಪಾಪಿ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ರಾಜರನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆಯಾದ್ದರಿಂದ ವಂದನೆ. ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳು ಭ್ರಮಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ‘ನಾನು’ ಮತ್ತು ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಕೂಡ, ದೇಹ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ, ಸಂಪತ್ತು, ಬಂಧುಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಕನಸುಗಳ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವಿರೋಧಗಳ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸು ಭ್ರಮಿತವಾಗಿ, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ನಾನು, ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಅಸ್ಥಿರ, ಅನಾತ್ಮ ಮತ್ತು ದುಃಖಕರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಗೆ ಅಜ್ಞಾನಿ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಗಿಡಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ನೀರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮರೀಚಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಹತಾಶಗೊಂಡು, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ; ಅದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಎಳೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಇದು ಕೂಡ ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯು, ಓ ನಾಭಿಕಮಲ ಸ್ವಾಮಿ, ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ಶುದ್ಧ ಚೇತನ, ಎಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯಗಳ ಕಾರಣ, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನದ ಸ್ವಾಮಿ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮ; ನಿನ್ನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ವಾಸುದೇವ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಹಾರಕ, ಹೃಷೀಕೇಶ, ನಿನ್ನಿಗೆ ವಂದನೆ—ನಾನು ಶರಣಾಗತನು, ರಕ್ಷಿಸು.” ಇಂತಹ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅಕ್ರೂರನು ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ‘ಅಕ್ರೂರನ ಸ್ತುತಿ’ ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡಿತು. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅಕ್ರೂರನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೇವರು ತನ್ನ ರಮಣೀಯ ರೂಪವನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು; ನಂತರ, ನಟನು ನಾಟಕ ಮುಗಿಸುವಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಮರೆಯಿಸಿದನು. ಆ ದೃಶ್ಯವು ಅಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅಕ್ರೂರನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ತನ್ನ ಅಗತ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಚariotಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಹೃಷೀಕೇಶನು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: “ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡೆ, ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡಿರುವೆ?” ಅಕ್ರೂರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳು—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ—ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇವೆ. ನಾನು ಯಾವುದು ನೋಡಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅದು ನನಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಇನ್ನೇನು ಕಾಣಬಹುದು?” ಎಲ್ಲ ಅದ್ಭುತಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದೆ? ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಗಾಂದಿನಿಯ ಮಗ ಅಕ್ರೂರನು ರಥವನ್ನು ಮುಂದೂಡಿದನು; ದಿನ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಮಥುರೆಗೆ ತಲುಪಿಸಿದನು. ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಹಳ್ಳಿಯವರು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರರನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ನಂದ ಮತ್ತು ಗೋಪರುಗಳ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಮಥುರಾ ನಗರದ ತೋಟಗಳಿಗೆ ಬಂದು, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು.