ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരനെ കണ്ടപ്പോൾ സർവ്വലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ നീട്ടിയ കൈ പിടിച്ച് ആശയവിനിമയം നടത്തി. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു: “നീ ഞങ്ങളേക്കാൾ മുമ്പ് നിന്റെ രഥത്തോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്കും നിന്റെ വീട്ടിലേക്കും പോകൂ. ഞങ്ങൾ ഇപ്പൊഴേക്കു ഇവിടെ തന്നെ കഴിയാം; പിന്നീട് നഗരത്തെ കാണുവാൻ വരാം.” ഇത് കേട്ട അക്രൂരൻ ഭക്തിഭാവത്തോടുകൂടി പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഞാൻ നിങ്ങളെ കൂടാതെ മഥുരയിൽ പ്രവേശിക്കില്ല. നിങ്ങളെ ഞാൻ വിട്ടു പോകാൻ കഴിയില്ല; കാരണം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭക്തനാണ്, നിങ്ങൾ ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനാണ്. അച്യുതാ, നിങ്ങളുടെ ജ്യേഷ്ഠനായ സഹോദരനെയും, ഗോപന്മാരെയും, പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കു വരൂ; അങ്ങനെ അവ അനുഗ്രഹീതമാകട്ടെ. നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഗൃഹസ്ഥന്മാരുടെ വീടുകൾ ശുദ്ധീകരിക്കൂ; അതിന്റെ ശുദ്ധിയാൽ പിതൃങ്ങൾക്കും, യജ്ഞാഗ്നികൾക്കും, ദേവന്മാർക്കും തൃപ്തി പ്രാപിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. മഹാബലി നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകിയതുകൊണ്ട് പ്രശംസനീയനായി, അപാരമായ ഐശ്വര്യവും പരമഭക്തിയുമാണ് നേടിയതും. നിങ്ങളുടെ പാദജലത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ശിവൻ അതിനെ തന്റെ തലയിൽ ധരിക്കുകയും, സഗരപുത്രന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയരുകയും ചെയ്തു. ദേവദേവാ, വിശ്വേശ്വരാ, നിങ്ങളുടെ ശ്രവണവും കീർത്തിയും പവിത്രമാണ്; യദുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരായണാ, ഞാൻ നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ഇതിനു കൃഷ്ണൻ പ്രസന്നമായി പറഞ്ഞു: “നobleന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്കു വരും. ദുഷ്ടനായ യദു രാജാവിനെ സംഹരിച്ചതിനുശേഷം എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അക്രൂരൻ മനസ്സിൽ വിഷമം ഉള്ളിട്ടും നഗരത്തിലേക്ക് പോയി, തന്റെ ദൗത്യഫലം കംസനോട് അറിയിച്ചു, പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കൃഷ്ണനും സംകർഷണനും, ഗോപന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, നഗരത്തെ കാണുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് മഥുരയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ആ നഗരത്തെ കണ്ടു; അതിന്റെ ഉയർന്ന സ്ഫടികവാതിലുകളും, സ്വർണ്ണമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച വലിയ കവാടങ്ങളും, താമ്രപാളികകളാൽ പതിച്ച മതിലുകളും, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആഴമുള്ള ചുറ്റുമതിലുകളും, മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങളും കാനനങ്ങളും നഗരത്തിന്റെ ഭംഗിയെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു. പാലസുകൾ സ്വർണ്ണകുടമുനകളോടും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ബാല്കണികളോടും, നിരയിലായി നിലക്കുന്ന സഭാമണ്ഡപങ്ങളോടും ഭവനങ്ങളോടും, വൈഡൂര്യവും വജ്രവും കനകവും മുത്തുകളും പച്ചയും നീലക്കല്ലുകളും പതിപ്പിച്ച അങ്കണങ്ങളോടും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ജാലകങ്ങൾ, വാതിലുകൾ, നിലങ്ങൾ—എവിടെയും പ്രാവ്, മയിൽ എന്നിവയുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞിരുന്നു. വീഥികളും ചന്തകളും ചുവടുവെപ്പുകളും വെള്ളം തളിച്ച് പൂക്കളാലും ചന്ദനപ്പൊടിയാലും അരിപൊടിയാലും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വാതിലുകളും വീടുകളും തൈര്, ചന്ദനപൊടി എന്നിവ പുരട്ടിയ നിറഞ്ഞ കലശങ്ങളാലും, പൂക്കളുടെയും വിളക്കിന്റെയും നിരകളാലും, ഇളം ഇലകളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതും, വാഴക്കൊമ്പുകളാലും, വസ്ത്രധ്വജങ്ങളാൽ തൂക്കിയതുമായ തോരണങ്ങളാലും ഭംഗിയാർന്നിരുന്നു. വസുദേവപുത്രന്മാർ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് രാജപഥം പിന്തുടർന്ന് നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ അവരെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഉന്മേഷത്തോടെ വീടുകളുടെ മുകളിലേക്കു ഓടിപ്പോയി. ചിലർ വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളും തെറ്റായി ധരിച്ചും, ചിലർ അലങ്കാരം പൂർണ്ണമാക്കാതെ തന്നെ, ചിലർ ഒരു കാതിലോ ഒരു കാൽക്കലോ മാത്രം അലങ്കരിച്ചു, ചിലർ ഒരു കണ്ണിൽ മാത്രം അഞ്ജനം പുരട്ടിയവരായി, അത്രയും ആവേശത്തോടെയായിരുന്നു. ചിലർ ഭക്ഷണം പൂർണ്ണമാക്കാതെ തന്നെ, ഉത്സവം ഉപേക്ഷിച്ചും, കുളിക്കാതെയും, ചിലർ ഉറക്കം തകർന്നു എഴുന്നേറ്റും, കുട്ടികളെ പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് അമ്മമാരും അവരെ കാണാൻ പുറത്ത് ഓടി. കൃഷ്ണൻ തന്റെ താമരപ്പൂക്കളപോലുള്ള കണ്ണുകളാൽ, ലാളിത്യമുള്ള കാഴ്ചകളാൽ, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അവ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ചു; മദമോഹിതനായ ഒരു ആനപോലെ അവരുടെ കണ്ണുകൾക്കും ഹൃദയങ്ങൾക്കും ആനന്ദം പകർന്നു. പുന:പുന: കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടെ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകളിൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു; ആനന്ദത്തിന്റെ ദേഹമായ കൃഷ്ണനെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് അലിംഗനം ചെയ്ത അവർ സുഖാനുഭവത്തിൽ മുഴുകി എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറന്നു. ആ സ്ത്രീകൾ മുഖം പുഷ്പിച്ചും സന്തോഷത്തോടെ, വീടുകളുടെ മുകളിലേക്കു കയറി, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും മേൽ പൂക്കൾ തൂകി ആശംസകൾ ചൊരിഞ്ഞു. സന്തോഷത്തോടെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ തൈരും അക്ഷതയും ജലപാത്രങ്ങളും പൂക്കളും സുഗന്ധവസ്തുക്കളും അർപ്പിച്ച് കൃഷ്ണനും രാമനും ആരാധിച്ചു. നഗരവാസികൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു: “ഗോപികമാരെന്ത് വലിയ തപസ്സാണ് ചെയ്തതെന്ന്, മനുഷ്യലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്സവമായ ഈ ഇരുവരെയും നേരിൽ കാണാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!” ഇങ്ങനെ യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, ഗദയുടെ മൂത്ത സഹോദരൻ, സമീപത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു ഒരു വസ്ത്രധോതാവിനെ. കൃഷ്ണൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: “സൗമ്യാ, ഞങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ തരിക, ഞങ്ങൾ അർഹരാണ്; നൽകുന്നതിൽ നിന്നു നിന്നു ഉന്നതമായ ഗുണം നേടും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.” പരിപൂർണ്ണനായ കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ സേവകനായ വസ്ത്രധോതാവ് അഹങ്കാരത്തോടെയും ക്രോധത്തോടെയും അവഹേളനത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ കാട്ടിലും മലകളിലും താമസിക്കുന്നവർക്കാണ്; നിങ്ങൾക്ക് രാജാവിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ എങ്ങനെ വേണമെന്ന് ചോദിക്കുന്നു?” പിന്നെ ഭീഷണിയോടെ പറഞ്ഞു: “മക്കളേ, വേഗം പോകൂ; ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കരുത്. രാജവംശങ്ങൾ അഹങ്കാരത്തോടെ ബന്ധിക്കുകയും, കൊല്ലുകയും, അപഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” ഇങ്ങനെ അവൻ അഹങ്കരിച്ചപ്പോൾ, ദേവകീപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ കോപത്തോടെ അവന്റെ തല കൈകൊണ്ട് ഒടുക്കി. അപ്പോഴെല്ലാം വസ്ത്രധോതാവിന്റെ അനുചരങ്ങൾ വസ്ത്രക്കെട്ടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി. അച്യുതൻ ആ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു. കൃഷ്ണനും സംകർഷണനും തങ്ങൾക്കിഷ്ടമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു; ശേഷിച്ചവ ഗോപന്മാർക്കു നൽകി, ചിലത് നിലത്ത് വച്ചു. അതിനുശേഷം, സന്തോഷത്തോടെ ഒരു അംബരദാരകൻ (തയിലർ) ഇരുവർക്കും വിവിധ വർണ്ണങ്ങളിലുള്ള, അനുയോജ്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒരുക്കി. കൃഷ്ണനും രാമനും ആ ഭംഗിയാർന്ന വസ്ത്രങ്ങളിൽ, ഒരു വെളുത്തയാനെയും കറുത്തയാനെയും പോലെ ഉത്സവത്തിൽ അണിഞ്ഞിരുന്നവരായി തിളങ്ങി. കൃഷ്ണൻ സന്തുഷ്ടനായി ആ അംബരദാരനു തനിക്കു സമാനമായ രൂപവും, ലോകത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ ഭാഗ്യവും, ബലം, ഐശ്വര്യം, സ്മരണം, ഇന്ദ്രിയജയം എന്നിവയും അനുഗ്രഹിച്ചു. അതിനുശേഷം അവർ സുദാമ എന്ന മാലകാർന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. അവൻ അവരെ കണ്ടപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് തലവാഴ്ത്തി നമസ്കരിച്ചു. ഇരുവരുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ, സീതും പാദപ്രക്ഷാലനജലം, അർപ്പണങ്ങൾ, പൂക്കളും, പാനവും, ചന്ദനം മുതലായവയും അർപ്പിച്ചു ആദരിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു; എന്റെ വംശം ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ വരവോടെ എന്റെ പിതാക്കന്മാരും ദേവതകളും സംതൃപ്തരായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സൃഷ്ടിയുടെ പരമകാരണമാണു; ലോകക്ഷേമത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനും ഭാഗികാവതാരമായി ഭൂമിയിൽ വന്നവരാണ്. നിങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടി ഒരിക്കലും പാർശ്വപാതിയല്ല; ലോകത്തിന്റെ ആത്മാക്കളായ നിങ്ങൾ എല്ലാവരോടും സമദർശികളാണ്, നിങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവരോടും, നിങ്ങളാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവരോടും പോലും. ദാസനായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നു നിർദ്ദേശിക്കൂ; നിങ്ങൾ നൽകുന്ന ഉപദേശം മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്.” ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവേ, സുദാമ ഹൃദയാനന്ദത്തോടു കൂടെ ഉത്തമമായ സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച മാലകൾ അർപ്പിച്ചു.