ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അനിരുദ്ധനെ കാണുമ്പോൾ, അതീവ സുന്ദരനായ ആ വീരനെ കണ്ട ഉഷാ, സന്തോഷപൂർവ്വം മുഖം പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ അവനോടൊപ്പം സന്തോഷിച്ചു. ആ ഭവനം മറ്റാർക്കും എളുപ്പത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു. അനിരുദ്ധന് ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങൾ, മാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ, സുഖാസനങ്ങൾ, പാനീയങ്ങൾ, വിഭവങ്ങൾ, രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ, സേവാഭാവമുള്ള വാക്കുകൾ എന്നിവയാൽ ആദരവോടെ സ്വീകരണം ലഭിച്ചു. കന്യകയുടെ അന്തപ്പുരത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന അനിരുദ്ധന്, ഉഷയുടെ ദയയും സ്‌നേഹവും ദിനംപ്രതി വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയ അനിരുദ്ധന്, കാലം എങ്ങനെ കടന്നു പോകുന്നുവെന്ന് പോലും മനസ്സിലാക്കാതെ അവിടെ താമസിച്ചു. യദുകുലവീരനായ അനിരുദ്ധൻ അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഉഷയുടെ വ്രതങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കി അവളെ കാവൽക്കാരികൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്മ ചിഹ്നങ്ങൾ കണ്ടു അവർ രാജാവിനോട് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു: "നിങ്ങളുടെ മകളിൽ സംശയാസ്പദമായ പെരുമാറ്റം കാണുന്നു, ഇത് കുടുംബത്തിന് അപമാനമാണ്." "ഞങ്ങൾ കന്യകയെ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിട്ടും, അവളുടെ ഭവനത്തിൽ ഒരു പുരുഷൻ അവളെ അശുദ്ധമാക്കി എങ്ങനെ പ്രവേശിച്ചുവെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല," അവർ പറഞ്ഞു. ഈ വാർത്ത കേട്ട ബാണൻ, മകളുടെ അപമാനത്തിൽ ദുഃഖിതനായി, ക്ഷിപ്രം അവളുടെ അന്തപ്പുരത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവിടെ യദുകുലത്തിൽ നിന്നുള്ള രാജകുമാരനായ അനിരുദ്ധനെ അവൻ കണ്ടു. ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരനായ, കൃഷ്ണവർണ്ണൻ, പീതാംബരം ധരിച്ച, താമ്രലോചനൻ, വിശാലഭുജൻ, കുരുള്‍ മുടിയും കുന്ദലങ്ങളും ധരിച്ച, സ്മിതം നിറഞ്ഞ മുഖവുമുള്ള അനിരുദ്ധനെ ബാണൻ കണ്ടു. അനിരുദ്ധൻ തന്റെ പ്രിയയായ ഉഷയോടൊപ്പം പാശാവതം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഉഷയുടെ ശരീരം, അവളുടെ സ്തനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുങ്കുമം ചേർന്ന മാലയാൽ അലങ്കൃതമായിരുന്നു; അനിരുദ്ധൻ ജാസ്മിൻപൂക്കൾകൊണ്ടുള്ള ഒരു മാല കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്നതും, അവളെ ചേർത്ത് ഇരുന്നത് കണ്ടു ബാണൻ അതിശയിച്ചു. ശത്രുക്കൾക്ക് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥിതി കണ്ട അനിരുദ്ധൻ, തന്റെ ഗദ ഉയർത്തി, ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കാൻ തയാറായി, യമദൂതൻ പോലെ ഭയാനകനായി അവിടെ നിന്നു. അനിരുദ്ധനെ പിടിക്കാൻ എല്ലാ ദിക്കിലും നിന്നുമുള്ളവർ ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ, അവൻ ആർക്കും വഴങ്ങാതെ അവരെ ശത്രുക്കളെ പോലെ തകർത്തു; നായ്ക്കളെ കൊല്ലുന്ന കാട്ടുപന്നിയുടെ നേതാവിനെപ്പോലെ അവൻ ശത്രുക്കളെ സംഹരിച്ചു. തല, ഉരുക്ക്, കൈ എന്നിവ ഒടിഞ്ഞ് വീണു, പലരും ഭയന്ന് പലയിടത്തേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ബാണന്റെ ശക്തനായ മകൻ, സർപ്പപാശം ഉപയോഗിച്ച്, അനിരുദ്ധനെ കെട്ടി, അവൻ ശത്രുക്കളെ കോപത്തോടെ സംഹരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പിടിച്ചു. അനിരുദ്ധൻ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട ഉഷ, ദുഃഖവും വേദനയും കൊണ്ട് കണ്ണുനിറഞ്ഞ് കരയാൻ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെ അനിരുദ്ധനെ ബന്ധിച്ചതിനാൽ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ 'അനിരുദ്ധന്റെ ബന്ധനം' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകമുനി പറയുന്നു: ഭാരതവംശജനായ രാജാവേ, അനിരുദ്ധനും ബന്ധുക്കളും കാണാതായതോടെ നാലു മാസം അവർക്കു ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി കടന്നു. അനിരുദ്ധൻ ബാണന്റെ തടവിൽ ആയിരിക്കുന്നതും അതിന്റെ വിവരങ്ങളും നാരദൻ വൃഷ്ണികളോട് അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണനെ ആരാധ്യദൈവമായി കണക്കാക്കുന്ന വൃഷ്ണികൾ, അനിരുദ്ധനെ രക്ഷിക്കാൻ ശോണിതപുരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പ്രദ്യുമ്നൻ, യുയുധാനൻ, ഗദൻ, സാംബൻ, സാരണം, നന്ദൻ, ഉപനന്ദൻ, ഭദ്രൻ തുടങ്ങിയവർ, രാമനും കൃഷ്ണനും നയിക്കുന്ന സംഘത്തിൽ ചേർന്നു. പന്ത്രണ്ടു അക്ഷൗഹിണി സേനയുമായി, സാത്വതരുടെ പ്രധാനികൾ ബാണന്റെ നഗരത്തെ എല്ലാ ദിക്കിലും ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ബാണൻ തന്റെ ഉപവനങ്ങൾ, കോട്ടമതിലുകൾ, ഗോപുരങ്ങൾ, വാതിലുകൾ എന്നിവ നശിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടു, കോപത്തോടെ തുല്യമായൊരു സൈന്യവുമായി യുദ്ധത്തിനായി പുറത്തു വന്നു. ബാണന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി, അനുഗ്രഹീതനായ രുദ്രൻ, മകനോടും പ്രമഥഗണങ്ങളോടും കൂടെ നന്ദിയെന്ന കാളയുടെ മേൽ കയറി, രാമനും കൃഷ്ണനും നേരെ യുദ്ധം ചെയ്തു. അവിടെ അതിശയകരവും രോമാഞ്ചകരവുമായ ഒരു മഹായുദ്ധം അരങ്ങേറി—കൃഷ്ണനും ശങ്കരനും തമ്മിൽ, പ്രദ്യുമ്നനും ഗുഹയുമായി. കുംഭാണ്ഡനും കൂപകർണനും ബാലരാമനോടും, സാംബൻ ബാണന്റെ മകനോടും, സത്യകി ബാണനോടും യുദ്ധം ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതാപ്രഭുക്കളും, ഋഷിമാരും, സിദ്ധന്മാരും, ഗാന്ധർവന്മാരും, അപ്സരസ്സുകളും, യക്ഷന്മാരും ആകാശനൗകകളിൽ കയറി ഈ മഹായുദ്ധം കാണാൻ എത്തി. ശങ്കരന്റെ അനുചിതരായ ഭൂതഗണങ്ങൾ, പ്രമഥന്മാർ, ഗുഹ്യകർ, ഡാകിനികൾ, രാക്ഷസന്മാർ, വിനായകർ തുടങ്ങിയവരെ കൃഷ്ണൻ തൻറെ കഠിനമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അകറ്റി. പ്രേതങ്ങൾ, മാതൃകൾ, പിശാചുകൾ, കുഷ്മാണ്ഡങ്ങൾ, ബ്രഹ്മരാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരെയും കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശാരംഗധനുസ്സിൽ നിന്നുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അകറ്റി. പിനാകം ധരിച്ച ശങ്കരൻ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ അയച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവയെ തുല്യമായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് സംഹരിച്ചു. ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിന് ബ്രഹ്മാസ്ത്രം, വായവ്യാസ്‌ത്രത്തിന് പാർവതാസ്ത്രം, അഗ്നിയാസ്‌ത്രത്തിന് പാർജന്യാസ്ത്രം, പാശുപതായുധത്തിന് തൻറെ ആയുധം—ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പ്രതിരോധിച്ചു. തുടർന്ന്, ജൃംഭണായുധം പ്രയോഗിച്ച് ഗിരിശനെ വിചിത്രതയിൽ ആക്കി, ശൗരി (കൃഷ്ണൻ) വാൾ, ഗദ, അമ്പുകൾ എന്നിവയാൽ ബാണന്റെ സൈന്യത്തെ തകർത്തു. പ്രദ്യുമ്നന്റെ അമ്പവൃഷ്ടിയിൽ എല്ലാ ദിക്കിലും ആക്രമിക്കപ്പെട്ട സ്കന്ദൻ രക്തം വാർന്നുകൊണ്ടു, തന്റെ മയില്പടയോടെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങി. കുംഭാണ്ഡനും കൂപകർണനും ബാലരാമന്റെ ഹലായുധത്തിൽ വീണു; അവരുടെ സൈന്യം നേതാവില്ലാതെ ഓടിപ്പിരിഞ്ഞു. സ്വന്തം സൈന്യം തകർക്കപ്പെടുന്നതു കണ്ട ബാണൻ, കോപത്തിൽ കത്തിയതോടെ സത്യകിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് കൃഷ്ണനോടു നേരെ ചARGE ചെയ്തു. അവൻ ഒരുമിച്ച് അഞ്ച് നൂറ്റി അമ്പുകളിൽ രണ്ട് വീതം അമ്പുകൾ കെട്ടി, യുദ്ധവൈരാഗ്യത്തിൽ പിരിയാതെ അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചു. ഭഗവാൻ ഹരി ഒരുമിച്ച് അവന്റെ അമ്പുകൾ വെട്ടിമുറിച്ചു, സാരഥിയെയും രഥത്തെയും കുതിരകളെയും സംഹരിച്ചു, പിന്നെ തന്റെ ശംഖം മുഴക്കി. അപ്പോൾ ബാണന്റെ അമ്മയായ കോടരാ, നഗ്നയും ചിതറിച്ച മുടിയുമായി, തന്റെ മകന്റെ ജീവരക്ഷയ്ക്കായി കൃഷ്ണന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. ഗദാഗ്രജൻ (കൃഷ്ണൻ) മുഖം തിരിച്ചു നോക്കാതിരുന്നതോടെ, ബാണൻ രഥവും വില്ലും നഷ്ടപ്പെട്ട് നഗരത്തിലേക്ക് ഓടി. യുദ്ധഭൂമിയിൽ എല്ലാ ജീവികളും അകറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, മൂന്നു തലയും മൂന്നു കാലും ഉള്ള ജ്വരാസുരൻ, ദശദിശകളെയും ദഹിക്കുന്നതുപോലെ ദാശാരഹനായ കൃഷ്ണന്റെ നേരെ ഓടിയെത്തി. അപ്പോൾ ദൈവമായ നാരായണൻ തന്റെ ജ്വരാസുരനെ വിട്ടുവിട്ടു; ശിവജ്വരംയും വിഷ്ണുജ്വരം തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു. വിഷ്ണുജ്വരത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ പരാജയപ്പെട്ട ശിവജ്വരം, രക്ഷയ്ക്ക് സ്ഥലം കാണാതെ ഭയപ്പെട്ട്, ഹൃഷീകേശനോടു ശരണം പ്രാർത്ഥിച്ചു, കയ്യുകൂപ്പി സ്തുതിച്ചു: "അനന്തശക്തിയുള്ളോനേ, പരമാധിപനേ, സർവ്വാത്മാവേ, ശുദ്ധചൈതന്യരൂപനായോനേ, സൃഷ്ടി-സ്ഥിതി-സംഹാരങ്ങൾക്കും കാരണം, ശാന്തമായ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായോനേ, ബ്രഹ്മലക്ഷണമായോനേ, ഞാൻ നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു. കാലം, വിധി, കര്‍മം, ജീവൻ, പ്രകൃതി, ദ്രവ്യം, ക്ഷേത്രം, ശ്വാസം, ആത്മാവ്, പരിണാമം—ഇവയെല്ലാം വിത്തും തൈയും പോലെ ഒഴുകുന്ന നിന്റെ മായയാണ്; അതിന്റെ അഭാവത്തിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. നീ വിവിധ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് ദേവന്മാരെയും സദാചാരികളെയും ലോകങ്ങളുടെ പാലകങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു; പാതകികളെയും ദുഷ്ടന്മാരെയും സംഹരിക്കുന്നു; ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി ജനനം സ്വീകരിക്കുന്നു," ജ്വരാസുരൻ അങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. (ഇവിടെ കഥ തുടരും...