ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಸಿದ ಒಬ್ಬ ಆತ್ಮವು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಹರಿಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನವು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರದೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಶ್ರವಣವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ; ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿದ್ದರೆ ಅದು ಫಲ ನೀಡದು; ಪಠಣವನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಫಲವತ್ತಾಗದು. ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಲ್ಲದ ಸ್ಥಳ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಅರ್ಹನಲ್ಲದವರಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ವ್ಯರ್ಥ; ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನಾಶ; ಕುಟುಂಬವು ದುಶೀಲದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ವಚನಗಳ ಮೇಲೆ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಸ್ವಯಂ ವಿನಯಭಾವ, ಮನಸ್ಸಿನ ದೋಷಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಕಥಾಶ್ರವಣದಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಮನಸ್ಸು—ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸಾಧಿತವಾದರೆ ಶ್ರವಣದ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಭಾಗ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತು, "ಗೋಕರ್ಣಾ, ಗೋವಿಂದನು ಸ್ವತಃ ನಿನಗೆ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲ ಹರಿಭಕ್ತರು ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಗೋಕರ್ಣನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಾಗವತ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿದನು; ಮತ್ತೆ ಅವರು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರು. ನಾರದಾ, ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಈಗ ಕೇಳು. ಹರಿಯು ಸ್ವತಃ ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ರಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಜಯಧ್ವನಿಗಳು ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು. ಹರಿಯು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಪಾಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು; ಗೋಕರ್ಣನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅವನನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ಮಾಡಿದನು. ಹರಿಯು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಇತರ ಶ್ರೋತರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಳೆಯ ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದವರನ್ನಾಗಿ, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಆ ಊರಿನ ಕುದುರೆ ಕಾಯುವವರಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಚಂಡಾಲರಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿದವರನ್ನೂ ಕೂಡ ಗೋಕರ್ಣನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಹರಿಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ—ಯೋಗಿಗಳು ಹೋಗುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ—ಹೋಗಿದರು. ಆ ಗೋಪಾಲಕನೊಡನೆ ಗೋಕರ್ಣನೂ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದನು. ಹೆಗಲಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಯೋಧ್ಯಾವಾಸಿಗಳು ರಾಮನೊಡನೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಕೂಡ ಆ ಭಕ್ತರನ್ನು ಗೋಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು—ಯೋಗಿಗಳಿಗೆಲೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಲ್ಲದ ಲೋಕಕ್ಕೆ. ಆ ಲೋಕಕ್ಕೆ—ಅಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನೂ, ಚಂದ್ರನೂ, ಸಿದ್ಧರೂ ತಲುಪಲಾರದು—ಅವರು ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣದಿಂದ ತಲುಪಿದರು. ಈಗ ನಾವು ಘೋಷಿಸುತ್ತೇವೆ: ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಥಾಶ್ರವಣದಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ? ಗೋಕರ್ಣನ ಕಥೆಯ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ಕುಡಿಯುವವರಿಗೆ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಗಾಳಿ, ನೀರು, ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕಠಿಣ ಯೋಗದಿಂದ, ದೇಹವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡ, ಈ ಏಳು ದಿನಗಳ ಶ್ರವಣದಿಂದ ಸಿಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರಕೂಟದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಾಂಡಿಲ್ಯಮುನಿಯೂ ಕೂಡ ಈ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ. ಈ ಕಥೆ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದುದು; ಒಂದೇ ಸಲ ಕೇಳಿದರೂ ಪಾಪರಾಶಿಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿದರೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿದಿನ ಪಠಿಸಿದರೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಇದೀಗ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಿಮೆ—ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ: ಏಳು ದಿನಗಳ ಭಾಗವತ ಪಾಠದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕುಮಾರರು ವಿವರಿಸಿದರು: "ಈಗ ನಾವು ಏಳು ದಿನಗಳ ಶ್ರವಣದ ಕ್ರಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇವೆ; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸ್ಮರಣೆ ಇದೆ. ಒಬ್ಬನು ಜ್ಯೋತಿಷಿಯನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕು, ಶುಭಕಾಲವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮತ್ತು ಮದುವೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ನಭಸ್, ಆಶ್ವಯುಜ, ಊರ್ಜ, ಮಾರ್ಗಶಿರ ಮಾಸಗಳು ಭಾಗವತ ಪಾಠ ಆರಂಭಿಸಲು ಶುದ್ಧವಾಗಿವೆ; ಈ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇತರ ತಿಂಗಳುಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಅವುಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದಿರುವವರನ್ನು. ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹರಡಬೇಕು—ಇಲ್ಲಿ ಭಾಗವತ ಪಾಠ ನಡೆಯಲಿದೆ, ಗೃಹಸ್ಥರು ಬರುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಬೇಕು. ಹರಿಯ ಕಥೆಗಳು, ಅಚ್ಯುತನ ಸ್ತೋತ್ರಗಳು ದೂರವಿದ್ದರೂ, ಮಹಿಳೆಯರು, ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಸಹ ಈ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ವಿಭಕ್ತವಾದ ವೈಷ್ಣವರಿಗೆ—ಹರಿಕೀರ್ತನೆಗೆ ಆಸಕ್ತರಿಗೆ—ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಬೇಕು, ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಅವಶ್ಯಕ. ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಸಮಾವೇಶವು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ—ಅದು ಅಪರೂಪ; ಇಲ್ಲಿ ಕಥಾಶ್ರವಣವು ವಿಶಿಷ್ಟ, ಹಿಂದೆ ಕಾಣದ ರಸದಾಯಕವಾದುದು. ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಉತ್ಸುಕರಾದವರು, ಎಲ್ಲರೂ ಬೇಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬನ್ನಿ. ಯಾವುದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ದಿನದಾದರೂ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಾತಿ ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಅಪರೂಪ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿನಯದಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಬಂದವರಿಗೆ ವಸತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಪುನೀತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಮನೆದಲ್ಲೋ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಶ್ರವಣ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಭೂಮಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಈ ಕಥೆಗಳ ಪಾಠಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳ. ಶುದ್ಧೀಕರಣ, ನೆಲವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು, ಲೇಪನ, ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಮನೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಮೂಲೆಗಿಟ್ಟು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಐದು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಹಿಂದೆ ಹಾಸಿದ ಚಾಪೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಎಣ್ಣೆ ಹಚ್ಚಿದ ಬಾಳೆಕಂಬಗಳಿಂದ ಉನ್ನತವಾದ ಮಂಡಪವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಎಲೆಗಳಿಂದ, ಛತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು; ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವಜಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಬೇಕು, ಧನಸಂಪತ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರಲಿ. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಏಳು ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಗಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು ಅವರ ಆಸನಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಬೇಕು; ಪಾಠಕನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ದಿವ್ಯಾಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಪಾಠಕನು ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಬೇಕು, ಶ್ರೋತೃ ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ; ಅಥವಾ ಪಾಠಕನು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಶ್ರೋತೃ ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿಗೆ. ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕು ಪೂಜ್ಯ ಮತ್ತು ಪೂಜಕನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸ್ಥಳವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಶ್ರೋತರರ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ಇದು ಕಾಲದ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳದ ಪರಿಣಿತರಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪಾಠಕನು ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲ, ವೈಷ್ಣವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧ, ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತ, ಸ್ಥಿರ, ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಲೋಭಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಅನೇಕ ಮತಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವರನ್ನು, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರನ್ನು, ನಾಸ್ತಿಕಮತದವರನ್ನು—even ಅವರು ಪಾಂಡಿತರಾದರೂ—ಶುಕಮುನಿಯ ಗ್ರಂಥ ಪಾಠದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣದ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯನ್ನು ಕುಮಾರರು ವಿವರಿಸಿದರು.