ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾದವ ವಂಶದವರು ಯವನರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ, ಜರಾಸಂಧನು ಬಂದರೆ ಅವನು ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕಬಹುದು ಅಥವಾ ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಹುದು ಎಂಬ ಆಳವಾದ ಆತಂಕವು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇಂದು ನಾವು ಮಾನವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ತಲುಪಲಾಗದ ಒಂದು ದುರ್ಬಲ ಕೋಟೆ ನಿರ್ಮಿಸೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸೋಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಭಗವಂತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಮುದ್ರದ ಒಳಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನಗಳ ಅಗಲದ ಅದ್ಭುತ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟ್ರನ ಶಿಲ್ಪಕೌಶಲ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂತು—ಅದರಲ್ಲಿ ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ಮಾರ್ಗಗಳು ವಾಸ್ತುಶಾಸ್ತ್ರದ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಕೋಟೆ ದಿವ್ಯ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಸುಂದರ ತೋಟಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಗೋಪುರಗಳು, ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಮ್ಯಾನ್ಸನ್‌ಗಳು ಹಾಗೂ ದ್ವಾರಗಳುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಜಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ನಿಧಿಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕಿರೀಟದ ಮನೆಗಳು, ಎಮರಾಲ್ಡ್‌ನ ಮಹಾ ವೇದಿಕೆಗಳು ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಂದರಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ದಿಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಕರ ಮನೆಗಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಜನರು, ಯಾದವ ದೇವರುಗಳ ಮನೆಗಳಿಂದ ನಗರವು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದ್ರನು ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾಭವನ ಹಾಗೂ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರೂ ಮರಣದ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವರుణನು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದ ಹತ್ತಿರವಾದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ನಿಧಿಯಾಧಿಪತಿ ಎಂಟು ನಿಧಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಲೋಕಪಾಲರು ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು, ಅವರು ಭಗವಂತನ ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿದಾಗ, ಹರಿ ಅವರಿಗೆ ಮರಳಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದರು. ರಾಮಚಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಪರಾಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಕೃತವಾಲುಗಳ ಹಾರ ಹೊದಿಕೊಂಡು, ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ನಗರದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು. ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವರು ಬೆಳಗುತ್ತಿರುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಠ, ವಿಶಾಲವಾದ, ಎತ್ತರವಾದ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳು, ಹೂವು ಹೋಲುವ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು—all these divine features shone forth. ಅವರು ಸದಾ ಆನಂದದಲ್ಲಿ, ಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಗುಂಡುಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಚೀವಿ, ಶುಭ ಶ್ಮಿತ, ಪದ್ಮದಂತೆ ಮುಖ, ಮಕರಾಕೃತಿಯ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ವಾಸುದೇವನೇ, ಶ್ರೀವತ್ಸದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ, ಪದ್ಮಾಕ್ಷಿ, ವನಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಪರಮ ಸುಂದರ. ನಾರದನು ವಿವರಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳಂತೆ, ಇತರ ಯಾರೂ ಇಂತಹವರಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಈ ದೇವರನ್ನು ನಾನು ಕೂಡಾ ನಿರಾಯುಧನಾಗಿ ಎದುರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಯವನನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಹೀಗಾಗಿ, ಯವನನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ, ಅವನು ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಿಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಓಡಿದನು—even though Krishna is unattainable even to yogis. ಹರಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಯವನನನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಒಂದು ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದರು. "ಯಾದವ ವಂಶದವನು ಓಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ" ಎಂದು ಯವನನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಭಗವಂತನು ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಯವನನು ಕೂಡ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. "ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಬಹುದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಸಂತರಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದು ಯವನನು ಭಾವಿಸಿ, ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದನು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೋಡಿದಾಗ, ಯವನನು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಭಾರತ ವಂಶದವರೇ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೋಪದಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ, ಯವನನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಭಸ್ಮವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶದವರು? ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು? ಅವರು ಏಕೆ ಗುಹೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು? ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಅವರ ತೇಜಸ್ಸು ಯಾವುದು?" ಶ್ರೀಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: ಅವರು ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾನ್ ಮಾಂಧಾತೃನ ಪುತ್ರ ಮುಚುಕುಂದ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಿಷ್ಠ, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ. ದೇವತೆಗಳು, ಇಂದ್ರನೂ ಸೇರಿದಂತೆ, ಅಸುರರಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡರು; ಅವರು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರು. ಮುಚುಕುಂದನನ್ನು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ರಾಜನೇ, ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯ ದುಃಖವನ್ನು ಈಗ ನಿಲ್ಲಿಸಿ." "ಮಾನವರ ಲೋಕವನ್ನು, ಶತ್ರುಗಳಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರುವಿರಿ; ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರರು, ಪತ್ನಿಯರು, ಬಂಧುಗಳು, ಸಚಿವರು, ಸಮಾನ ವಯಸ್ಸಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು—all are no longer alive. ಕಾಲ, ಅಜಯ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ, ಬಲವಂತನಿಗಿಂತ ಬಲವಾದನು; ಆಟದಂತೆ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಅಂತ್ಯಕ್ಕೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ, ಕುರಿಗಳನ್ನು ಗುಡಿಸುವ ಕುರಿಗೆಯಂತೆ. ನೀವು ಒಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಿ, ಶುಭವಾಗಲಿ, ಆದರೆ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ; ಅದನ್ನು ನಾವು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೋ ಭಗವಂತನು, ಅವನು ಅಕ್ಷಯ ವಿಷ್ಣು." ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಮುಚುಕುಂದನು ಅವರಿಗೆ ನಮಿಸಿ, ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ದೈವಿಕ ನಿದ್ದೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದರು. ಯವನನು ಭಸ್ಮವಾಗಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು, ಸಾತ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಜ್ಞಾನಿ ಮುಚುಕುಂದನಿಗೆ ತಮಗೆ ತಾನೇ ತೋರಿಸಿದರು. ಮರುಮಳೆಯ ಮেঘದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ, ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳ, ವೈಜಯಂತೀ ಹಾರದ, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮಕರಾಕೃತಿಯ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ, ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುವಂತೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಗುವ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸದಾ ಯೌವನದಿಂದ ಕಾಣುವ, ಗರ್ವದ ಸಿಂಹದಂತೆ, ಮಹಾ ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ. ಅವರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಜ್ಞಾನಿ ರಾಜನು ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. "ನೀವು ಯಾರು? ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ, ಕಂಟಾರದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವಿರಿ? ದೇವತೆಗಳ, ಅಗ್ನಿಯ, ಚಂದ್ರ, ಸೂರ್ಯ, ಇಂದ್ರ, ಲೋಕಪಾಲರ—all their brilliance pales before yours. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಗುಹೆಯ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೀಪದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವಿರಿ.