ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭೋಜಕಟ ಎಂಬ ಮಹಾನಗರವನ್ನು ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಳವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ರುಕ್ಮಿ, ದುಷ್ಟ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ತಮ್ಮಿಯ ಸಹೋದರಿಯ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು ಕುಣ್ಡಿನ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ರುಕ್ಮಿ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ಈ ರೀತಿ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಭೀಷ್ಮಕನ ಪುತ್ರಿಯಿಂದ ಸೋಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆಂಬ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ, ಇತರ ರಾಜರೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಕುಣ್ಡಿನದ ಹೊರಗೇ ತಂಗಿದ್ದನು. ಆ ಬಳಿಕ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಯದು ವಂಶದ ಆ ಮಹಾನಗರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಯದುಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮರ್ಪಿತರಾದ ಜನರು ಭಾರಿ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸಿದರು. ಪುರುಷರು ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರು ಆನಂದದಿಂದ, ಚುಕ್ಕಿ ಹೊಳೆಯುವ ರತ್ನದ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಸಿಂಗಾರಗೊಂಡ ಜೋಡಿಗೆ ಭವ್ಯವಾದ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಇಂದ್ರಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೃಷ್ಟಿನಗರವು, ಅದ್ಭುತ ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ರತ್ನದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದ್ವಾರದಲ್ಲೂ ಶುಭಕರವಾದ ಕಲಶಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿತ್ತು. ನಗರವು ಪರಿಮಳಭರಿತ ಮಧುರ ದ್ರವಗಳನ್ನು ಬೀಸಲಾಗಿದ್ದ ಬೀದಿಗಳಿಂದ, ರಾಜರು ಕರೆಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಸ್ತಿಗಳಿಂದ, ಹಾಗೂ ಸಾಲು ಸಾಲು ಬಾಳೆಮರ ಮತ್ತು ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕುರು, ಶೃಂಜಯ, ಕೈಕೇಯ, ವಿದರ್ಭ, ಯದು ಮತ್ತು ಕುಂತಿ ವಂಶಸ್ಥರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲೆಡೆ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಅಪಹರಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜರು ಮತ್ತು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದರು. ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮತ್ತು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಯಿತು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: ಕಾಮ ದೇವರು, ವಾಸುದೇವನಾಂಶದಿಂದ ಜನಿಸಿದವರು, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನ ಕೋಪದಿಂದ ದಹನಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಪುನಃ ದೇಹಧಾರಣೆಗೆ ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದರು. ವಿದರ್ಭದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯಾದ ರುಕ್ಮಿಣಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಈ ಶಿಶು, ಕೃಷ್ಣನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದನು. ಮಾಯೆಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶಂಭರಾಸುರನು, ಆ ಶಿಶುವನ್ನು ತನ್ನ ಶತ್ರುವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಅವನು ಇನ್ನೂ ಹಾನಿಯಾಗದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪಹರಿಸಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಮೀನು, ಶಿಶುವನ್ನು ನುಂಗಿತು; ನಂತರ ಆ ಮೀನು ಮತ್ತಿತರ ಮೀನುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೀನುಗಾರರ ದೊಡ್ಡ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮೀನುಗಾರರು ಆ ಮೀನನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಶಂಭರನಿಗೆ ತಂದರು; ಅಡುಗೆಮನೆಯವರು ಅದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ಅದರೊಳಗೆ ಶಿಶುವನ್ನು ಕಂಡು, ಮಾಯಾವತಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಆಗ ನಾರದಮುನಿಯವರು, ಆ ಮಗುವಿನ ನಿಜವಾದ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗೆ ಆ ಮೀನಿನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಿದ್ದಿತು ಎಂಬುದನ್ನು, ಆತುರಗೊಂಡಿದ್ದ ಮಾಯಾವತಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಆಕೆ ಕಾಮದ ಪತ್ನಿಯಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ರತಿ, ತನ್ನ ಪತಿಯ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಶಂಭರನು ಅವಳನ್ನು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ನೇಮಿಸಿದ್ದರೂ, ಮಾಯಾವತಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಕಾಮನೇ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದಳು. ಅಷ್ಟು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನು ಯೌವನವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಚಂಚಲತೆ ಮೂಡಿತು. ತದನಂತರ, ರತಿ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಬಳಿ ಹೋದಳು—ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲದಂತೆ, ಉದ್ದವಾದ ಭುಜಗಳು, ಅವನು ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಸುಂದರನು, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಲಜ್ಜೆಯ ನಗೆಯೊಡನೆ ಪ್ರೇಮಭರಿತ ಚಪಲ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹಾಯಿಸಿದಳು. ಆಗ ಕಾರ್ಷ್ಣಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನು, ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ದೇವಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತಾಯಿಯಂತಿಲ್ಲ; ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಿಯೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ತಾಯಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲ." ಆಗ ರತಿ ಹೇಳಿದಳು: "ನೀನು ನಾರಾಯಣನ ಪುತ್ರ, ಶಂಭರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮನೆಗಿಂದ ಅಪಹರಿಸಿದ್ದನು; ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾದ ರತಿ, ನೀನು ಕಾಮ ದೇವರು." "ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ನಿನ್ನನ್ನು ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಎಸೆದನು; ಒಂದು ಮೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನುಂಗಿತು, ಅಲ್ಲಿಂದ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ." "ಈಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಈ ಭಯಂಕರ ಮತ್ತು ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ ಶತ್ರುವಾದ ಶಂಭರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು. ಅವನು ನೂರಾರು ಮಾಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವನು." "ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ನಿನ್ನಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಮಗು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕುರುರಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ, ಅಥವಾ ಕರುವಿಲ್ಲದ ಹಸುವಿನಂತೆ ದುಃಖದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾಯಾವತಿ, ಮಹಾ ಮಾಯಾಜ್ಞೆ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ನಂತರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಶಂಭರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು, ತಾಳಲಾರದಂತಹ ಉಗ್ರ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದನು. ಆ ಕಠಿಣ ವಚನಗಳಿಂದ ಹಲ್ಲು ಹಲ್ಲಾಗಿದ್ದ ಹಾವಿನಂತೆ ಶಂಭರನು, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟನು. ಅವನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಭಾರಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಿ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಆ ಘನಧ್ವನಿಯು ಸಿಡಿಲು ಬಂಡೆಗೆ ಬಡಿದಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆಗ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ತನ್ನದೇ ಗದೆಯನ್ನು ಶತ್ರುವಿನತ್ತ ಎಸೆದು, ಆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಶಂಭರನು ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನ ಮೇಲೆ ಮಾಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದನು. ಆ ಅಸ್ತ್ರಮಳೆಯಿಂದ ಸಂಕಟಗೊಂಡ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಪುತ್ರನು, ಶುದ್ಧತಮ ಪರಮ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಶಂಭರನು ನೂರಾರು ಗುಪ್ತ ಗಂಧರ್ವ, ಭೂತ, ನಾಗ, ರಾಕ್ಷಸ ಮಾಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಮಗನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಿವಾರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಶಂಭರನ ತಲೆಯನ್ನು ಶರೀರದಿಂದ ಭಾರಿ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನು; ಅವನ ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ದಾಡಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೇವತೆಗಳು ಹೂಮಳೆ ಮತ್ತು ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದವು. ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಮಾಯಾವತಿ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ದೇವತೆಯಂತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಅವನು ಆಕಾಶದಿಂದ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ, ನೂರಾರು ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅದ್ಭುತ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು—ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಹೊಳೆಯುವ ಮೋಡದಂತೆ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪು, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ಉದ್ದವಾದ ಭುಜಗಳು, ತಾಮ್ರವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮೃದುವಾದ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ಕಪ್ಪು ನುಣುಪಾದ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣನೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿದರು. ನಂತರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಜಾಣತೆಯಿಂದ, ಆದರೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ಆಗ ವಿದರ್ಭರಾಜ ಕುಮಾರಿಯಾದ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ತನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ಮಗನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಳು; ಆಳವಾದ Sneಹದಿಂದ ಅವಳ ಹೃದಯ ತುಂಬಿತು. "ಈ ಪುರುಷರತ್ನ ಯಾರು? ಕಮಲನೇತ್ರನು, ಯಾರ ಮಗನು? ಯಾರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈತನನ್ನು ಧರಿಸಲಾಯಿತು? ಈತನನ್ನು ಪಡೆದ ಈ ಮಹಿಳೆ ಯಾರು, ಅಥವಾ ಅವಳಿಗೆ ಈತನನ್ನು ಯಾರು ಒದಗಿಸಿದರು?" ಎಂದು ಆಕೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದಳು.