ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൃഗുവിന്റെ അധിപതിയായുള്ള ഭഗവാനെ, കാട്ടിൽ അഭിമാനമുള്ള ക്ഷത്രിയന്മാരെ സംഹരിച്ചവനേയും, രഘുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമചന്ദ്രനേയും, രാവണനെ സംഹരിച്ചവനേയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. വാസുദേവനേ, സങ്കർശണനേ, പ്രദ്യുമ്നനേ, അനിരുദ്ധനേ, സാത്വതരുടെ അധിപതിയായുള്ളവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന വിശുദ്ധനായ ബുദ്ധസ്വരൂപനേയും, അശുദ്ധരെയും അധർമരാജാക്കളെയും സംഹരിക്കുന്ന കല്കിരൂപനേയും ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. പ്രഭോ, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവജാലങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മായയാൽ മോഹിതരായി, "ഞാൻ", "എന്റെ" എന്ന ഭ്രാന്തിയിൽ, കർമ്മത്തിന്റെ വഴികളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. ഞാനും അജ്ഞാനത്താൽ, ശരീരം, മക്കൾ, വീട്, സമ്പത്ത്, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയെ യാഥാർത്ഥ്യമെന്നു കരുതി അവയിൽ ആകൃഷ്ടനായി, സ്വപ്നം പോലെ കപടമായ ഈ ഭ്രാന്തിൽ സത്യമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച് അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു. ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, അജ്ഞാനാന്തരാളത്തിൽ മുങ്ങി, എനിക്കു സത്യത്തിൽ എനിക്ക് പ്രിയമായതെന്തെന്നു അറിയാതെ, നാശവന്തമായതിലും അനാത്മാവിലും ദുഃഖകരമായതിലും ആസക്തനായി ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു. പുല്ലുകൊണ്ടു മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വെള്ളം ഉപേക്ഷിച്ച്, അജ്ഞാനി മരുഭൂമിയിലെ മായാമൃഗജലത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഭഗവാനേ, ഞാൻ നിങ്ങളിൽ നിന്നു ദൂരമായി, മായികമായ ആകാംക്ഷകളെ പിന്തുടരുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങളിലും കർമ്മങ്ങളിലും തകർന്ന മനസ്സോടെ, എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനാവുന്നില്ല; അതു എളുപ്പത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ടു ഇവിടെ അങ്ങിടെ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. അങ്ങനെ, അർഹതയില്ലാത്തവർക്ക് പ്രാപ്യമല്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ പാദസേവനത്തിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ഇതും നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ്, പ്രഭോ. ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത്, കമലനാഭനേ, മനസ്സു യഥാവിധി നിങ്ങളുടെ ഭക്തിയിൽ ലയിച്ചാൽ മാത്രമാണ്. ശുദ്ധബോധമായുള്ളവനേ, എല്ലാ നിശ്ചയങ്ങളുടെ കാരണമാവുന്നവനേ, പുരുഷനും പ്രധാനം എന്ന ഇരട്ടത്വത്തിന്റെ അധിപതിയായവനേ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മമാവുന്നവനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. വാസുദേവനേ, സർവ്വഭൂതനാശകനേ, ഹൃഷീകേശ, ഞാൻ സമർപ്പിച്ചവനാണ്, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ, പ്രഭോ. ഇങ്ങനെ, മഹാഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിലെ "അകൃൂരസ്തുതിഃ" എന്ന നാല്പത്താമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അകൃൂരൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ജലത്തിൽ തന്റെ ദിവ്യസ്വരൂപം അകൃൂരന് കാണിച്ചു, പിന്നെ നാട്യശില്പി അഭിനയാവസാനം പോലെത്തന്നെ ആ രൂപം പിന്‍വലിച്ചു. ആ ദർശനം അപ്രത്യക്ഷമായതറിഞ്ഞ അകൃൂരൻ ഉടൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു, തന്റെ എല്ലാ നിർവാഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അത്ഭുതഭരിതനായി രഥത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അപ്പോൾ ഹൃഷീകേശൻ അവനോട് ചോദിച്ചു: "ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ, നീ എന്ത് അത്ഭുതം കണ്ടു? നീ ഇത്രയും അത്ഭുതത്തോടെ കാണപ്പെടുന്നതെന്ത്?" അകൃൂരൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഭൂമിയിലോ ആകാശത്തിലോ ജലത്തിലോ ഉള്ള എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങളും ഈ സർവ്വാത്മാവായ നിങ്ങളിൽ തന്നെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. എനിക്ക് അറിയാത്തതോ കാണാത്തതോ എന്താണ് ഇവിടെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്?" വീണ്ടും, "ഭൂമിയിൽ, ആകാശത്തിൽ, ജലത്തിൽ എല്ലായിടത്തും അത്ഭുതങ്ങൾ കാണാമെങ്കിലും, ബ്രഹ്മൻ, നിങ്ങളെ കണ്ടശേഷം, ഇവിടെ ഞാൻ എന്താണ് അത്ഭുതമായി കാണേണ്ടത്?" എന്നിങ്ങനെ പറഞ്ഞു, ഗാണ്ഡിനിയുടെ പുത്രൻ രഥം മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു, അസ്തമയസമയത്ത് രാമനും കൃഷ്ണനും മതുരയിലേക്കെത്തിച്ചു. അതേസമയം, രാജാവേ, വഴിയിലൂടെ ഗ്രാമവാസികൾ ഇവിടെ അവിടെ കൂട്ടംകൂടി, വസുദേവപുത്രന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നു, കണ്ണ് മാറ്റാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനിടയിൽ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപുരുഷന്മാരും നയിച്ച വ്രജവാസികൾ നഗരത്തിലെ തോട്ടങ്ങളിൽ എത്തി അവിടെ കാത്തുനിന്നു. അകൃൂരനെ കണ്ടു, ലോകനാഥനായ ഭഗവാൻ അവന്റെ നീട്ടി നൽകിയ കൈ പിടിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചു. "നീ ഞങ്ങളെക്കാൾ മുമ്പ് രഥത്തോടുകൂടി നഗരത്തിലേയ്ക്കും, നിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കും പ്രവേശിക്കണം. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ തന്നെ തങ്ങും; പിന്നെ നഗരദർശനത്തിന് വരാം," എന്നു കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അകൃൂരൻ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, നിങ്ങളെ കൂടാതെ ഞാൻ മതുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. ഭഗവാനേ, ദാസനായി ഞാൻ നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകരുത്; നിങ്ങൾ ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനല്ലേ?" പിന്നെ, "അച്യുതാ, നിങ്ങളുടെ മൂത്ത സഹോദരനോടും, ഗോപുരുഷന്മാരോടും, പ്രിയ സുഹൃത്തുകളോടും കൂടെ ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കു വരിക; അവയെ പുണ്യവതികളാക്കുക," എന്നവൻ അപേക്ഷിച്ചു. "നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഗൃഹങ്ങൾ വിശുദ്ധമാക്കുക; അതിന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ പിതൃകൾക്കും യജ്ഞാഗ്നികൾക്കും ദേവന്മാർക്കും തൃപ്തി വരുത്താൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങളുടെ പാദജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തതുകൊണ്ട് മഹാബലി മഹത്വം പ്രാപിച്ചു, അപാരമായ ഐശ്വര്യവും ഭക്തിമാർഗ്ഗവും നേടി. നിങ്ങളുടെ പാദജലം മൂലമാകെ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ശുദ്ധിയായി; ശിവൻ അതു തലയിൽ ധരിച്ചു, സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി. ദേവദേവനേ, ലോകനാഥനേ, ശ്രവണവും കീർത്തിയും വിശുദ്ധമായ യദുകുലശ്രേഷ്ഠനേ, ശ്രേഷ്ഠസ്തുതികളാൽ പുകഴപ്പെട്ട നാരായണനേ, ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു," അകൃൂരൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ മഹത്മാക്കളോടൊപ്പം നിന്റെ വീട്ടിലെത്തും. ദുഷ്ടനായ യദുരാജാവിനെ സംഹരിച്ചതിനുശേഷം ഞാൻ സുഹൃത്തുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതോടെ, മനസ്സിൽ വിഷമം നിറഞ്ഞ അകൃൂരൻ നഗരം പ്രവേശിച്ചു, കംസനോട് തന്റെ ദൗത്യം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അതിനുശേഷം, മദ്ധ്യാഹ്നസമയത്ത്, കൃഷ്ണനും സങ്കർശണനും, നഗരദർശനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഗോപുരുഷന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, മതുരയിൽ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ആ നഗരം കണ്ടു; അതിന്റെ ഉയർന്ന സ്ഫടികകവാടങ്ങൾ, പൊൻതൂണുകളാൽ അലങ്കരിച്ച മഹാദ്വാരങ്ങൾ, താമ്രം തേച്ച മതിലുകൾ, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആഴമുള്ള കുളങ്ങൾ, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും കാടുകളും നഗരത്തിന്റെ ഭംഗിയെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു. പൊൻകുമ്പളങ്ങളുള്ള ഗോപുരങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പ്രാസാദങ്ങൾ, നിരകളായി നിലകൊള്ളുന്ന സഭാമന്ദിരങ്ങളും ഭവനങ്ങളും, ചുവപ്പും പച്ചയും നീലയും വെളുത്തവയും പോലെ വിവിധ രത്നങ്ങളാൽ അണിയിച്ച ബലൂസ്തംഭങ്ങളും യജ്ഞവേദികളും ആ നഗരത്തെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ജാലകങ്ങൾ, കവാടങ്ങൾ, നിലങ്ങൾ—എവിടെയും പാരാവതങ്ങളുടെയും മയിൽപ്പക്ഷികളുടെയും ശബ്ദം നിറഞ്ഞിരുന്നു. വീഥികളും ചന്തകളും ചത്വരങ്ങളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂക്കളും ചന്ദനപ്പൊടിയും അരിയുമെല്ലാം വിതറി ശുഭ്രമാക്കി. വീടുകളുടെ കവാടങ്ങളും പൂർണകുംഭങ്ങളും തൈലവും തൈലക്കൊലയും പൂക്കളും വിളക്കുകളും ഇലകളും വസ്ത്രവാളികളും വാഴക്കുലകളും കൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വസുദേവപുത്രന്മാർ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം രാജമാർഗ്ഗം വഴി നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ഓടിയെത്തി, ഉന്നതമായ ഭവനങ്ങളിൽ കയറി ആവേശത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. ചിലർ വസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ തെറ്റായി ധരിച്ചും, ചിലർ അർദ്ധവസ്ത്രധാരികളായും, ചിലർ ഒരു കാതിൽ മാത്രം കുണ്ദലവും ഒരു കാൽക്കണികയും മാത്രം ധരിച്ചും, ചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം അഞ്ജനം പുരട്ടിയും, ചിലർ ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാക്കാതെ തന്നെ, ഉത്സവം ഉപേക്ഷിച്ച്, കുളിച്ചുമില്ലാതെ തന്നെ പുറത്ത് ഓടിയെത്തി; ചിലർ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ മുലയൂട്ടാതിരുത്തി പോലും ഓടി വന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കമലനയനങ്ങളാൽ, ധൈര്യപൂർവ്വം കളിയോടെയും സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെയും അവരെ നോക്കി, അവരുടെ മനസ്സുകളും കണ്ണുകളും ആഹ്ലാദപൂർവ്വം കവർന്നു; ഒരു അഭിമാനമുള്ള മദോന്മത്തയാനയെപ്പോലെ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ നിറച്ചു. വീണ്ടും വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ കാണുമ്പോൾ, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടുകൂടിയ കാഴ്ചകളാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മനസ്സു മുഴുവൻ അവനിലേക്കു ആകർഷിതമായി, ആനന്ദസ്വരൂപനായ അവനെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ആലിംഗനം ചെയ്തു, സന്തോഷത്തിൽ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു, എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറന്നു.