ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ മൂലമായ അംശങ്ങൾ—ഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, പ്രാണൻ, മനസ്, ബുദ്ധി, അന്തഃകരണങ്ങൾ—അവയുടെ ഉള്ളിലായി അനുഭവപ്പെടുന്ന, എന്നാൽ ത്രിഗുണങ്ങളിലേക്കുള്ള അഭിമാനത്തിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ ആത്മാവിന് പ്രണാമം അർപ്പിച്ചു. അനന്തനും സൂക്ഷ്മനും അവ്യയനും സർവ്വജ്ഞനുമായ, എല്ലാ ദർശനങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന, വാക്കിലും വാക്കില്ലാത്തതിലും ശക്തനായ ആ മഹാത്മാവിന് വീണ്ടും പ്രണാമം. സത്യജ്ഞാനത്തിന്റെ മൂലമായ, മഹാമുനിയായ, ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉത്ഭവമായ, കർമ്മവും സന്ന്യാസവും വേദസ്വരൂപമായ, ആ പരമേശ്വരനു വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം. കൃഷ്ണനും രാമനും വസുദേവപുത്രനുമായ, പ്രദ്യുമ്നനും അനിരുദ്ധനും സാത്വതകുലനാഥനുമായ ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഗുണങ്ങളുടെ ദീപമായ, ഗുണങ്ങളാൽ സ്വയം മറയ്ക്കുന്ന, ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ അനുഭവപ്പെടുന്ന, ഗുണദർശിയും അന്തർജ്ഞാനനുമായ ആ മഹാപുരുഷനു ഞാൻ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു. അവ്യക്തത്തിൽ ക്രീഡിക്കുന്ന, വ്യക്തമായതെല്ലാം പൂർണ്ണമാക്കുന്ന, ഹൃഷീകേശനായ, മഹാമുനിയായ, മൗനവ്രതസ്ഥനായ ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്ക്കരിക്കുന്നു. ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ വഴികളെ അറിയുന്ന, സർവ്വം നിരീക്ഷിക്കുന്ന, വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായ, ഈ ലോകവും അതിന്റെ കാരണവും കാണുന്ന ആ പരമേശ്വരനു പ്രണാമം. ഭഗവാനേ, ഗുണങ്ങളിൽ അസക്തനായിട്ടും, ഈ ലോകത്തിന്റെ ഉത്പത്തിയും നിലനില്പും ലയവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന, കാലശക്തിയെ നിലനിർത്തുന്ന, ഭവങ്ങളിൽ വിവിധ സ്വഭാവങ്ങൾ ഉണർത്തുന്ന, അപ്രതിഹതമായ കാഴ്ചയിലൂടെ അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, നമസ്കാരം. മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഉള്ള ഈ ശരീരങ്ങൾ—ശാന്തം, ചഞ്ചലം, മോഹജനിതം—ഇന്ദ്രവംശജനായ ഭഗവാനെ, നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവയാണു. അവയിൽ ശാന്തസ്വഭാവമുള്ളവയെ പ്രത്യേകമായി പ്രിയപ്പെട്ടവയാണു, കാരണം നീ ഇപ്പോൾ ധർമ്മത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് 위해 സത്പുരുഷന്മാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഭരണാധികാരിക്ക് തന്റെ പ്രജകളിൽ ഒരാളുടെ ഒരു കുറ്റം പോലും ക്ഷമിക്കേണ്ടതാണു; അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നു പാപം ചെയ്തവരെ നീ ശാന്തമായ മനസ്സോടെ ക്ഷമിക്കണം. കൃപയാൽ ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ, ഭഗവാനേ; ഈ പാമ്പ് ജീവനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോകുന്നു; ഭർത്താവായവൻ ഞങ്ങൾ സ്ത്രീകളുടെ ജീവനായവൻ—ദയനീയരും ദയാർഹരുമായ ഞങ്ങൾക്കു അവനെ തിരികെ നൽകണമേ. നിന്റെ ദാസിമാർ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് ഞങ്ങൾക്കു കല്പിക്കണമേ; വിശ്വാസത്തോടെ അതു നിർവഹിക്കുന്നവൻ എല്ലാ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനാവും. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പാമ്പിന്റെ ഭാര്യമാർ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട തല പൊട്ടിയ പാമ്പിനെ തന്റെ പാദം കൊണ്ടുള്ള അമർദ്ദനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. പാമ്പ്, മനസ്സും പ്രാണനും വീണ്ടെടുത്തു, ഹരിയെ നോക്കി; ശ്വാസം മുട്ടി, ക്ഷീണിച്ചു, വിഷണ്ണനായി, കയ്യുകൂപ്പി കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ ജന്മനാ ദുഷ്ടന്മാരാണ്, അന്ധകാരത്തിലും ദീർഘകാലം കോപത്തിലും മൂടപ്പെട്ടവരാണ്; ഈ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, കാരണം അത് എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും കാണുന്ന മിഥ്യാഗ്രഹമാണ്. ഭഗവാനേ, ഈ സൃഷ്ടി ഗുണങ്ങളുടെ വിഭജനത്തിലൂടെ നീയാണു നിർമ്മിച്ചത്; അതിലെ വിഭിന്ന സ്വഭാവങ്ങളും ശക്തികളും ശക്തികളും രൂപങ്ങളും വിത്തുകളും പ്രവൃത്തികളും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതിലൊക്കെയും, ഭഗവാനേ, ഞങ്ങൾ പാമ്പുകൾ ക്രൂരകോപത്തോടുകൂടി ജനിക്കുന്നു; നിന്റെ മായയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എങ്ങിനെ കഴിയും, ഞങ്ങൾ അതിൽ തന്നെ മയങ്ങിപ്പോയവരാണല്ലോ? ഭഗവാനേ, നീയാണു ഇതിന്റെ കാരണവും സർവ്വജ്ഞനും ലോകനാഥനും; ദയയോ ശിക്ഷയോ നൽകണം എന്നത് നിന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്യുക.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “പാമ്പേ, നീ ഇനി ഇവിടെ നിലനിർത്തരുത്; ഉടൻ സമുദ്രത്തിലേയ്ക്ക് പോ. ഈ നദി പശുക്കൾക്കും മനുഷ്യർക്കും, നിന്റെ കുടുംബത്തിനും, മക്കൾക്കും, ഭാര്യമാർക്കും ആസ്വദിക്കാനായി വിട്ടുകൊടുക്കണം. മനുഷ്യരിൽ ആരെങ്കിലും ഞാൻ നിന്നോട് കല്പിച്ച ഈ ഉപദേശം ഓർക്കുകയും, പ്രഭാത-സന്ധ്യാകാലങ്ങളിൽ ഇത് ജപിക്കുകയും ചെയ്താൽ, നിന്നിൽ നിന്നു അവനു ഭയം ഉണ്ടാകുകയില്ല. ഞാൻ കളിച്ച ഈ സ്ഥലത്ത് സ്നാനം ചെയ്യുകയും, ദേവാദികൾക്ക് ജലം അർപ്പിക്കുകയും, ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് എന്നെ സ്മരിച്ച് പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനാകും. നീ രാമണകദ്വീപ് വിട്ടു ഈ തടാകത്തിൽ അഭയം തേടിയപ്പോൾ, എന്റെ പാദചിഹ്നം കൊണ്ടു സുപർണ്ണൻ നിന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി തിന്നില്ല.” മഹർഷി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ അത്ഭുതകർമനായ കൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, പാമ്പിന്റെ ഭാര്യമാർ ആനന്ദത്തോടും ആദരത്തോടും കൂടി ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു. ദൈവിക വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, രത്നാഭരണങ്ങൾ, സുഗന്ധിതതൈലങ്ങൾ, വലിയ താമരമാലകൾ എന്നിവയാൽ അവർ ഭഗവാനെ ആദരിച്ചു. സർവ്വലോകനാഥനായ, ഗരുഡധ്വജനായ കൃഷ്ണനെ പൂജിച്ച്, അവർ അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, നമസ്കരിച്ചു. ഭാര്യമാരോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും മക്കളോടും കൂടി പാമ്പ് സമുദ്രദ്വീപിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ തന്നെ, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച ഭഗവാന്റെ കൃപയാൽ, യമുനാ വിഷരഹിതമായി. അവൻ ദ്വാദശക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച് ധൂപം, സുഗന്ധം മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് ഭഗവാനെ പൂജിച്ചു. ആ സമയത്ത്, സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ രാജാവ് ഒരു പശുവിനെയും കാളയെയും സഹായമില്ലാതെ അടിയേറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ഒരു ചുണ്ടൻ കയ്യിൽ ദണ്ഡം പിടിച്ച് രാജവംശത്തിന് അപമാനമായ നിലയിൽ അവിടെ നിൽക്കുന്നതും കണ്ടു. കാള, താമരത്തണ്ട് പോലെ വെള്ളയായിരുന്നു; ഭയത്തിൽ മൂത്രം ചോരുന്നവനപോലെ വിറച്ച്, ഒരു കാലിൽ മാത്രം നിൽക്കുകയും, ചുണ്ടന്റെ അടികൾകൊണ്ട് ക്ഷീണിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പശു, ഒരിക്കൽ ഉഷ്ണമായ പാലു നൽകുന്നവളായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ വിഷണ്ണയായി, ചുണ്ടന്റെ കാൽകൊണ്ടുള്ള അടികളാൽ വേദനിച്ചും, കன்றിനെ വിട്ടുമാറിയും, കണ്ണീരോടെ, ക്ഷീണിച്ചവളായി, പുല്ലിനായി ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടുമാണ്. സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമായ രഥത്തിൽ കയറി, ഇടിമുഴക്കത്തെപ്പോലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ, വില്ലുയർത്തി രാജാവ് അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു: “ഇവിടെ, എന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ, ആരാണ് നിസ്സഹായരെ അന്യായമായി ഉപദ്രവിക്കുന്നത്? നീ രാജാവിനെപ്പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്, എന്നാൽ പ്രവർത്തിയിൽ നടനാണ്, ദ്വിജന്മാരിൽ ഒരാളല്ല. നീ, നിരപരാധികളെ രഹസ്യമായി ആക്രമിക്കുന്നവൻ, കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവനാണ്, കൃഷ്ണനും ഗാന്ധീവധാരിയും ദൂരത്തേക്ക് പോയതുകൊണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ, താമരത്തണ്ടു പോലെ വെള്ളയായും കാലുകൾ കുറവായും നടക്കുന്നവൻ, നീ ഒരു ദേവതയാണോ, കാളരൂപത്തിൽ ഇവിടെ ദുഃഖം വിതയ്ക്കുന്നവൻ? കൗരവവംശജരുടെ ശക്തമായ ഭുജങ്ങളിൽ ഭൂമി ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, നിന്നെ ഒഴികെ, ജീവജാലങ്ങൾക്കു ദുഃഖം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സൂരഭിയുടെ പുത്രിയേ, ഇവിടെ ദുഃഖിക്കേണ്ട; ചുണ്ടനോടുള്ള ഭയം വിട്ടു കളയുക; അമ്മേ, കരയേണ്ട; നിനക്കു മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ; ഞാൻ ദുഷ്ടരെ ശിക്ഷിക്കുന്നവനാണ്. ഒരു രാജ്യത്ത് എല്ലാ ജനങ്ങളും ദുഷ്ടന്മാരാൽ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത്തരം രാജാവ് തന്റെ കീർത്തിയും ആയുസും ഭാഗ്യവും മാർഗ്ഗവും നഷ്ടപ്പെടും. രാജാക്കന്മാരുടെ പരമധർമ്മം ഇതാണ്: ദുരിതത്തിൽ ആകുന്നവരെ സംരക്ഷിക്കുകയും, അവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക. അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ഈ ദുഷ്ട ശത്രുവിനെ കൊല്ലും. നിന്റെ മൂന്ന് കാലുകൾ ആരാണ് മുറിച്ചുകളഞ്ഞത്, സൂരഭിയുടെ പുത്രിയായ നാലുകാലിയേ? കൃഷ്ണനെ അനുസരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ രാജ്യത്ത് അത്തരം ദുര്‍ഭാഗ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകരുത്. കാളയേ, നിനക്കു മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ; നിരപരാധികളുടെ ദുഃഖത്തിന് കാരണമായവനും പൃഥാപുത്രന്മാരുടെ കീർത്തിയെ കളങ്കപ്പെടുത്തുന്നവനും ആരാണെന്ന് എന്നോട് പറക.