ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനെ ഓർക്കുന്നവരിൽ ചിലർ, തന്റെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഈ ലോകത്തെയും സ്വഭാവിക പ്രവർത്തനങ്ങളെയും മറന്ന്, അങ്ങോട്ട് സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ആന്തരിക ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നുപോയതുപോലെയാണ്. മറ്റുചില സ്ത്രീകൾ, ശൗരിയുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്തപ്പോൾ, അതിന്റെ മനോഹരതയും ഹൃദയത്തിൽ തൊട്ടുപോകുന്ന വാക്യങ്ങളും അവരെ വിറയിപ്പിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ സുന്ദരമായ നടപ്പ്, ശൈലികൾ, സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും കണ്ണോക്കുകളും, ദുഃഖം നീക്കുന്ന തമാശകളും, അതിന്റെ കളിയുള്ള പ്രവൃത്തികളും ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ഓർത്തു, ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും വിറയുന്ന അവർ കൂട്ടങ്ങളായി ഒന്നിച്ചു, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ, ഹൃദയം അച്യുതനിൽ ആകൃഷ്ടമായി, പരസ്പരം സംസാരിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “ഏ സ്രഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരനാണ്! ശരീരധാരികൾക്ക് സൗഹൃദവും സ്നേഹവും നൽകി, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ്, കുട്ടികൾക്ക് കളിപ്പാട്ടം കൊടുത്തു പിന്നെ എടുത്തുപോകുന്നതുപോലെ, നീ അവരെ വേർതിരിക്കുന്നു.” “നീ ഞങ്ങൾക്ക് മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണിച്ചു—കറുത്ത ചുരുളുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മുഖം, മനോഹരമായ കണങ്ങൾ, ഉയർന്ന മൂക്ക്, ദുഃഖം നീക്കുന്ന ചെറു ചിരി—പിന്നെ അവനെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു; ഇതു നീതിയല്ല.” “അക്രൂരൻ എന്ന നാമം നീയാണു ശരിക്കും യോജിക്കുന്നത്! ഞങ്ങൾ മധുവിന്റെ ശത്രുവായ കൃഷ്ണന്റെ സൗന്ദര്യം, സൃഷ്ടിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായത്, ഒന്നിച്ചുനോക്കാൻ നിന്നിലൂടെ സാധിച്ചു; പക്ഷേ, നീ ഞങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി എടുത്തുപോകുന്നു.” “നന്ദപുത്രൻ, സ്നേഹം കുറേ സമയം നിലനിർത്തുന്നില്ല; ഞങ്ങൾ സ്വയം ചെയ്ത പാപങ്ങൾ കൊണ്ട് ദുഃഖിതരായിരിയ്ക്കുമ്പോഴും, അവൻ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നില്ല. വീട്, കുടുംബം, ഭർത്താക്കന്മാർ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് സേവനത്തിനായി വന്ന ഞങ്ങൾ, ഇപ്പോൾ അവൻ പുതിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കണ്ടെത്തിയിരിയ്ക്കുന്നു.” “അ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക്, ഇന്നലെ രാത്രി സന്തോഷകരമായിരുന്നു; അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയായി; അവർ വ്രജയുടെ നാഥന്റെ മുഖം, അവൻ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയുള്ള ചോര്നോക്കുകൾ എന്ന അമൃതം ആസ്വദിക്കും.” “മുകുന്ദൻ, അവരുടെ മധുരമായ വാക്കുകൾക്കാൽ ആകൃഷ്ടനായ, ഇപ്പോൾ അവർക്കുവേണ്ടി അടിയാളം; അവൻ ശക്തനായിട്ടും, എങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിലെ ലജ്ജ shy, bewildered by love, സ്ത്രീകളിലേക്ക് തിരിച്ചുവരും?” “ഇന്ന് ദശാർഹ, ഭോജ, അന്ധക, വൃഷ്ണി, സാത്വത എന്നീ വർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് മഹോത്സവം നടക്കും; വഴിയിലായവർ ദേവകിയുടെ പുത്രനായ, സകല ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരമായ കൃഷ്ണനെ കാണും.” “അക്രൂരൻ എന്ന പേര്, ഇത്രയധികം ക്രൂരനായ ഒരാൾക്കാണ് യോജിക്കുന്നത്! ഞങ്ങളുടെ ദുഃഖത്തിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കാതെ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ അകറ്റി കൊണ്ടുപോകുന്നു.” “അവൻ, ഹൃദയത്തിൽ കഠിനതയോടെ, രഥത്തിൽ കയറി, അത്യന്തം ആവേശമുള്ളവർ അതിനെ മുന്നോട്ട് ഉർജ്ജിതമായി ഓടിക്കുന്നു. കൃഷ്‌ണനെ പിന്തുടരാൻ, മുതിർന്നവർ അവഗണിച്ച പശുപാലകർ തങ്ങളുടെ കാറുകളുമായി പുറപ്പെട്ടു. ഇന്ന് ഭാഗ്യവും ഞങ്ങൾക്കെതിരാണ്.” “നമുക്ക് പോയി മാധവനെ തടയാം! നമ്മുടെ മുതിർന്നവരും ബന്ധുക്കളും എന്ത് ചെയ്യാനാകും? മുകുന്ദനിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം പോലും വേർപെടാനാവാത്ത നമ്മുടെ ഹൃദയം, ഭാഗ്യത്തിന്റെ കനത്ത ആഘാതത്തിൽ, തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു.” “കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരി, മനോഹരമായ വാക്കുകൾ, കളിയുള്ള കണ്ണോക്കുകൾ, ആലിംഗനം, രാസനൃത്തത്തിലെ ആനന്ദം—ഈ എല്ലാ പ്രിയത്വത്തിൽ ഹൃദയം കവർന്ന nós ഗോപികൾ, വേർപാടിന്റെ അനന്തമായ ഇരുട്ട്, ഒരു നിമിഷം പോലും എങ്ങനെ കടന്നുപോകും?” “ദിവസാന്തത്തിൽ, അനന്തയുടെ സുഹൃത്ത്, പശുപാലകർക്കിടയിൽ, അവരുടെ കാളകളുടെ കാൽപ്പാടിൽ പൊടിയോടെ, വംശി വായിച്ച്, പുഞ്ചിരിയുള്ള കണ്ണോക്കുകൾ നൽകി, വ്രജയിലേക്ക് തിരികെ വരുന്ന കൃഷ്ണൻ—അവനെ ഇല്ലാതെ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?” ശുകൻ പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെ, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സും, വേർപാടിൽ ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ്, ലജ്ജ ഉപേക്ഷിച്ച്, 'ഗോവിന്ദാ! ദാമോദരാ! മാധവാ!' എന്ന് വിളിച്ചു കരഞ്ഞു.” സ്ത്രീകൾ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞപ്പോൾ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. അക്രൂരൻ, സുഹൃദ്‌ധർമ്മം പൂർത്തിയാക്കി, രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. നന്ദനും മറ്റും നേതൃത്വം നൽകിയ പശുപാലകർ, കാളകളിൽ നിന്നുള്ള ഉത്പന്നങ്ങൾ നിറച്ച പലകലശങ്ങൾ കൊണ്ടു, കാറുകളുമായി പിന്തുടർന്നു. കൃഷ്ണനിൽ ആകൃഷ്ടമായ പശുപാലക സ്ത്രീകൾ, അവനെ കാണാൻ, ഒരു അടയാളം പ്രതീക്ഷിച്ച്, കാത്തുനിന്നു. വിടവാങ്ങുമ്പോൾ, യദുകുലത്തിലെ പ്രധാനി, അവരെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു; ദൂതന്മാർ വഴി, “ഞാൻ തിരികെ വരും,” എന്ന് ഉറപ്പു നൽകി. രഥത്തിന്റെ പതാകയും പൊടിയും കാണാനാവുന്നത് വരെ, അവർ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു കെട്ടി, ചിത്രങ്ങൾ ആകർഷിക്കുന്നതുപോലെ, പിന്തുടർന്നു. ഗോവിന്ദന്റെ തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, അവർ മടങ്ങി; ദുഃഖം വിട്ട്, പ്രിയത്വം നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ പാടികൊണ്ട്, ദിനങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു. രാജാവേ, കൃഷ്ണൻ, രാമനും അക്രൂരനും കൂടെ, രഥത്തിൽ കയറി, യമുനയുടെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന തീരത്ത് എത്തി. അവിടെ, വായ് കഴുകി, മണിപോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം കുടിച്ച്, രാമനോടൊപ്പം ഒരു തോട്ടത്തിലേക്ക് ചെന്നു; അക്രൂരൻ, കൃഷ്ണനും രാമനും വിടവാങ്ങി, രഥത്തിൽ കയറി, യമുനയുടെ കുളത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. അക്രൂരൻ, ആ ജലത്തിൽ മുങ്ങി, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചു, രാമ-കൃഷ്ണന്മാരെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടു. “ദേവകിയുടെ പുത്രന്മാർ ജലത്തിനുള്ളിൽ എങ്ങനെ? അവർ രഥത്തിൽ ആയിരിക്കേണ്ടതല്ലേ?” എന്ന സംശയത്തിൽ, അക്രൂരൻ പുറത്തു വന്നു, അവരെ തിരഞ്ഞു. അവരെ വീണ്ടും, മുമ്പുപോലെ, രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു; വീണ്ടും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, ജലത്തിൽ കണ്ടത് മിഥ്യയാണോ എന്ന സംശയത്തിൽ, പരിശോധിച്ചു. വീണ്ടും, മഹാനായ കൃഷ്ണനെ, സിദ്ധന്മാർ, ചരണമാർ, ഗന്ധർവർ, അസുരർ, തലകൂകി, സംഗീതം വഹിച്ച്, സ്തുതിയോടെ ആരാധിക്കുന്നത് കണ്ടു. അക്രൂരൻ, ആയിരം തലകൾ, ആയിരം പാമ്പ് കങ്കണങ്ങൾ, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച, ഹിമപർവതം പോലെ വെളുത്ത, ദിവ്യപുരുഷനെ കണ്ടു. അവന്റെ മടിയിൽ, കറുത്ത മേഘപോലുള്ള, പീതാംബരം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, സമാധാനപൂർവ്വമായ, താമരപ്പത്മംപോലുള്ള കണ്ണുകൾ ഉള്ള കൃഷ്ണനെ കണ്ടു. അവന്റെ മുഖം മനോഹരവും, സമാധാനപൂർവ്വവുമായിരുന്നു; ചിരി നിറഞ്ഞ കണ്ണോക്കുകൾ, ഭ്രൂകൾ, മൂക്ക്, ചെവി, കണങ്ങൾ, അധങ്ങൾ—all reddish and lovely. ദീർഘവും ഭരിച്ചും ഉള്ള കൈകൾ, വിശാലവും മനോഹരവുമായ വക്ഷസ്ഥലം, ശംഖപോലുള്ള കഴുത്ത്, ഗഹനമായ നാഭി, ഇളം ഇലപോലുള്ള വയറിന്റെ മടക്കം. അവന്റെ കിഴുക്കുകൾ, തുണ്ടുകൾ, കൈകളും മുട്ടകളും മനോഹരമായ രൂപം; കാലുകൾ ദീർഘവും മനോഹരവുമായിരുന്നു. ഉയർന്ന കാൽ, ചുവന്ന നഖങ്ങൾ, കിരണങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നവ; പാദങ്ങൾ, താമരപുഷ്പംപോലും, thumb-like digits അടയാളം, ഒമ്പത് വിരൽ. അവൻ, അമൂല്യ രത്നങ്ങൾ, കിരീടം, കങ്കണങ്ങൾ, ബാഹു ബന്ധം, യജ്ഞോപവീത്, കെട്ട്, മാല, പാദക്കളി, കാത് അലങ്കാരം എന്നിവയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. താമരപുഷ്പംപോലുള്ള കൈകളിൽ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, എന്നിവ പിടിച്ചിരുന്നതും, വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ശ്രീവത്സം, കസ്തുബം, വനമാലയും തിളങ്ങുന്നതും. സുനന്ദ, നന്ദ, മറ്റു സഹചാരികൾ, സനകാദി സന്യാസികൾ, ബ്രഹ്മ, രുദ്ര, മറ്റ് ദേവതകൾ, നവമുനികൾ തുടങ്ങിയവർ അവനെ സേവിച്ചു. പ്രഹ്ലാദൻ, നാരദൻ, വാസു, മറ്റു ഭക്തന്മാർ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഭാവത്തിൽ, പാവിത്വം നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തിൽ, സ്തുതിയോടെ അവനെ ആരാധിച്ചു. അവൻ, ശ്രീ (സൗഭാഗ്യം), പുഷ്ടി (പോഷണം), വാക്പ്രഭ, തേജസ്, കീർത്തി, തൃപ്തി, ലയ, ജയ, ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ എന്നിവയാൽ സേവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അക്രൂരൻ കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം ദർശിച്ചു, അതിന്റെ ദിവ്യത്വത്തിൽ വിസ്മയപ്പെട്ടു.