ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಶಂಖಗಳು, ಡೊಳ್ಳುಗಳು, ಅನೇಕ ಬುಗ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಹಾರ್ನ್‌ಗಳ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಆಕಾಶ ತುಂಬಿತು. ಭಕ್ತರು ಲಯರಗಳು, ವಂಶಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೃದಂಗಗಳ ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ ಆತನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಗರದ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಜನರಲ್ಲಿ ಆನಂದಭಾವ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಧ್ವಜಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಿಹೋಗಿದ್ದವು, ವೇದಘೋಷಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯು ಗಗನವನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು, ಸುಂದರವಾದ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಬೀದಿಗಳು ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹಾರಗಳು, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಮೊಳಕೆಯಿತ್ತ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ಅವರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಪೇಕ್ಷೆಯ ತುಂಬು ದೃಷ್ಟಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಅಷ್ಟಬಲ ಸಂಪತ್ತುಗಳನ್ನೂ, ವೀರರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಅವುಗಳನ್ನೂ, ಭಗವಂತನು ಯಾದವ ರಾಜನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಮಗಧದ ರಾಜನು ಎಂಟುಪತ್ತೇಳು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಯಾದವರ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಯಾದವರು ಅವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು. ಅವನ ಸ್ವಂತ ಸೇನೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ಅವನ ಮಿತ್ರರು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದರು ಮತ್ತು ಅವನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಯುದ್ಧವು ಸಂಭವಿಸಬೇಕಿದ್ದಾಗ, ನಾರದನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಯವನು, ಮಹಾವೀರನು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆ ವಿದೇಶಿಯು ಮೂರು ಲಕ್ಷ ಯವನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದನು; ಅವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಸಮಾನನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾದವರ ಸಮರ್ಥತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನು, ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, ಯಾದವರಿಗೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, “ಈ ಯವನನು ಇಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದನು; ಮಗಧದ ರಾಜನು ಇಂದು ಅಥವಾ ನಾಳೆ, ಇಲ್ಲವೇ ನಾಡಿದಿನ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನಾವು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವಾಗ ಬಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಅಥವಾ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಂದು ನಾವು ಪುರುಷರಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸೋಣ,” ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಆ ಚಿಂತನೆಯಂತೆ, ಶ್ರೀಮಹಾನುಭಾವ ಕೃಷ್ಣನು ಸಮುದ್ರದೊಳಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನಗಳಷ್ಟು ಅಗಲವಾದ ಅದ್ಭುತ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ಶಿಲ್ಪಕೌಶಲ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು—ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ರಾಜಮಾರ್ಗಗಳು ಶಿಲ್ಪಶಾಸ್ತ್ರದಂತೆ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಆ ನಗರ ದೇವವೃಕ್ಷಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಅದ್ಭುತ ವನಗಳು, ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ವಜ್ರದ ಮನೆಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಗೋಪುರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಬಂಗಾರದೂ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಕುಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಭಂಡಾರಗಳು, ರತ್ನಮಯ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗಳು, ಮಹಾ ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯ ವೇದಿಕೆಗಳು ಇದ್ದವು. ದಿಕ್ಕುಪಾಲಕರ ಮನೆಗಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣದ ಜನರು, ಯಾದವ ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಿಂದ ಆ ನಗರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಇಂದ್ರನು ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾಭವನವನ್ನೂ, ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರೂ ಸಹ ಮರಣಶೀಲರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ವರುಣನು ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದಷ್ಟು ಓಡುವ, ಬಿಳಿಯಾದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಕುಬೇರನು ಎಂಟು ಭಂಡಾರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ವೈಭವವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಸ್ವಯಂ ನೀಡಿದ್ದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು, ಅವರು ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಹರಿ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಯೋಗಬಲದಿಂದ, ಶ್ರೀಹರಿ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋದನು. ರಾಮಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ನಗರದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಟನು. ಶ್ರೀ ಶುಕದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಆತನನ್ನು ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ್ದ ಆತನ ರೂಪವನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಿದರು ಅವರು ಮೋಹಿತರಾದರು. ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ, ವಿಶಾಲವಾದ ದೇಹ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಹೂವಿನಂತಿರುವ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು—all ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿದ್ದವು. ಸದಾ ಆನಂದಭರಿತ, ಕೀರ್ತಿಶಾಲಿ, ಗೋಳಾಕಾರದ ಹಲ್ಲು, ಪವಿತ್ರ ಹಾಸ್ಯ, ಕಮಲನ್ಮಿಕೆಯ ಮುಖ, ಮಕರಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದನು. ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ವಾಸುದೇವ, ಶ್ರೀವತ್ಸದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ, ಕಮಲನಯನ, ಅರಣ್ಯಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಪರಮ ಸುಂದರ. ನಾರದನು ವಿವರಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ, ಇವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಾರರು; ನಾನು ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ, ಪಾದಚಾರಿ ಆಗಿರುವವನನ್ನು ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಯವನನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ಯವನನು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು—even though ಕೃಷ್ಣನು ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಅಲಭ್ಯನು. ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ, ಶ್ರೀಹರಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಯವನನನ್ನು ಒಂದು ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋದನು. “ಯಾದವ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನಿಗೆ ಓಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ” ಎಂದು ಅವನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಉಪಹಾಸ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಭಗವಂತನು ಆ ಪರ್ವತ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಯವನನು ಕೂಡ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. “ಇವನನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮುನಿಯಂತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಆ ಯವನನು ಆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಪಾದದಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಬಹುಕಾಲ ನಿದ್ರಿಸಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆದು, ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು; ಅವನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಯವನನನ್ನು ಕಂಡನು. ಅಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಕೋಪದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಯವನನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವಾಯಿತನು. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು? ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯವರು? ಅವರು ಆ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ಏಕೆ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ? ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪ್ರಭಾವವೇನು?” ಶ್ರೀ ಶುಕದೇವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಅವರು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರು, ಮಾಂಧಾತೃನ ಮಹಾ ಪುತ್ರ, ಮುಚುಕುಂದ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತರು, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರು. ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರನೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ಅಸುರರಿಂದ ಭಯಪಟ್ಟು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು; ಅವರು ಬಹುಕಾಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರು. ಮುಚುಕುಂದನು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಬಂದು, ‘ರಾಜಾ, ಈಗ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ‘ನೀನು ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕವನ್ನು, ಶತ್ರುವಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು, ಎಲ್ಲಾ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದೀಯ.’ ‘ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು, ಪತ್ನಿಯರು, ಬಂಧುಗಳು, ಸಚಿವರು, ಸಮಾನ ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು—all ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲನು, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಪ್ರಭು, ಬಲವಂತರಿಗಿಂತಲೂ ಬಲಶಾಲಿ. ಅವನು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಹಸುವನ್ನು ಹಿಂಡುವವನಂತೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.