ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ സ്വയം തൃപ്തനും അഖണ്ഡനുമായിരുന്നിട്ടും, ഗോപികളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. ഇതിലൂടെ പ്രേമികളുടെ ദുർബലതയും സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലതയും അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, ഈ സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, ഗോപികൾ ആശ്ചര്യത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും കുഴഞ്ഞു കയറി കാടിലൂടെ അലഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ മറ്റ് ഗോപികളെ വിട്ട് ഒരുവളെ മാത്രം കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. ആ ഗോപിക, കൃഷ്ണൻ തനിക്കൊപ്പം മാത്രം ഇരിക്കുമ്പോൾ, താനാണ് എല്ലാവരിലും ശ്രേഷ്ഠയെന്ന് അഭിമാനിച്ചു: "ഇനി കൃഷ്ണൻ മറ്റെല്ലാ ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു," എന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചു. അവർ കാടിൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ, അഭിമാനത്തോടെ അവൾ കേശവനോടു പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഇനി നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നിന്റെ മനസ്സിന് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകണം." അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: "എന്റെ ചുമലിൽ കയറി ഇരിക്കൂ." എന്നാൽ ഉടൻ കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷനായി; ആ ഗോപിക ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അവനെ വിളിച്ചു വിലാപിച്ചു: "ഹയോ, നാഥാ, പ്രിയനേ, എവിടെയാണ് നീ? മഹാബാഹുവേ, എവിടെയാണ് നീ? പ്രിയസഖാ, ദയവായി ഈ ദാരിദ്ര്യപീഡിതയായ ദാസിക്ക് നിന്നെ കാണിച്ചുകൊടു!" കൃഷ്ണന്റെ പാത അന്വേഷിച്ച് ഗോപികൾ കാടിലൂടെ തിരഞ്ഞു. അവർക്കു കൃഷ്ണൻ എവിടേക്ക് പോയെന്നു അറിയാനായില്ല. അപ്പോൾ അവർക്ക് അവരുടെ സുഹൃത്ത്, കൃഷ്ണനോടു വേർപെട്ടു ദു:ഖിതയാവുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുകയും ചെയ്തവളെ കണ്ടു. അവളിൽ നിന്ന് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ—അവളുടെ അഭിമാനവും, മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അവളുടെ ദുർഭാഗ്യത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ അപമാനവും—കേട്ടപ്പോൾ ഗോപികൾ അത്ഭുതത്തോടെ നിറഞ്ഞു. പിന്നീട്, ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ളവരെത്തോളം അവർ കാടിൽ കയറി. ഇരുണ്ടപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ തിരിച്ചു മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സ് കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു; വാക്കുകൾ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചു മാത്രം; പ്രവൃത്തികൾ കൃഷ്ണനെ അനുകരിച്ച്; ആത്മാവും കൃഷ്ണനോടു അർപ്പിച്ചവരും; അവൻ്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടു; സ്വന്തഗൃഹങ്ങൾ പോലും ഓർക്കാതെ. പിന്നീട്, അവർ വീണ്ടും യമുനാ തീരത്ത് ചേരുകയും, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, അവന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുകയും, കൃഷ്ണനെ പാടുകയും ചെയ്തു. അതേസമയം, രാജാവേ, കോപത്തിൽ നിന്ന് അവർ വായിലൂടെ അഗ്നിയും വായുവും പുറന്തള്ളിയതുപോലെ, കാലാന്ത്യത്തിലെ സംവർത്തകാഗ്നിയെപ്പോലെ ഭൂമിയെ ഉണങ്ങിപ്പോകാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ അഗ്നിയിൽ മരങ്ങൾ ചാരമായത് കണ്ടു, ബ്രഹ്മാ അങ്ങോട്ട് വന്നു ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനോപദേശത്തോടെ ശമിപ്പിച്ചു. ശേഷിച്ച മരങ്ങൾ ഭയത്താൽ അവരുടെ മകളെ പ്രചേതസ്മാർക്ക് സ്വയംഭുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം പ്രചേതസ്മാർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവളിൽ നിന്ന്, വലിയ ഒരു അപരാധത്തിന്റെ ഫലമായി, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രജനകനായ ദക്ഷൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മാന്വന്തരത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, കാലചക്രം മുന്നേറുമ്പോൾ, ദൈവിക നിർദേശപ്രകാരം ദക്ഷൻ താൻ ആഗ്രഹിച്ച ജീവികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനത്തിലും തന്നെ അവൻ അതുല്യമായ പ്രകാശത്തോടെ മറ്റെല്ലാവരെയും മിന്നിച്ചു, സ്വന്തം കഴിവിൽ ദക്ഷൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി. ആദിമൂർത്തി അവനെ സൃഷ്ടിക്കാനും ജീവികളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും നിയമിച്ചു; അവനും മറ്റുള്ളവരും സകലഭൂതങ്ങളുടെ അധിപന്മാരായി നിയമിതരായി. അപ്പോൾ ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോടു പാടി: "നിന്റെ ജനനത്താൽ വ്രജം കൂടുതൽ പുഷ്പിക്കുന്നു; ലക്ഷ്മി ഇവിടെ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തർ എല്ലാ ദിശയിലുമുണ്ട്; അവർ ജീവിക്കാനുള്ള ആസ്രയമായി നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു. "ശരച്ചന്ദ്രികയിൽ, നിന്റെ കാഴ്ച താമരയുടെ ഹൃദയത്തിലെ സൗന്ദര്യവും അപഹരിക്കുന്നു. പ്രേമാധിപതിയേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളമില്ലാത്ത ദാസിമാർ; കൃപാനിധിയേ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് ന്യായമാണോ? "ജലവിഷം, പാമ്പാകൃതിയിലുള്ള അസുരൻ, കാറ്റ്, മിന്നൽ, അഗ്നി, വൃഷ്ടിദേവന്റെ മകൻ, എല്ലായിടത്തും വരുന്ന ഭീഷണികൾ—ഇവയൊക്കെയും പരമേശ്വരനേ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ രക്ഷിച്ചു. "നീ ഗോപികമാരുടെ പ്രിയനല്ല മാത്രം; സകലജീവികളുടെയും അന്തർയാമിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷയിൽ, സാത്വതവംശത്തിൽ നീ അവതരിച്ചവൻ. "വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഭവബീതിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ നിന്റെ പാദങ്ങൾ അഭയം നൽകിയവൻ; മനോഹരഹസ്തങ്ങളാൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂരിപ്പിക്കുന്നവൻ, നിന്റെ കൃപാപൂർണ സ്പർശം ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെച്ചുതരേണം. "വ്രജത്തിന്റെ ദു:ഖം നീക്കം ചെയ്യുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം തകർക്കുന്നു; സഖാവേ, ഞങ്ങളെ ദാസിമാരായി സ്വീകരിക്കണം; കമലസദൃശമായ നിന്റെ മുഖം കാണിക്കണം. "വന്ദിക്കുന്നവരുടെ പാപം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, പുല്ല് മേഞ്ഞു നടക്കുന്നവരുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നവൻ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, നാഗന്റെ ഫണകളാൽ നമസ്കരിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ച് കഠിനത നീക്കണം. "മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ സംവാദങ്ങളും മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും കൊണ്ട്, കമലനയനാ, നീ ഞങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണം. "നിന്റെ കഥാമൃതം ദു:ഖിതർക്കു ജീവൻ; കവിൾ പാടുന്നു, പാപം നീക്കുന്നു; കേൾക്കുമ്പോൾ മംഗലവും ഐശ്വര്യവും വരുന്നു; ഭൂമിയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ മഹാദാനികൾ. "പ്രിയനേ, നിന്റെ ചിരിയും പ്രേമപൂർണ്ണമായ കാഴ്ചയും കളികളും, നിന്റെ ധ്യാനവും—all മംഗളകരമാണ്. ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംവാദങ്ങൾ, മനോഹരനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നു. "നീ വ്രജത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കൾ മേയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടാൽ, കമലപാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും മുളകളും തൊടുമ്പോൾ, longing-ൽ കുഴഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു, പ്രിയനേ. "ദിവസാവസാനം നീ കാട്ടിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ, നീലവര്ണമായ മുടിയും, കാട്ടുപൂക്കൾ അലങ്കാരമായ മുഖവും, മേഘപ്പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട വേഷവും കാണിച്ചു, വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു. "വന്ദനീയന്മാരായവർക്ക് ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്ന കമലപാദങ്ങൾ, ലക്ഷ്മിയാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായവ, കഷ്ടകാലത്ത് ധ്യാനയോഗ്യമായവ, ശാന്തിയുള്ളവ—പ്രിയനേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ച് കഠിനത നീക്കണം. "നിന്റെ വംശിയുടെ സംഗീതത്തിൽ ചുംബിക്കപ്പെടുന്ന അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദു:ഖം നീക്കുകയും, മറ്റുള്ള സകല ആകർഷണങ്ങൾ മറക്കിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്ക് തരേണം. "നീ കാട്ടിൽ ദിവസം മുഴുവൻ നടക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം തന്നെ ഒരു യುಗം പോലെ തോന്നുന്നു; നിന്റെ വളഞ്ഞ മുടിയും മനോഹരമുഖവും, മന്ദമായ കാഴ്ചയുള്ളവർക്ക് അവരുടെ തന്നെ കൺതടികൾ മറയ്ക്കുന്നു. "ഭർത്താക്കന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ അവസാനം നിന്നിടത്താണ് എത്തിയത്, അച്യുതാ. നിന്റെ പാത അറിയുന്നവളായിട്ട്, നിന്റെ ഗാനത്തിൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടവൾ, ഏത് സ്ത്രീ രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും? "രഹസ്യസംവാദങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്ന പ്രേമം, നിന്റെ പുഞ്ചിരി, പ്രേമപൂർണ്ണമായ കാഴ്ച, വിശാലമായ വക്ഷസ്സിന്റെ ഭംഗി, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം—ഇവയൊക്കെയും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആകർഷിക്കുകയും മോഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. "വ്രജവാസികൾക്കു മംഗളത്തിന്റെ ദേഹമായവൻ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം സകലദു:ഖവും നീക്കി ലോകത്താകെ ഭാവ്യം വരുത്തുന്നു. പ്രിയനേ, നിനക്കായി longing-ൽ പീഡിതമായവരിൽ നിന്നു നീ അല്പം പോലും പിന്മാറണം; കാരണം, നിന്റെ അഭാവം വേർപാടിന്റെ ദു:ഖത്തിന് ഔഷധമാണ്. "പ്രിയനേ, ഭയത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെക്കുന്നു; അവയുടെ കഠിനതയാൽ ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നു. നീ കാട്ടിൽ നടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾ കല്ലിലും മുളകളിലും വേദനിക്കുമോ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നിന്നിൽ നിന്നു വിട്ടു പോകുന്നില്ല, കാരണം നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ ജീവശ്വാസം." ഇങ്ങനെ, 'ഗോപികാഗീതം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ അദ്ധ്യായം പൂർണ്ണമാകുന്നു—ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ മുപ്പത്തി ഒന്ന്ാം അദ്ധ്യായം. അടുത്തതായി, രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരത്തെ അണിഞ്ഞു അഗ്നിയിൽ ചാടുകയും, വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ പുത്രവധൂമാരും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യകളും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ ചാടുകയും, ആത്മാവിൽ അവനോടൊപ്പം ഐക്യമായി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ആഴമായ ദു:ഖം അനുഭവിച്ച അർജുൻ, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗാനങ്ങളാലും ജ്ഞാനവാക്യങ്ങളാലും തന്റെ മനസ്സിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.