ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബാണന്റെ മന്ത്രിയായിരുന്നു കുംബാണ്ഡ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളാണ് ചിത്രലേഖ. ഉഷയുടെ സുഹൃത്തായ ചിത്രലേഖ, ഉഷയോട് കൗതുകത്തോടെ കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയിൽ ചോദിച്ചു: “നീ ആരെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്, മനോഹരഭാമേ? എങ്ങനെയുള്ള പുരുഷനാണ് നിന്റെ ചിന്തകളിൽ നിറയുന്നത്? രാജകുമാരി, ഞാൻ ഇതുവരെ ആരെയും നിന്റെ കൈപിടിയോടെ കണ്ടിട്ടില്ല.” ഉഷ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ കണ്ടു; കറുത്ത വർണ്ണം, താമരക്കണ്ണുകൾ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, വലിയ ഭുജങ്ങളുള്ളവൻ—സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയം കവർന്നവൻ.” അവൾ തുടർന്നു: “അവൻ എന്നെ തന്റെ അഗ്നിപരിചയമുള്ള അധരങ്ങളിൽ നിന്നു അമൃതം കുടിപ്പിച്ചു; എന്നെ ആഗ്രഹിച്ചവൻ എവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷമായി, എന്നെ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ തള്ളിവിട്ടു. ഞാൻ ആ പ്രിയനെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്.” ചിത്രലേഖ പറഞ്ഞു: “മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിന്നു നിന്റെ ദു:ഖം നിർണയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ അത് നീക്കാം. നീ എന്നോട് ആ മനോഹരനെ പറയൂ, ഞാൻ അവനെ നിനക്ക് കൊണ്ടുവരാം.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ചിത്രലേഖ ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ചരണമാരും സർപ്പന്മാരും ദാനവന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും യക്ഷന്മാരും മനുഷ്യന്മാരും എന്നിങ്ങനെ വിവിധ വർഗ്ഗങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ വരച്ചു. മനുഷ്യരിൽ, വൃഷ്ണികൾ, ശൂര, അനകദുണ്ടുഭി എന്നിവരുടെ രൂപങ്ങൾ വരച്ചു; പ്രദ്യുമ്നനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാമനും കൃഷ്ണനും വരയ്ക്കുമ്പോൾ ചിത്രലേഖയ്ക്ക് ലജ്ജയായി. അനിരുദ്ധന്റെ രൂപം വരച്ചപ്പോൾ, ഉഷ തന്റെ മുഖം താഴ്ത്തി ലജ്ജയോടെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഇവൻ തന്നെയാണ്, ഇവൻ തന്നെയാണ്.” ഇത് മനസ്സിലാക്കി, യോഗിനിയായ ചിത്രലേഖ, കൃഷ്ണയുടെ പൗത്രി, ആകാശമാർഗം വഴി ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി, കൃഷ്ണൻ സംരക്ഷിച്ച നഗരത്തിലേക്ക്. അവിടെ, യോഗശക്തി ഉപയോഗിച്ച്, പ്രദ്യുമ്നന്റെ മകനായ അനിരുദ്ധൻ, ഉത്തമമായ കിടക്കയിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു; അവനെ എടുത്ത് ശോനിതപുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു, തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് കാണിച്ചു. ആ മനോഹരനായ വീരനെ കണ്ട ഉഷ, സന്തോഷഭാവത്തിൽ, അനിരുദ്ധനൊപ്പം തന്റെ വീട്ടിൽ ആനന്ദിച്ചു; ആ വീട് മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. അനിരുദ്ധൻ മികച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ, ഹാരങ്ങൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ, സീറ്റ്, പാനീയങ്ങൾ, ഭക്ഷണം, വിഭവങ്ങൾ, സേവനവാക്കുകൾ എന്നിവയാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു. കന്യകയുടെ പ്രാസാദത്തിൽ, ഉഷയുടെ സ്നേഹം ദിവസം ദിവസവും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അനിരുദ്ധൻ ഉഷയുടെ സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകി, കാലം കടന്നുപോകുന്നത് പോലും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. യദു വീരൻ ഉഷയെ ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ വ്രതങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടു; കാവൽക്കാരികൾ സൂക്ഷ്മസൂചനകളിലൂടെ ആകർഷിതരായി അവളെ നിരീക്ഷിച്ചു. കാവൽക്കാരികൾ രാജാവിനോട് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു: “നിന്റെ മകളിൽ സംശയാസ്പദമായ പ്രവർത്തനം കാണുന്നു, കുടുംബത്തിന് അപകീർത്തിയാണിത്.” “നാം കാവൽനിൽക്കുമ്പോഴും, അവളുടെ വീട്ടിൽ, ആ കന്യക, സമീപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവൾ, എങ്ങനെ ഒരു പുരുഷൻ വഴി അശുദ്ധയായി എന്ന് അറിയില്ല.” ഇത് കേട്ട ബാണൻ, തന്റെ മകളുടെ അപകീർത്തിയിൽ ദു:ഖിതനായി, വേഗത്തിൽ കന്യകയുടെ മുറിയിൽ കയറി, യദു രാജകുമാരനെ കണ്ടു. ആ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരനായ, കറുത്ത വർണ്ണം, മഞ്ഞ വസ്ത്രം, താമരക്കണ്ണുകൾ, വിശാലഭുജങ്ങൾ, കുഞ്ചിതകേശം, കാതിൽ തിളങ്ങുന്ന കുന്ദലങ്ങൾ, ചിരിച്ചുനോക്കുന്ന മുഖം—all these—അവൻ ഉഷയോടൊപ്പം കളി കളിച്ചു; ഉഷയുടെ ശരീരം, തൻ്റെ മുലകളിൽ നിന്നുള്ള കുമ്കുമം കൊണ്ട് കലങ്കം വന്ന ഹാരത്തിൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; അനിരുദ്ധൻ തന്റെ കൈകളിൽ മല്ലികാ ഹാരവും പിടിച്ചു; അവനെ ഉഷയുടെ പക്കലിൽ ഇരിക്കുന്നതും കാണുമ്പോൾ, ബാണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. മാധവൻ (അനിരുദ്ധൻ) ശത്രുത്വമുള്ള കാവൽക്കാരികളും സൈന്യവും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, അനിരുദ്ധൻ ഗദയുധം ഉയർത്തി, മരണദണ്ഡം പിടിച്ച യമനെ പോലെ, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി. അനിരുദ്ധനെ പിടിക്കാൻ ചുറ്റുനിന്ന് ഓടിയവരെ, അനിരുദ്ധൻ wild boar leader പോലെ, നായകളെ വധിക്കുന്ന പോലെ, വധിച്ചു; കൊല്ലപ്പെടുന്നവർ തല, ഉരുത, കൈകൾ പൊട്ടിയതോടെ, പ്രാസാദത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ബാണന്റെ ശക്തിയുള്ള മകൻ, സർപ്പബന്ധം ഉപയോഗിച്ച്, അനിരുദ്ധനെ—തന്റെ സൈന്യത്തെ കോപത്തിൽ വധിച്ചവനെ—ബദ്ധമാക്കി; ഉഷ, ദു:ഖവും വേദനയും നിറഞ്ഞു, അനിരുദ്ധനെ ബദ്ധമായത് കണ്ടു, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർവിട്ട് കരഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, അനിരുദ്ധന്റെ ബദ്ധം എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിൽ, പരമവൈരാഗ്യവാന്മാർക്കുള്ള ഭാഗത്തിൽ, ഇരുപത്തിരണ്ടാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഭരതവംശജനായ രാജാവേ, അനിരുദ്ധനും അവന്റെ ബന്ധുക്കളും കാണപ്പെടാതിരുന്നതോടെ, അവർക്കു നാല് മാസങ്ങൾ ദു:ഖത്തിൽ കടന്നു പോയി. നാരദൻ അനിരുദ്ധന്റെ തടവും സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളും വിവരിച്ച് പറഞ്ഞതോടെ, കൃഷ്ണനെ ദേവതയായി ആരാധിക്കുന്ന വൃഷ്ണികൾ ശോനിതപുരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പ്രദ്യുമ്നൻ, യുയുധാനൻ, ഗദ, സാംബ, സാരണ, നന്ദ, ഉപനന്ദ, ഭദ്ര, മറ്റു യദു വീരന്മാർ—all followers of രാമനും കൃഷ്ണനും—പുറപ്പെട്ടു. പന്ത്രണ്ടു വിഭാഗം സൈന്യവുമായി, സാത്വതരുടെ മുൻഗണനയുള്ളവർ, ബാണന്റെ നഗരത്തെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും ചുറ്റിപ്പറഞ്ഞു. ബാണൻ, തന്റെ പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, കോട്ട, ഗോപുരങ്ങൾ, വാതായനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നത് കണ്ടു, കോപത്താൽ പിടിയപ്പെട്ട്, തുല്യസൈന്യവുമായി യുദ്ധത്തിന് ഇറങ്ങി. ബാണനു വേണ്ടി, ഭാഗ്യശാലിയായ രുദ്രൻ, തന്റെ മകനും പ്രമഥന്മാരുമായി, നന്ദി കാളയിൽ കയറി, രാമനും കൃഷ്ണനും നേരെ യുദ്ധം തുടങ്ങി. അവിടെ, കൃഷ്ണനും ശങ്കരനും, പ്രദ്യുമ്നനും ഗുഹയും തമ്മിൽ, അത്ഭുതകരമായ, രോമാഞ്ചംകൊള്ളുന്ന, ഉച്ചരവുള്ള യുദ്ധം അരങ്ങേറി. കുംബാണ്ഡയും കൂപകർണ്ണയും ബാലരാമനുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു; സാംബ ബാണന്റെ മകനുമായി, സാത്യകി ബാണനുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതാധിപന്മാരും, ഋഷികളും, സിദ്ധന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, അപ്സരസ്സുകളും, യക്ഷന്മാരും, ആകാശയാനങ്ങളിൽ യുദ്ധം കാണാൻ എത്തി. കൃഷ്ണൻ ശങ്കരന്റെ അനുയായികളായ ഭൂതഗണങ്ങൾ, പ്രമഥന്മാർ, ഗുഹ്യകന്മാർ, ഡാകിനികൾ, രാക്ഷസന്മാർ, വിനായകന്മാർ—ഇവരെ തന്തി. പ്രേതങ്ങൾ, മാതൃകൾ, പിശാചുകൾ, കുഷ്മാണ്ഡങ്ങൾ, ബ്രഹ്മരാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരെ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശാർംഗധനുസിൽ നിന്നു ഉഗ്രമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ടു തന്തി. പിനാകധാരി ശങ്കരൻ, കൃഷ്ണന്റെ ശാർംഗധാരിയെ നേരെ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ അയച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ, disturbed ആയില്ല, counter-ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അവയെ നിർവീര്യമാക്കി. ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ബ്രഹ്മാസ്ത്രം കൊണ്ടു, വായവ്യസ്ത്രം പാർവതാസ്ത്രം കൊണ്ടു, അഗ്നേയസ്ത്രം പാർജന്യസ്ത്രം കൊണ്ടു, പാശുപതം തൻ്റെ ആയുധം കൊണ്ടു പ്രതിരോധിച്ചു. പിന്നെ, ജൃംഭണായുധം കൊണ്ട് ഗിരിശനെ bewilder ചെയ്ത്, ശൗരി (കൃഷ്ണൻ) ബാണന്റെ സൈന്യത്തെ വാളും ഗദയും അമ്പുകളും കൊണ്ടു തന്തി. പ്രദ്യുമ്നന്റെ അമ്പമഴയിൽ ചുറ്റുമുള്ള ആക്രമണത്തിൽ, സ്കന്ദൻ (കാർത്തികേയൻ) ശരീരത്തിൽ രക്തം വീഴ്ത്തി, മയില്ത്തലവയിലായവൻ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. കുംബാണ്ഡയും കൂപകർണ്ണയും, ബാലരാമന്റെ ഹലായുധം കൊണ്ട് വീണു; അവരുടെ സൈന്യങ്ങൾ നേതാവില്ലാതെ ചിതറിപ്പോയി. തന്റെ സൈന്യങ്ങൾ തന്തപ്പെടുന്നത് കണ്ട ബാണൻ, ക്രോധത്തിൽ കത്തിയതോടെ, സാത്യകിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു, യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൃഷ്ണനെ നേരെ ആക്രമിക്കാൻ ഇറങ്ങി.