ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ തന്റെ പൂർവ സംഭവങ്ങളെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഗർഭം ഞാൻ ഏഴു ഭാഗങ്ങളായി വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ നിന്നു ഏഴ് ബാലന്മാർ ഉദിച്ചുവന്നു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരെയും വീണ്ടും ഏഴായി വിഭജിച്ചപ്പോൾ പോലും, ഒരാളും നാശമായില്ല.” ഈ അത്ഭുതകരമായ ഫലങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ മനസ്സിലാക്കി, “ഇത് എന്റെ പരിശ്രമം കൊണ്ടല്ല; പരമപുരുഷനെ ആരാധിച്ചുവെന്നതിനാലാണ് ഈ വിജയം ലഭിച്ചത്.” ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: “ആരാധനയിൽ നിന്ന് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കുന്നവരാണ് സത്യമുള്ള ജ്ഞാനികൾ; അവർക്ക് മറ്റൊന്നും വേണ്ടതില്ലെങ്കിലും, അർത്ഥം മാത്രം തേടുന്നവർക്ക് ഈ ജ്ഞാനം ലഭിക്കില്ല.” “ഏതെങ്കിലും ജ്ഞാനി, ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടാകുമ്പോൾ, ഭൗതിക ഗുണങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുംവോ? അവ നരകത്തിലേക്കും കൊണ്ടുപോകും. ഭഗവാനാണ് ആത്മാവും, സർവലോകങ്ങളുടെ യജമാനനും, അതിനാൽ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കണം.” ഇന്ദ്രൻ അമ്മയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: “എന്റെ ബാല്യവും അപ്രാപ്തിയും കാരണം ചെയ്ത ഈ വലിയ പാപം നീ ക്ഷമിക്കണം. ഭാഗ്യവശാൽ, നിന്റെ ഗർഭം വീണ്ടും ജീവിച്ചു.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അമ്മയുടെ അനുമതിയോടെ, ശുദ്ധഹൃദയവും സംതൃപ്തിയുമുള്ള ഇന്ദ്രൻ, മരുതുകളോടൊപ്പം അമ്മയെ നമസ്കരിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. “നീ ചോദിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ പറഞ്ഞു; മരുതുകളുടെ ഉജ്ജ്വല ജനനം ഇതാണ്. ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയണം?” സൂതൻ തുടർന്നു പറയുന്നു: രാജാവ്, മനസ്സിൽ വലിയ ദുഃഖത്തോടെ, താൻ ചെയ്തതല്ലെങ്കിലും, “അഹോ, ഞാൻ പാപരഹിതനും, ഗുപ്തശക്തിയുള്ള ബ്രാഹ്മണനോടു അപമാനകരമായി പെരുമാറി,” എന്നു ചിന്തിച്ചു. “ദൈവീയരോടുള്ള അനാദരത്തിന്റെ ഫലമായി, എനിക്ക് വലിയ ദുരന്തം ഉടൻ വരും. അതു വരട്ടെ; എന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ, ഞാൻ ഇനി ഇത്തരത്തിലുള്ള പാപം ചെയ്യരുത്.” “ഇന്ന്, ബ്രാഹ്മണന്റെ കോപം തീപിടിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ ജ്വാല എന്റെ രാജ്യം, ശക്തി, ധനം എന്നിവയെ ദഹിക്കട്ടെ. ഞാൻ ദുഃഖിതൻ, ഇനി ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും ദേവന്മാരോടും പശുക്കളോടും ദുഷ്‌ചിന്തയുണ്ടാവരുത്.” അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവ് ശമികമുനിയുടെ മകനായ ശൃംഗി തക്ഷക എന്ന പാമ്പ് വഴി മരണശിക്ഷ പ്രഖ്യാപിച്ചെന്ന വാർത്ത കേട്ടു. അതിനെ അദ്ദേഹം നല്ലതെന്നു കരുതി; തക്ഷക പാമ്പ് തന്റെ ആസക്തിയുള്ള മനസ്സിനെ വൈരാഗ്യത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകും. അദ്ദേഹം ഈ ലോകവും പരലോകവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവയുടെ വർത്തമാന മൂല്യങ്ങൾ ആലോചിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിനായി, അമൃതനദിയുടെ തീരത്ത് ഉപവാസം ആരംഭിച്ചു. അനന്തപുരമായ ആ നദി, കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളി കലർന്ന വെള്ളം കൊണ്ടു, ഗംഗയേക്കാളും വിശുദ്ധമായതും, ലോകങ്ങളെയും അവരുടെ ഭരണാധികാരികളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുമാണ്. മരണം നേരിടുന്നവർ ആരാണ് അവളെ സേവിക്കാത്തത്? പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രൻ, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ മാത്രം ആസക്തിയോടെ, സന്യാസിയുടെ തീരുമാനത്തോടും, എല്ലാ ആസക്തികളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, വിഷ്ണുപദയുടെ തീരത്ത് ഉപവാസം ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന മഹർഷികൾ, ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം, തീർത്ഥയാത്രയുടെ പേരിൽ, പ്രധാനമായും, അവിടേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു. നല്ലവരാണ് തീർത്ഥങ്ങൾക്കും പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾക്കും പുണ്യവും നൽകുന്നത്. അത്രി, വസിഷ്ഠ, ച്യവന, ശരദ്വാൻ, അരിഷ്ടനേമി, ഭൃഗു, അങ്കിരാ; ഗാധിയുടെ പുത്രൻ പരാശരൻ, പിന്നീട് രാമ, ഉതത്യ, ഇന്ദ്രപ്രമദ, എധ്മവാഹ; മേധാതിഥി, ദേവല, ആർഷ്ടിഷേന, ഭാരദ്വാജ, ഗൗതമ, പിപ്പലാദ; മൈത്രേയ, ഔർവ, കവശ, കുംബയോനി, ദ്വൈപായന, venerable നാരദൻ; ദേവർഷികൾ, ബ്രഹ്മർഷികൾ, രാജർഷികൾ, അരുണനും കൂട്ടരും തുടങ്ങി, പ്രശസ്തരായ മറ്റു മഹർഷികളും എത്തി. രാജാവ്, ഈ മഹാനായ ഋഷികളുടെ വംശജരെ ആദരിച്ച്, തല കുനിച്ചുകൊണ്ട് നമസ്കരിച്ചു. അവർ സുഖമായി ഇരുന്ന ശേഷം, രാജാവ്, മനസ്സിൽ ശുദ്ധതയോടെ, ഉദ്ദേശ്യത്തോടും, കൈകൾ ചുരുക്കി, അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്നു അഭിവാദ്യവും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അഹോ, ഭരണാധികാരികളിൽ ഞങ്ങൾ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; മഹാന്മാർ എനിക്ക് ദയ കാണിച്ചു. രാജവംശം ബ്രാഹ്മണരുടെ പാദസേവനം അവഗണിച്ചതിനാൽ അകറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അഹോ, അപകൃത്യങ്ങൾ!” “ഭഗവാനായ പരമാത്മാവ്, repeatedly എന്റെ മനസ് ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ ആസക്തിയുള്ളത് കണ്ടു, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്നു വൈരാഗ്യം ഉണർത്തിയിരിക്കുന്നു; ആസക്തി ഭയത്തെ ഉടനടി നൽകുന്നു.” “ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇരിക്കട്ടെ; ഗംഗാദേവിയും, എന്റെ മനസ്സും ഭഗവാനിൽ ആസക്തിയോടെ. ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം കൊണ്ടോ തക്ഷക പാമ്പ് കൊണ്ടോ, എന്തു സംഭവിച്ചാലും, meanwhile, വിഷ്ണുവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ പാടുക.” “പരമഭഗവാനോടും, അവനെ ആശ്രയിക്കുന്നവരോടും, വീണ്ടും ഭക്തിയും ആസക്തിയും ഉണ്ടാകട്ടെ; എവിടെയും, നല്ലവരിൽ ജനിച്ചാലും, സൗഹൃദം നിലനിൽക്കട്ടെ; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ എവിടെയും ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, രാജാവ്, ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടും, കുശഗ്രാസിൽ, കിഴക്കൻ തീരത്ത്, വടക്ക് മുഖം നോക്കി, ഭാര്യയും മകനും സമുദ്രകുമാരിയുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ച്, ഉപവാസം ആരംഭിച്ചു. രാജാവ് ഉപവാസം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പ്രശംസിച്ചു; അവർ പൂക്കൾ വിതറുകയും, ആനന്ദത്തോടെ മൃദംഗങ്ങൾ മുഴക്കുകയും ചെയ്തു. മഹർഷികൾ, രാജാവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പ്രശംസിച്ച്, “ജനങ്ങളുടെ ഭാവിയ്ക്ക് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടൽ ഉത്തമമാണ്; ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു,” എന്നു പറഞ്ഞു. “കൃഷ്ണഭക്തന്മാരിൽ, രാജകിരീടം അണിഞ്ഞിരുന്നവരും, ഉടൻ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അത്ഭുതമല്ല.” “ഇദ്ദേഹം ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുവരെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരിക്കും; ഭഗവാന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമഭക്തൻ, രാഗദ്വേഷം ഇല്ലാതെ, പരമലോകം നേടും.” മഹർഷികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, പാർിക്ഷിത്, മധുസൂദനൻ എന്ന ഗുരുവിനൊപ്പം, പാപമില്ലാതെ, അവരെ അഭിവാദ്യവും ചെയ്തു, വിഷ്ണുവിന്റെ ലീലകൾ കേൾക്കാൻ ഉത്സുകനായി. “എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമാണ് എല്ലാവരും ഇവിടെ എത്തിയത്; വേദങ്ങൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും രൂപംകൊള്ളുന്നതുപോലെ. ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ എവിടെയും, ഉത്തമമോക്ഷം, ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവം എന്നതിൽ മാത്രമാണ് ഉദ്ദേശ്യം.” “അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, മരിക്കുന്നവർക്കു എന്താണ് ശുദ്ധമായ ധർമ്മം, നിങ്ങൾ ആലോചിക്കണം; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഉപദേശത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.” അപ്പോൾ, വ്യാസപുത്രൻ ശുകദേവൻ, യാദൃച്ഛികമായി, പ്രതീക്ഷയില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടേക്ക് എത്തി. കുട്ടികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വ്യത്യസ്ത വേഷത്തിൽ, സ്വയം തൃപ്തനായ, ലക്ഷണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പതിനാറാം വയസ്സിൽ, മൃദുവായ പാദങ്ങൾ, കൈകൾ, തണ്ടുകൾ, ഭുജങ്ങൾ, ചുണ്ടുകൾ, കാൽ, ഭംഗിയുള്ള അങ്കങ്ങൾ, വലിയ നീളമുള്ള കണ്ണുകൾ, ഉയർന്ന മൂക്കിനോട് തുല്യമായ ചെവികൾ, മനോഹരമായ ക眉കൾ, പ്രകാശമുള്ള മുഖം, ശംഖാകൃതിയിലുള്ള കഴുത്ത്—all these marked his divine beauty. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൺഡങ്ങൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, നെഞ്ച് വീതിയുള്ളതും ഉയർന്നതും, നാഭി ആഴത്തിലുള്ളതും, വയറിന് ചുരുളുകൾ അടയാളമായും, മൃദുവായതും; വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ, മുടി മുഖത്ത് വീണു, ദീർഘമായ ഭുജങ്ങൾ, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും നല്ലവനെപ്പോലെയാണ്. അദ്ദേഹം കറുത്ത വർണ്ണത്തിൽ, യൗവന സൗന്ദര്യത്തിൽ, limbs auspicious, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു. മഹർഷികൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നവരും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം മറഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ട്, സ്തുത്യാർഹനായി നിലകഴിഞ്ഞു. പാർിക്ഷിത്, തല കുനിച്ചുകൊണ്ട്, അതിഥിയായ ശുകദേവനെ ആദരിക്കുകയും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും പിന്മാറിയ ശേഷം, വലിയ സിംഹാസനത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ ഇരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രഹ്മർഷികൾ, രാജർഷികൾ, ദേവർഷികൾ എന്നിവയുടെ വലയം, ശുകദേവന്റെ ചുറ്റും, ചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങളാൽ, ഗ്രഹങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ, അദ്ദേഹം പ്രകാശിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ഭക്തനായ രാജാവ്, ശാന്തനായ, ജ്ഞാനത്തിൽ കുറവില്ലാത്ത ശുകദേവന്റെ മുന്നിൽ, തല കുനിച്ചും, കൈകൾ ചുരുക്കിയും, ആദരത്തോടെ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണനേ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ, ക്ഷത്രിയർ, സേവനത്തിന് അർഹരായി; നിങ്ങളുടെ ദയകൊണ്ട്, അതിഥിയായി വന്നതും, നമ്മുടെ ദേശം വിശുദ്ധമാക്കിയതും ആണു.” “നിങ്ങളെ ഓർമ്മിച്ചാൽ, മനുഷ്യരുടെ വീടുകൾ ഉടൻ ശുദ്ധമാവുന്നു; പിന്നെ, കാണുന്നത്, സ്പർശിക്കുന്നത്, പാദങ്ങൾ കഴുകുന്നത്, സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിപ്പിക്കുന്നത്—ഇതെല്ലാം എത്ര വിശുദ്ധത നൽകും!