ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವಿದರ್ಭದ ರಾಜನು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದ ದಿವ್ಯವಾಣಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ದುಷ್ಟ ರಾಜರು ಮತ್ತು ದೈವದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಂಕರ್ಷಣನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. "ನೀವು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವ ಗೋವಾಳರು, ನಿಮಗೆ ಜೂಯಾಡಲು ಕೌಶಲ್ಯವಿಲ್ಲ; ಜೂಯಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಹಾರಿಸುವುದು ರಾಜರ ಕೆಲಸ, ನಿಮ್ಮಂತಹವರದು ಅಲ್ಲ," ಎಂದು ಅವನು ವ್ಯಂಗ್ಯವಚನಗಳನ್ನಾಡಿದನು. ಇಂತಹ ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಾಲರಾಮನು, ರಾಜರು ಮತ್ತು ರುಕ್ಮಿಯರಿಂದ ನಿಂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಜನರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ಕಾಲಿಂಗದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಹತ್ತನೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲರಾಮನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ, ಬಾಲರಾಮನು ಅವನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಡಿದುಬಿಟ್ಟನು—ಅವನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ همان ರಾಜನು. ಇತರ ರಾಜರು, ಅವರ ಕೈಗಳು, ತುಳುಗಳು, ತಲಗಳು ಮುರಿದು, ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಂತೆ, ಬಾಲರಾಮನ ಗದೆಯಿಂದ ಬಡಿದು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿದರು. ರುಕ್ಮಿಯು, ತನ್ನ ಸೋದರ-in-law, ಹತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹರಿ, ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಮತ್ತು ಬಾಲರಾಮನ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ ಭಂಗವಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ, ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೊಗಳಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ದೂಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ಅನಿರುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅವನ ವಧುವನ್ನು ಅದ್ಭುತ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿಸಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ದಾಶಾರ್ಹರು ಭೋಜಕಟದಿಂದ ಕುಷಸ್ಥಳಿಗೆ ಹೊರಟರು, ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡು, ಮಾಧುಸೂದನನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, "ಯದುವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಬಾಣನ ಮಗಳು ಊಷೆಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹರಿ ಮತ್ತು ಶಂಕರರ ನಡುವೆ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧವಾಯಿತು. ಮಹಾಯೋಗೀ, ನೀವು ಇದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಅರ್ಹರು," ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದನು: ಬಾಣನು, ಮಹಾತ್ಮ ಬಾಲಿಯ ೧೦೦ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನು—ಬಾಲಿಯು ವಾಮನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದನು—ಅವನ ಮಗ ಬಾಣನು, ಸದಾ ಶಿವನ ಭಕ್ತ, ಗೌರವಪೂರ್ವಕ, ದಾನಶೀಲ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದನು. ಸೋಣಿತ ಎಂಬ ಸುಂದರ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅವನು ರಾಜನಾಗಿ ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಶಂಭುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಅವನ ಸೇವಕರು ಅಮೃತತ್ವ ಹೊಂದಿದವರಂತೆ ಇದ್ದರು. ತನ್ನ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳಿಂದ, ತಾಂಡವ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನನ್ನು ಸಂಗೀತದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಾಲಿಕ, ಭಕ್ತರ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ದೇವರು, ಅವನಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಬಾಣನು, ಶಿವನು ತನ್ನ ನಗರದ ರಕ್ಷಕವಾಗಬೇಕೆಂದು ವರವನ್ನು ಆಯ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮದಗೊಂಡು, ಹತ್ತಿರದ ಗಿರೀಶನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅವನ ಪದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು. "ಮಹಾದೇವಾ, ಲೋಕಗಳ ಗುರು ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ, ಅಪೂರ್ಣ ಆಸೆ ಹೊಂದಿದವರ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು, ಅಮೃತರು ಪೂಜಿಸುವ ಪಾದಗಳವನು, ನಿಮಗೆ ನಮನ," ಎಂದು ಬಾಣನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. "ನೀವು ನನಗೆ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೆ ಅವು ನನಗೆ ಭಾರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಮಾನವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು." ಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಣನು, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ತಾನು ತಾನೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ದಿಕ್ಕಿನ ಆನೆಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಮುರಿದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶಿವನು, ಕ್ರೋಧದಿಂದ, "ನಿನ್ನ ಧ್ವಜ ಮುರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ನೀನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮಾನವನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವಿ, ಅವನು ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವನು," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಶಿವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಾಣನು, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆದರೆ ತಪ್ಪು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಗಿರೀಶನ ಆದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ನಾಶವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಊಷಾ ಎಂಬ ಮಗಳು ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು—ಅವನನ್ನು ಅವಳು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ಸುಂದರ ಯುವಕನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಡುವೆ ಎದ್ದಳು, ಗಂಭೀರವಾಗಿ, "ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಪ್ರಿಯ?" ಎಂದು ಕರೆದಳು. ಬಾಣನ ಸಚಿವನು ಕುಂಭಾಂಡ, ಅವನ ಮಗಳು ಚಿತ್ರಲೇಖಾ—ಊಷಾದ ಸ್ನೇಹಿತೆ—ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಊಷಾ ಜೊತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು: "ನೀನು ಯಾರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀಯ, ಸುಂದರ ಭ್ರೂವಳೇ? ಯಾವ ಪುರುಷನು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದಾನೆ? ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದವನನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲ." "ನಾನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ—ಕಪ್ಪು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ, ದೊಡ್ಡ ಭುಜಗಳು—ಯುವತಿಯರ ಹೃದಯವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವವನು," ಎಂದು ಊಷಾ ಹೇಳಿದಳು. "ಆ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಸಿದ್ದ, ಆದರೆ ನನಗೆ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಎಲ್ಲೋ ಮಾಯವಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ದುಃಖ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತೊಟ್ಟನು." ಚಿತ್ರಲೇಖಾ ಹೇಳಿದಳು: "ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದುಃಖವೇ ನಿಗದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವೆ. ಆ ಸುಂದರವನನ್ನು ಹೇಳು, ಅವನನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ತರುತ್ತೇನೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಚಿತ್ರಲೇಖಾ ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು, ಚರಣರು, ನಾಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಮಾನವರ ರೂಪಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದಳು. ಮಾನವರಲ್ಲಿ, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಶೂರ, ಅನಕದುಂದುಭಿ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದಾಗ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವಾಗ ಅವಳು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅನಿರುದ್ಧನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದಾಗ, ಅವಳು ಮುಜುಗರದಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ನಗುತ್ತಾ "ಅವನೇ, ಅವನೇ" ಎಂದು ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. ಇದನ್ನು ಅರಿತ ಚಿತ್ರಲೇಖಾ, ಯೋಗಿನಿಯಾಗಿದ್ದಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಮೊಮ್ಮಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು, ಆಕಾಶದ ಮೂಲಕ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಯ್ದಳು—ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲ, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಮಗ ಅನಿರುದ್ಧನು, ಸುಂದರ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನನ್ನು ಶೋಣಿತಪುರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ ತೋರಿಸಿದಳು. ಆ ಸುಂದರ ಯೋಧನನ್ನು ಕಂಡು, ಊಷಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅನಿರುದ್ಧನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಇತರರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು. ಅನಿರುದ್ಧನು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬಟ್ಟೆ, ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳು, ಆಸನ, ಪಾನ, ಭೋಜನ, ರುಚಿಕರ ಆಹಾರ, ಸೇವಾ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಕನ್ಯೆಯ ಅರಮನೆಯೊಳಗೆ, ಸದಾ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಅನಿರುದ್ಧನು, ಊಷಾದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ದಿನಗಳು ಹೇಗೆ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂದು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯದುವೀರನು ಅವಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳ ವ್ರತ ಭಂಗವಾಗಿದ್ದು, ರಕ್ಷಕರು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ರಾಜನಿಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿದರು: "ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ವರ್ತನೆ ಶಂಕಾತ್ಮಕವಾಗಿದೆ, ಇದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ." "ನಾವು ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ ಆ ಕನ್ಯೆ, ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಪುರುಷನಿಂದ ಭಂಗವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು." ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬಾಣನು, ತನ್ನ ಮಗಳ ಅವಮಾನದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡು, ವೇಗವಾಗಿ ಕನ್ಯೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಯದುಕುಮಾರನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನು ಕಾಮದ ಮಗನನ್ನು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತಿಸುಂದರನನ್ನು, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣು, ವಿಶಾಲ ಭುಜಗಳು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕುಂಡಲಗಳು, ಸೊಂಪಾದ ಕೂದಲು, ನಗುವಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಮುಖ—ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅನುಮೋದನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಜೂಯಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಎದೆಯ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಮಲಿನವಾದ ಹಾರ, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಲೆಯ ಹಾರ, ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು—ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಾಣನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು. ಮಾಧವನು ಶತ್ರುಗಳಾದ ರಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಅನಿರುದ್ಧನು, ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಯಮಧರ್ಮನು ದಂಡ ಹಿಡಿದಂತೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು.