ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശരദ്കാലത്ത്, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിറഞ്ഞ വട്ടത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, വൃഷ്ണിവംശജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കൃഷ്ണൻ ഭൂമിയിൽ തെളിഞ്ഞു. അപ്പോഴത്തെ കാറ്റ് തണുപ്പും ചൂടും ഒരുപോലെ കലർന്നതും പൂക്കളിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നപ്പോൾ, ജനങ്ങൾക്കൊക്കെയും ദുഃഖം ഇല്ലാതായി. എന്നാൽ കൃഷ്ണനിൽ ഹൃദയം കവർന്നുപോയ ഗോപികൾക്ക് ആ കാറ്റ് സാന്ത്വനമായില്ല. ആ ശിശിരകാലത്ത്, പശുക്കൾ, മാൻമൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പുഷ്പിതമായ ചെടികൾ എന്നിവ അവയുടെ പുരുഷന്മാർക്കാൽ അന്വേഷിക്കപ്പെടുകയും, ഭഗവാന്റെ പ്രവർത്തനത്താൽ ഫലങ്ങൾ പാകപ്പെടുന്നതുപോലെയായി. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, താമരപ്പൂക്കൾ സന്തോഷിച്ചെങ്കിലും, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദങ്ങൾ അങ്ങനെ ഇല്ലായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഭയമില്ലാതിരിക്കുന്നതുപോലെ, കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അങ്ങനെ ഇല്ല. നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ഉത്സവങ്ങളാലും ഇന്ദ്രിയാനന്ദത്താലും, ഹരിയുടെ കലകളാൽ, ഭൂമി സമൃദ്ധിയായി വിളഞ്ഞു. വ്യാപാരികളും, സന്യാസികളും, രാജാക്കളും, കുളിച്ചശേഷം തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ തേടി പുറപ്പെട്ടു. മഴയാൽ തടയപ്പെട്ടിരുന്ന സിദ്ധപുരുഷന്മാർ സമയമെത്തുമ്പോൾ തങ്ങൾക്കുള്ള ശരീരങ്ങൾ തേടുന്നതുപോലെ. സ്വയം ഭാവം കൈവശമുള്ളവൻ തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി സ്വന്തം നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു. മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ പ്രജാപതിയെ സ്തുതി ചെയ്തു: “ഹേ ലോകസ്രഷ്ടാവേ, എത്ര ഉത്തമം നിന്റെ കർമ്മം! എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു; നാം ഒരുമിച്ച് അന്നം പങ്കിടാം.” തപസ്സ്, ജ്ഞാനം, യോഗം എന്നിവയാൽ സമ്പന്നനായ ഹൃഷീകേശൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും, അജൻമാവായ ഭഗവാൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തന്നു—അത് ധ്യാനവും യോഗവും, തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, വൈരാഗ്യവും എന്നിങ്ങനെയാണു. ശരദ്കാലത്ത്, വെള്ളം സുതാര്യവും താമരപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞതുമായപ്പോൾ, അച്യുതൻ തന്റെ ഗോപബാലന്മാരോടും പശുക്കളോടും കൂടി കാറ്റ് തണുപ്പിച്ച വനത്തിലേക്ക് കടന്നു. അതിൽ പുഷ്പിച്ച മരങ്ങളും, തേനീച്ചകളുടെ ഗുഞ്ചലും, പക്ഷികളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും നദികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ ഇടയോടും കൂട്ടുകാരോടും കൂടി കാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി വംശി വായിച്ചു. വ്രജസ്ത്രീയർ ആ വംശിയുടെ സംഗീതം കേട്ടപ്പോൾ, അതു പ്രേമം ഉണർത്തുന്നതായിരുന്നു. അവരിൽ ചിലർ കൃഷ്ണൻ കാണാതെ കൂട്ടുകാരോട് ആ സംഗീതത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. എന്നാൽ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ ഓർത്ത്, പ്രേമഭാവം അതിയായി, അവരുടെ മനസ്സ് അലയുകയും, സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതാവുകയും ചെയ്തു. മയില്തൂവൽ അണിഞ്ഞു, നർത്തകശ്രേഷ്ഠന്റെ രൂപത്തിൽ, കർണികാരപൂക്കൾ കാതിൽ, പൊന്നുപോലെയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, കാട്ടുപൂക്കളുടെ മാല ധരിച്ച്, വംശിയുടെ ചിതറുകളിൽ തൻ്റെ അധരാമൃതം നിറച്ച്, ഗോപബാലരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവൻ്റെ ചുവടുപാടുകൾ ആ വനത്തെ മനോഹരമാക്കി, തന്റെ സംഗീതം ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാക്കി. രാജാവേ, ആ വംശിയുടെ ശബ്ദം, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിച്ചു; വ്രജസ്ത്രീയർ അതു വിവരണം ചെയ്ത് അതിൽ ലയിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “സഖികളേ, കണ്ണുകൾക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം ഇതാണല്ലോ—വ്രജപതിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ ഇടയാക്കുന്നതും, അവരുടെ മുഖം വംശിയാൽ അലങ്കൃതമായതും, സ്നേഹഭാവമുള്ള കാഴ്ച്ച നൽകുന്നതുമാണ് കാണുന്നത്.” മാവിൻ കുരുമുളകും ഇളം ഇലകളും മയില്തൂവലും താമരയും കുമുദവും ചേർത്ത മാലകളും, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രവും ധരിച്ച്, ആ രണ്ടു പേർ ഇടയക്കൂട്ടത്തിൽ നൃത്തവിദഗ്ധരുപോലെ തിളങ്ങി പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “സഖികളേ, ഈ വംശിക്ക് ലഭിച്ച ഭാഗ്യത്തിൽ കൂടുതൽ എന്തുണ്ട്? ദാമോദരന്റെ അധരസാമൃതം രുചിക്കുന്നതും, ഗോപികൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും അതാണ്. നദികൾ പോലും അതിന്റെ ശേഷിച്ച മാധുര്യം അനുഭവിച്ച് സന്തോഷിക്കുന്നു; അവരുടെ വെള്ളം വിറയച്ചു, മരങ്ങൾ പ്രായമുള്ളവർ പോലെ കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തുന്നു.” “വൃന്ദാവനം ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തമായി; കാരണം ദേവകിപുത്രന്റെ പാദജലം അതിനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു. ഗോവിന്ദൻ വംശി വായിക്കുന്നതും, മയിലുകൾ അതു കേട്ട് ഉന്മത്തരായി നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും, മലകളിലെ എല്ലാ ജീവികളും അപ്രവർത്തികളാകുന്നതും കാണാം.” “എന്ത് ഭാഗ്യവാന്മാരാണ് ഈ കാട്ടിലെ മാൻമൃഗങ്ങൾ! നന്ദപുത്രനെ അത്ഭുതഭൂഷിതനായി, കറുത്തകാളിമാരോടൊപ്പം വംശി കേൾക്കുമ്പോൾ, അവർ സ്നേഹദൃഷ്ടിയാൽ ആരാധിക്കുന്നു.” “കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പെരുമയും കണ്ണുകൾക്കു ഉത്സവമായതും, വംശിയുടെ രഹസ്യമായ മധുരഗാനം കേൾക്കുമ്പോൾ, ദേവതകൾ സ്വർഗരഥത്തിൽ പ്രേമാഭിമാനത്തിൽ വിഞ്ജരിച്ച്, പൂമാലകൾ ഇടഞ്ഞു, വസ്ത്രങ്ങൾ സ്ഫുടമായി.” “പശുക്കൾ, കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്നു ഒഴുകുന്ന വംശിഗാനത്തിന്റെ അമൃതം ചെവികൾ ഉയർത്തി ആസ്വദിച്ചു. അവരുടെ കിടാക്കൾ പാൽ കുടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ പോലും, കണ്ണുനിറയ്ത്തു ഗോവിന്ദനെ നോക്കി, മനസ്സിൽ അവനെ അണയിച്ചു.” “അമ്മേ, ഈ കാട്ടിലെ പക്ഷികളും ഭാഗ്യശാലി മഹർഷികളാണ്! മനോഹരമായ മരക്കൊമ്പിലേറി, കണ്ണടച്ചു കൃഷ്ണന്റെ വംശിഗാനം കേൾക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്നും ഓർക്കുന്നില്ല.” “മുകുന്ദന്റെ ഗാനമുകിൽ കേട്ടു, നദികൾ തിരകൾ ചുറ്റി, ആസക്തി ശമിച്ചു, മുരാരിയെ തിരകളാൽ അണയിച്ചു, താമരപ്പൂക്കൾ പാദങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു.” “വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾ രാമനും ഗോപബാലരും കൂടെ പുലരിയിൽ ചാരുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ വംശി വായിക്കുന്നു. മരങ്ങൾ സ്നേഹഭാവത്തിൽ പൂന്തൊപ്പി ഉയർത്തി, തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയാക്കി സ്നേഹിതനെ തണുപ്പിച്ചു.” “പുലിന്ദസ്ത്രീയർ, കൃഷ്ണന്റെ പാദരജസ്സിൽ ചായം പുരട്ടി, അത് തങ്ങളുടെ മുഖത്തും വക്ഷസിലും പുരട്ടുന്നു. കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിൽ ഉണർന്ന പ്രേമവേദന അതിലൂടെ ശമിപ്പിക്കുന്നു.” “ഈ മല, ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, രാമകൃഷ്ണന്മാരുടെ പാദസ്പർശത്തിൽ സന്തോഷിച്ചാണ്, അവർക്കും പശുക്കൾക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും വെള്ളവും ഇളം പുല്ലും മൂലികകളും സമർപ്പിച്ച് ആദരിക്കുന്നു.” “രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കാട്ടിലായി കൂട്ടുകാരോടെ നയിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ വംശിഗാനത്തിന്റെ മാധുര്യം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിക്കുന്നു. ചലിക്കുന്ന ജീവികളും അപ്രവർത്തികളാകുന്നു; മരങ്ങൾ ആവേശത്തിൽ വിറയുന്നു; അവയുടെ ബന്ധങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ അത്ഭുതത്തിൽ വീണുപോകുന്നു.” ഇങ്ങനെ, വൃന്ദാവനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ പരസ്പരം വിവരണം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഗോപികൾ അവയിൽ ലയിച്ചു. ഇതോടെ പത്താംസ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പാരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ ഈ അധ്യായം. ശബ്ദാദിവിഷയങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവൻ താനെയും അതിനുമപ്പുറത്തുള്ളതെയും അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ, ചൂള പോലെ വെറുതെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നു; അവന്റെ ജീവിതം നശിക്കുന്നു. ഫലപ്രദമായ ഈ ഫലങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് പരമഹിതമല്ല; എന്നാൽ, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നപോലെ, ജനങ്ങളെ ആകർഷിക്കാൻ അവ പറയപ്പെടുന്നു. ജന്മം മുതൽ, മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആസക്തരാവുന്നത് വിഷയങ്ങളിലും ജീവനും ബന്ധുക്കളിലും ആണ്; എന്നാൽ, ഇവയൊക്കെയും അവരുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണമാണു. സ്വാർത്ഥം അറിയാത്തവർ ദു:ഖപഥത്തിൽ അലയുന്നു; അത്തരംവരെ വീണ്ടും ആsame അന്ധകാരപഥത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ ജ്ഞാനികൾ എങ്ങനെ സമ്മതിക്കും? അതിനാൽ, ചിലർ യോഗ്യമായ വിവേകമില്ലാതെ, മനസ്സിൽ തെറ്റിദ്ധാരണയോടെ, ആ പുഷ്പവാക്യ ഫലങ്ങളെ പ്രസ്താവിക്കുന്നില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പ്രശംസിക്കുന്നില്ല. കാമം, ദയനീയം, ലാഭം എന്നിവയാൽ ആകുലരായവർ, പുഷ്പത്തിൽ മനസ്സിടുന്നവരും ഫലത്തിൽ അല്ലാത്തവരും, അഗ്നിയിലേയ്ക്ക് പറക്കുന്ന പൂച്ചുവണ്ടിപോലെയാണ്; അവർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലോകം അറിയുന്നില്ല. പ്രിയമേ, അവർ എന്നിൽ, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനിൽ, ഈ ലോകം ഉദിച്ചവനിൽ, അറിവില്ല; യജ്ഞഗീതികളാൽ തൃപ്തിയില്ലാത്തവർ മൂടൽമഞ്ഞിൽ കാഴ്ചയില്ലാത്തവരെപ്പോലെയാണ്. എന്റെ പരോക്ഷാഭിപ്രായം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ആസക്തരായവർ, ഹിംസയിൽ ആഗ്രഹം വളർത്തിയാൽ, യജ്ഞം പോലും അവർക്കായി നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. നിജസ്വാർത്ഥത്തിനായി ക്രൂരരായവർ, ഹിംസയാൽ ലഭിച്ച ജീവികളെ ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും ബലി അർപ്പിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു.