അക്രൂരന്റെ കാഴ്ച അത്ഭുതം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവന്റെ മടിയില് ഇരുനില്ക്കുന്നത്, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള വണ്ണത്തില്, കുശവസ്ത്രം ധരിച്ച്, നാലു കൈകളോടെ, സമാധാനപരമായ ഭാവത്തോടും, താമരപ്പൂവിന്റെ ചുവന്നതുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, അദ്ഭുതമായ ഒരു ദൈവികപുരുഷനായിരുന്നു. ആ പുരുഷന്റെ മുഖം മനോഹരവും ശാന്തവുമായിരുന്നു; ആ മുഖത്ത് മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ കണ്മുനകളും മൂക്കും ചെവികളും കവിളുകളും ചുണ്ടുകളും എല്ലാം അത്യന്തം മനോഹരവും ചുവപ്പും നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകള് നീളവും പുഷ്ടിയുമുള്ളവയായിരുന്നു, നെഞ്ച് വിശാലവും ഭംഗിയുമായിരുന്നു, കഴുത്ത് ശംഖംപോലെ, നാഭി ആഴത്തിലുള്ളതും വയറിന്റെ ചുരുക്കങ്ങള് പുതുക്കളെപ്പോലെയും. അരവും തൈകളും വലിയവയും, കൈകളും മുട്ടുകളും സുന്ദരമായ രൂപത്തില് രൂപപ്പെട്ടവയുമായിരുന്നു. കാലുകള് ഭംഗിയോടെ, കുന്തളമായ ദേഹഭാഗങ്ങള് അത്യന്തം ആകര്ഷകമായിരുന്നു. അവന്റെ കിഴവുകള് ഉയർന്നതും, നഖങ്ങള് ചുവപ്പും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞതും; പാദങ്ങള് താമരപ്പൂവിനെപ്പോലെ തിളക്കത്തോടെ, ഒമ്പത് വിരലുകളും വിരല്പടം പോലുമുള്ളവയുമായിരുന്നു. അവന് വിലമതിക്കാനാകാത്ത രത്നാഭരണങ്ങള് ധരിച്ചിരുന്നു: കിരീടം, കങ്കണം, ഭുജബന്ധനം, യജ്ഞോപവീതം, അരക്കെട്ട്, പുഷ്പമാലകള്, കാല്ക്കൊണ്ടകള്, കുണ്ഡലങ്ങള് ഇവയൊക്കെയും അവനെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ താമരപോലുള്ള കൈകളില് ശംഖും ചക്രവും ഗദയും തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. നെഞ്ചില് ശ്രീവത്സചിഹ്നവും, പ്രകാശമുള്ള കൗസ്തുഭമണിയും, വനംപുഷ്പമാലയും അലങ്കരമായി. അവന്റെ ചുറ്റും സുനന്ദനും നന്ദനും മറ്റ് സേവകരും, സനകാദിമുനികളും, ബ്രഹ്മാ, രുദ്രന് തുടങ്ങിയ ദേവതാപ്രഭുക്കളും, ഒമ്പത് മഹാന്മാരായ ദ്വിജന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നത് കണ്ട്. പ്രഹ്ലാദന്, നാരദന്, വസുവും മറ്റ് ഭക്തശ്രേഷ്ഠന്മാരും അവിടത്തു വന്നു, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള ശുദ്ധിയോടെ അവനെ സ്തുതിച്ചു. ശ്രീ, പുഷ്ടി, വാക്ക്, തേജസ്, കീര്ത്തി, തൃപ്തി, ലയമെന്നി, ജയം, ജ്ഞാനം, അജ്ഞാനം, ശക്തി, മായ എന്നിവയും അവന്റെ സേവനത്തിനായി അങ്ങ് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ആ ദൈവികസ്വരൂപത്തെ കണ്ട്, അക്രൂരം അത്യന്തം സന്തോഷഭരിതനായി, പരമഭക്തിയോടെ, ശരീരത്തില് പുളകം നിറഞ്ഞു, ഹൃദയം ആനന്ദഭാരംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു, കണ്ണുകളില് ചാരുതരമായ നീര് നിറഞ്ഞു. അവന് ഗദ്ഗദമായ സ്വരത്തില്, സത്യഗുണത്തില് സ്ഥിരനായി, തല താഴ്ത്തി, കയ്യുകള് കൂപ്പി, ഭക്തിപൂര്വം, സൂക്ഷ്മതയോടെ, ആ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ ഒറ്റത്തൊമ്പതാം അധ്യായമായ "അക്രൂരന്റെ മടങ്ങല്" സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം അക്രൂരം പറഞ്ഞുവന്നു: "സകലകാരണങ്ങളുടെ കാരണമാകുന്ന നാരായണാ! ആദിപുരുഷാ! അനശ്വരനായവാ! നിന്റെ നാഭിതാമരയില് നിന്നാണ് ബ്രഹ്മാവ് ഉദിച്ചത്; നിന്നില് നിന്നാണ് ഈ ലോകം ഉത്ഭവിച്ചത്—എനിക്ക് നിന്നെ നമസ്കാരം. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, മഹാഭൂതങ്ങള്, അവ്യക്തത്തിന്റെ മൂലകാരണം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങള്, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങള്, ദേവതകള്—ഇവയൊക്കെയും ഈ ലോകത്തെ ഘടകങ്ങളാണ്, ഭഗവന്. എങ്കിലും, അവ്യക്തം മുതലായ ഇവയൊക്കെയും നിന്നെ യഥാര്ത്ഥത്തില് അറിയുന്നില്ല; അവയെല്ലാം 'അഹം' അല്ലാത്തതാണെന്ന് അറിഞ്ഞാലും, ജഡസ്വഭാവം കൊണ്ടല്ലാതെ, അജാതനും ഗുണങ്ങളില് പറ്റിപ്പോയവനും ഗുണാതീതമായ രൂപം മാത്രം അറിയുന്നു, യഥാര്ത്ഥരൂപം അറിയുന്നില്ല. യോഗികള് നിന്നെ പരമപുരുഷനായി, ആദിദൈവമായ്, ആത്മാവിന്റെ ഉള്ളിലെയും, ജന്തുക്കളുടെയും, ദേവതകളുടെയും ഉള്ളിലെയും സത്യസ്വരൂപമായി നേരിട്ട് ആരാധിക്കുന്നു. ചില ദ്വിജന്മാര് വൈദികമാര്ഗം അനുസരിച്ച്, ത്രയീവിധമായ വേദങ്ങളിലൂടെ, വിവിധയാഗങ്ങളുടെയും നാമരൂപങ്ങളുടെയും വഴിയില് നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റുചിലര് എല്ലാ കര്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, മനസ്സില് സമാധാനം പ്രാപിച്ച്, ജ്ഞാനയാഗം വഴി ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. മറ്റുചിലര് ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, നിയമാനുസൃതമായ കര്മങ്ങള് അനുഷ്ഠിച്ച്, എല്ലാ രൂപങ്ങളുടെയും ആകൃതിയായ, എങ്കിലും ഏകസ്വരൂപനായ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. ചിലര് ശിവമാര്ഗം അനുസരിച്ച്, ശിവന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം, പലവിധം ഗുരുക്കന്മാരുടെ ഉപദേശമനുസരിച്ച്, നിന്നെ ശിവസ്വരൂപമായി ആരാധിക്കുന്നു. എന്നാല് ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവരും, മറ്റേതെങ്കിലും ദേവതകളോടു മനസ്സുപോകുന്നവരും, ഒടുവില് നിന്നിലേക്കാണ് ആരാധനയെത്തുന്നത്, സകലദേവതകളും നിന്നിലാണല്ലോ. പര്വ്വതങ്ങളില് നിന്നു ജനിച്ച നദികള് മഴകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് എല്ലാ ദിശകളില് നിന്നുമൊക്കെയും സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, എല്ലാ മാര്ഗ്ഗങ്ങളും ഒടുവില് നിന്നിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്. സത്ത്വം, രാജസ്, തമസ്സ്—ഇവയാണ് നിന്റെ സ്വഭാവഗുണങ്ങള്; ഇവയില് ബ്രഹ്മാവില്നിന്ന് അചഞ്ചലങ്ങളിലേക്കു വരെ എല്ലാ ജീവികളും നെയ്ത്തിരിക്കുന്നു. നിനക്ക് വേരില്ലാത്ത ദൃഷ്ടിയുള്ളവനേ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ആത്മാവായവാ, എല്ലാ മനസ്സുകളുടെ സാക്ഷിയായവാ, ഈ ഗുണസങ്കീര്ണം, അജ്ഞാനത്തില് നിന്നു ജനിച്ച്, ദേവന്മാരിലും മനുഷ്യരിലും മൃഗങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു—നിനക്ക് വന്ദനം. നിന്റെ വായ് അഗ്നിയാണ്, കാല് ഭൂമിയാണ്, കണ്ണ് സൂര്യന് ആണ്, നാഭി ആകാശം, ഹൃദയം രഥം, കാതുകള് ദിശകള്, തല സ്വര്ഗ്ഗം, ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും ഭുജങ്ങളാണ്, കടലുകള് വയറാണ്, വായു ശ്വാസമാണ്, ശക്തി നിന്റെ ഊര്ജ്ജമാണ്. വൃക്ഷങ്ങളും ഔഷധികളും നിന്റെ രോമം, തലയില് വളരുന്ന മുളകള് നിന്റെ മുടി, മേഘങ്ങള് നിന്റെ അസ്ഥികളും നഖങ്ങളും, പര്വ്വതങ്ങള് പല്ലുകളും, കണ്ണടയ്ക്കലും തുറക്കലും രാവും പകലും, പ്രജാപതി മനസ്സാണ്, വര്ഷമാണ് ജനനേന്ദ്രിയം, വീര്യവും നിനക്കാണ്. നശ്വരമല്ലാത്ത ആത്മാവായ പുരുഷാ, ലോകങ്ങളും അവയുടെ രക്ഷകരും അനേകം ജീവജാലങ്ങളും നിന്നില് നിലകൊള്ളുന്നു—ജലത്തില് ജീവികള് കൂടുന്നപോലെയും, അത്തിപ്പഴത്തില് ഈച്ചകള് കൂടുന്നപോലെയും, മനസ്സില് ചിന്തകള് ഉണരുന്നപോലെയും. നീ ഇവിടെ കളിയ്ക്കാനായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഏത് രൂപങ്ങളിലൂടെയും ലോകങ്ങള് മലിനതൊഴിച്ചും ആഹ്ലാദത്തോടെ നിന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു. പ്രളയജലങ്ങളില് സഞ്ചരിച്ച ആദിമത്സ്യരൂപമായ നിനക്ക് വന്ദനം; കുതിരമുനയോടു ജനിച്ചവനേ, മധുകൈടഭന്മാരെ സംഹരിച്ചവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. അപരിമിതനായ, ആധാരസ്വരൂപനായ, മന്ദരപര്വ്വതം ഉയിര്ത്തവനേ, ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചവനേ, വരാഹരൂപിയായ നിനക്ക് വന്ദനം. ആശ്രയാര്ഹരുടെ ഭയം നീക്കുന്ന അത്ഭുതസിംഹനായ നിനക്ക് വന്ദനം; മൂന്നു ലോകവും വെടിഞ്ഞ വാമനനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. ഭൃഗുവിന്റെ പ്രഭുവായ, ക്ഷത്രിയരുടെ അഹങ്കാരത്തെ വനാന്തരത്തില് നശിപ്പിച്ചവനേ, രഘുവംശശ്രേഷ്ഠനായ, രാവണസംഹാരിയായ നിനക്ക് വന്ദനം. വാസുദേവായ നമഃ, സങ്കര്ഷണായ നമഃ; പ്രദ്യുമ്നനും അനിരുദ്ധനും, സാത്വതവംശനാഥനായ നിനക്കും നമസ്കാരം. ശുദ്ധനായ ബുദ്ധസ്വരൂപനായ, ദൈത്യ-ദാനവന്മാരെ മോഹിപ്പിച്ചവനേ, കല്ക്കിരൂപിയായ, അധർമരാജ്യങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്നവനേ, നിനക്ക് വന്ദനം. പ്രഭോ, ഈ ജഗത് നിന്റെ മായയില് അകപ്പെട്ടു, 'ഞാനും എന്റേതും' എന്ന ഭ്രമത്തില് കര്മമാര്ഗ്ഗത്തില് അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു. ഞാനും, ശരീരം, മക്കള്, വീട്, ധനം, ബന്ധുക്കള് എന്നിവ യാഥാര്ത്ഥ്യമെന്നു കരുതി, ഭ്രമത്തിലായി, സ്വപ്നം യാഥാര്ത്ഥ്യമെന്നു കരുതി, ഈ മായയില് അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു. വിരുദ്ധങ്ങളാല് കലങ്കം കൊണ്ട മനസ്സോടെ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടില് മുങ്ങി, യഥാര്ത്ഥത്തില് ആത്മാവിന് പ്രിയമായതു തിരിച്ചറിയാതെ, നശ്വരവും അനാത്മാവുമായ, ദുഃഖം നല്കുന്നവയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് കഴിയുന്നു. പുല്ലിനടിയില് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനിയായവന് മരുഭൂമിയിലെ മായാജലത്തെ തേടിപ്പോകുന്നതുപോലെ, ഞാനും നിന്നില് നിന്നു തിരിഞ്ഞ്, മായാജാലങ്ങളെ തേടുന്നു. അപമാനമായ മനസ്സോടെ, വാസനകളും കര്മ്മഫലങ്ങളും കൊണ്ടു തളര്ന്നവനായി, ഇന്ദ്രിയങ്ങള് നിയന്ത്രിക്കാന് കഴിയാതെ, അവയാല് ഇവിടെ അവിടെ ഇളകിപ്പോകുന്ന മനസ്സുമായി, ഞാന് ദയനീയനായി ഭവിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ അക്രൂരം ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.