ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ വ്രജയിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോൾ, നന്ദനും ഗോപരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷേമം അന്വേഷിച്ചു, ആദരപൂർവ്വം ഒരു സീറ്റ് നൽകുകയും, പതിവ് പ്രകാരം പാദം കഴുകുകയും, മധുരം കലർന്ന ഹണി ദാനം ചെയ്ത് സ്വീകരണം നടത്തി. അതിനുശേഷം, അതിഥിക്ക് ഒരു പശു സമർപ്പിക്കുകയും, ക്ഷീണിച്ച അക്രൂരന്റെ അംഗങ്ങൾ സ്നേഹപൂർവ്വം മസാജ് ചെയ്യുകയും, ഭക്തിയോടെ ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണം പര്യാപ്തമായി നൽകുകയും ചെയ്തു. അക്രൂരൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, ധർമ്മജ്ഞനായ രാമൻ, യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധവും പൂമാലകളും അക്രൂരനെ വീണ്ടും ആദരപൂർവ്വം അർപ്പിച്ചു. നന്ദൻ, അക്രൂരനെ യഥോചിതം ആദരിച്ച ശേഷം ചോദിച്ചു: “ദാശാർഹ, ഈ ദയയില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത്, കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങിനെയാണ് അവസ്ഥ? ഞങ്ങൾ ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിൽ കഴിയുന്ന ഗോപന്മാരെ പോലെ അല്ലേ?” കംസൻ തന്റെ സ്വന്തം അനിയന്മാരെ, അവരുടെ അമ്മമാർ വേദനയിൽ കരഞ്ഞപ്പോൾ പോലും, കൊന്നതിനെക്കുറിച്ച് നന്ദൻ ദുഃഖത്തോടെ ചോദിച്ചു: “അങ്ങിനെയൊരു ദുഷ്ടൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്കും എങ്ങിനെയാണ് ക്ഷേമം ഉണ്ടാവുക?” ഇങ്ങനെ, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ച നന്ദന്റെ ആദരത്തിൽ, അക്രൂരൻ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മറന്നുപോയി. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, രാമനും കൃഷ്ണനും ആദരപൂർവ്വം സുഖകരമായ കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, യാത്രയിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നേടിയതുപോലെ തോന്നി. ഭഗവാന്റെ കൃപ ലഭിച്ചാൽ ലഭിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല; എങ്കിലും, ഭഗവാനിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതില്ല, രാജാവേ. സന്ധ്യാ ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, സുഹൃത്തുക്കളോട് കംസന്റെ പ്രവൃത്തിയും പുതിയ ഉദ്ദേശവും അന്വേഷിച്ചു. ഭഗവാൻ അക്രൂരനെ സ്വാഗതം ചെയ്ത്, ബന്ധുക്കളിലും കുടുംബത്തിലും രോഗവും ദുഃഖവും ഇല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു. “നമ്മുടെ ക്ഷേമം ചോദിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നില്ല; കംസൻ, നമ്മുടെ മാതുലൻ, ഞങ്ങൾക്കും ജനങ്ങൾക്കും ഭരിക്കുന്നു.” “അയ്യോ, ഞങ്ങളുടെ കാരണത്താൽ, ഞങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് എത്രയോ ദുഃഖം സംഭവിച്ചു; ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ അവർ തടവിലായിത്തീർന്നു.” “ഇന്ന്, ഭാഗ്യത്തോടെ, ഞാൻ എങ്കിൽ എന്റെ ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, എനിക്ക് ആഗ്രഹിച്ച പോലെ. സ്നേഹമേ, നീ വന്നതിന്റെ കാരണവും സന്ദേശവും പറയൂ.” ഭഗവാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മാധവൻ (അക്രൂരൻ) യദുവുകളും കംസനും തമ്മിലുള്ള വൈരാഗ്യവും, വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള കംസന്റെ ഉദ്ദേശവും വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ, കംസൻ അയച്ച സന്ദേശവും, നാരദൻ കംസനോടു അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതും വിശദീകരിച്ചു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശത്രുക്കളുടെ നാശകരന്മാർ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ പിതാവായ നന്ദനെ രാജാവിന്റെ നിർദ്ദേശം അറിയിപ്പിച്ചു. നന്ദൻ ഗോപന്മാരോട് നിർദ്ദേശിച്ചു: “പാൽ, പാൽ ഉത്പന്നങ്ങൾ എല്ലാം ശേഖരിക്കൂ. സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുക്കൂ, വണ്ടികൾ യോജിപ്പിക്കുക.” “നാളെ, നാം മഥുരയിലേക്ക് പോകും, രാജാവിന് ഉത്പന്നങ്ങൾ സമർപ്പിക്കും, വലിയ ഉത്സവം കാണും; ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ പോകുന്നു എന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ, നന്ദൻ തന്റെ വ്രജയിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, ഗോപീകൾ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, അക്രൂരൻ രാമനും കൃഷ്ണനും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ വ്രജയിൽ വന്നതിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ വേദനയോടെ. ചിലർ, ഈ ദുഃഖത്തിൽ, മുഖം ശ്വാസം കൊണ്ട് വിരലായി; ചിലർ വസ്ത്രവും, ചൂടുകളും, ചുരുളുകളും അഴിച്ചുവിട്ടു. മറ്റുചിലർ, കൃഷ്ണയെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഈ ലോകം അറിയാതെ, പ്രവർത്തനം ഉപേക്ഷിച്ചു, മനസ്സിൽ ആന്തരിക ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു. മറ്റു സ്ത്രീകൾ, ശൗരിയുടെ സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്തു, ആകർഷകമായ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ തൊട്ടു, അതിൽ വിസ്മയപ്പെട്ടു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ സുന്ദരമായ നടക്ക, ഭംഗിയുള്ള ചലനങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിയും കാഴ്ചകളും, ദുഃഖം അകറ്റുന്ന ക്രീഡകളും, രസാത്മകമായ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ഓർത്തു, വേർപാടിന്റെ ഭയത്തിൽ, അവർ കൂട്ടമായി ചേർന്ന്, കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി, ഹൃദയം അച്യുതനിൽ ഉറച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു. ഗോപീകൾ പറഞ്ഞു: “സ്രഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരൻ! ജഡജീവികളെ സ്നേഹത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും ഒന്നിച്ചു ചേർത്തു, ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിനു മുൻപ് വേർപെടുത്തുന്നു; കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ എടുത്തുപോകുന്നതുപോലെ.” “നീ മുകുന്ദന്റെ മുഖം, കറുത്ത ചുരുളുകൾ, മനോഹരമായ കണങ്ങൾ, ഉയർന്ന മൂക്കും, ദുഃഖം അകറ്റുന്ന ചിരിയുമായാണ് ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചിരുന്നത്; പിന്നെ, അങ്ങിനെ ദൂരെയാക്കുന്നു, ഇത് ശരിയല്ല.” “നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ അക്രൂരൻ തന്നെ! ഞങ്ങൾക്ക് കാഴ്ച നൽകുന്നു, പിന്നെ അതിനെ തിരിച്ചു വാങ്ങുന്നു; അക്രൂരൻ വഴി, മധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ സൗന്ദര്യം, സൃഷ്ടിയുടെ പരിപൂർണ്ണത, ഒരിടത്ത് കാണാൻ കഴിയുകയായിരുന്നു.” “നന്ദന്റെ പുത്രൻ, സ്നേഹം മാറിമാറി പോകുന്നവൻ, ഇനി ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നില്ല; ഞങ്ങൾ പീഡിതരായിരിക്കുമ്പോൾ, വീട്ടിലും കുടുംബത്തിലും ഭർത്താവിലും നിന്ന് വിട്ട്, അവനെ സേവിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ, അവൻ പുതിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കണ്ടെത്തി.” “നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക്, രാത്രി സന്തോഷകരമായിരിക്കും; അവർക്കു ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമെന്നു ഉറപ്പാണ്, കൃഷ്ണൻ നഗരത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ, അവൻ ചിരിയോടെ, കൺകൊണ്ടു, അവളുടെ മുഖം പാനമാക്കും.” “മുകുന്ദൻ, അവരുടെ മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ആകർഷിതൻ, അവർക്കു കീഴിൽ ആയിരിക്കും; അവൻ ശക്തമായ മനസ്സുള്ളവൻ എങ്കിലും, ഗ്രാമത്തിലെ ലജ്ജ shy ഗോപീകളിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വരുമോ?” “ഇന്ന്, ദാശാർഹ, ഭോജ, അന്ധക, വൃശ്യ, സാത്വത വർഗ്ഗങ്ങൾക്കു വലിയ ഉത്സവം തന്നെയാണ്; വഴിയിൽ പോകുന്നവർ ദേവകിയുടെ പുത്രനായ, സകല ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരമായ കൃഷ്ണനെ കാണും.” “അക്രൂരൻ എന്ന പേര് അങ്ങിനെയൊരു ക്രൂരൻക്കു തന്നെ കൊടുക്കട്ടെ! ഞങ്ങളുടെ ദുഃഖത്തിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കാതെ, ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ അകറ്റി കൊണ്ടുപോകുന്നു.” “അവൻ ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹമില്ലാതെ, രഥത്തിൽ കയറി, അപ്രമാദികൾ അവനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നു; ഗോപങ്ങൾ, മുതിർന്നവരുടെ ശ്രദ്ധ കിട്ടാതെ, വണ്ടികളുമായി പിന്തുടരുന്നു; ഇന്നത്തെ ഭാഗ്യവും നമ്മെ ദുഃഖത്തിലാക്കുന്നു.” “നാം മാധവനെ തടയാൻ പോകട്ടെ! മുതിർന്നവരും ബന്ധുക്കളും എന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഭാവി നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളേ, മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് ഒരു പകുതി കണ്ണടിച്ച വേർപാടും സഹിക്കാനാവാത്തവ, ഇപ്പോൾ തകർന്ന് പോയിരിക്കുന്നു.” “കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരി, വാക്കുകൾ, കൺകാഴ്ച, അളങ്കാരങ്ങൾ, രാസനൃത്തത്തിലെ ആനന്ദങ്ങൾ—ഇവയാൽ ഹൃദയം കവർന്ന നാം, അവനില്ലാതെ, ഈ അനന്തമായ ഇരുണ്ട വേർപാട് എങ്ങിനെയാണ് തരണം ചെയ്യുക?” “ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അനന്തന്റെ സുഹൃത്ത്, ഗോപങ്ങൾ ചുറ്റി, കാളകളുടെ കാൽപ്പടിയിൽ പൊടിപടർന്ന മുടി, വംശി വായിച്ച്, ചിരിയോടെ നോക്കി വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, അവനെ ഇല്ലാതെ എങ്ങിനെയാണ് ജീവിക്കാൻ കഴിയുക?” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണയിൽ മനസ്സും, വേർപാടിന്റെ ദുഃഖവും കൊണ്ട്, ലജ്ജ ഉപേക്ഷിച്ചു, ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു: “ഗോവിന്ദ! ദാമോദര! മാധവ!” അവർ കരയുന്നതിനിടയിൽ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം തന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി, രഥം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. നന്ദനും മറ്റു ഗോപരും, പാൽ ഉത്പന്നങ്ങൾ നിറച്ച ജാറുകളും, സമ്മാനങ്ങളും കൊണ്ടു വണ്ടികളുമായി പിന്തുടർന്നു. ഗോപീകൾ, കൃഷ്ണയുടെ സ്നേഹത്തിൽ മയങ്ങിയവ, അവനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഒരു സൂചനക്കായി കാത്തുനിന്നു, പിന്തുടർന്നു.