ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, അന്ന് ആയിരം ഭുജങ്ങളും അനേകം ആയുധങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്ന ബാണാസുരൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ചക്രധാരിയായ ശ്രീകൃഷ്ണനിലേയ്ക്ക് അസ്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു. അവന്റെ വായിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വരുന്ന ആയുധങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും കുരിശ്ശിനുള്ള ചക്രം കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ വെട്ടിക്കളഞ്ഞു; അതുപോലെ, വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ പോലെ ബാണന്റെ ഭുജങ്ങൾ കൃത്യമായി അകറ്റി വെട്ടി നീക്കി. അവന്റെ ഭുജങ്ങൾ വെട്ടിക്കളയപ്പെടുന്നുണ്ടായപ്പോൾ, ഭക്തന്മാർക്ക് ദയയുള്ള ഭവദേവൻ, അതായത് മഹാദേവൻ, അവിടെ എത്തി ചക്രധാരിയായ കൃഷ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നീ പരമബ്രഹ്മമാണ്, പരമജ്യോതിയാണ്, വാക്കുകളിൽ പ്രകടമാകുന്ന ബ്രഹ്മത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ. പവിത്രഹൃദയമുള്ളവർ നിന്നെ ആകാശം പോലെ ഏകത്വത്തിൽ കാണുന്നു. നിന്റെ നാഭി ആകാശം, വായ് അഗ്നി, വെള്ളം വീര്യം, തല ആകാശം, ദിശകൾ ചെവി, നിന്റെ കാലുകൾ ഭൂമി; ചന്ദ്രൻ മനസ്സ്, സൂര്യൻ കണ്ണ്, ആത്മാവ് ജീവൻ, ഞാൻ സമുദ്രം, നിന്റെ വയറാണ്, സർപ്പരാജാവ് നിന്റെ ഭുജമാകുന്നു. നിന്റെ രോമങ്ങൾ ഔഷധികൾ, മേഘങ്ങൾ ജലങ്ങൾ, ബ്രഹ്മാവ് രോമം, ബുദ്ധി സൃഷ്ടിശക്തി, പ്രജാപതി ഹൃദയം, ധർമ്മം നിന്റെ സ്വഭാവം; നീയാണു ഈ ലോകങ്ങളുടെ മാതൃകയായ വിശ്വപുരുഷൻ. ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനും ലോകക്ഷേമത്തിനുമായി, കെടുപില്ലാത്തവനായ പ്രഭോ, നീ ഈ അവതാരമെടുത്തു; നാം എല്ലാവരും നിന്നാൽ പ്രചോദിതരായി ഏഴ് ലോകങ്ങളും ഗ്രഹിക്കുന്നു. നീയാണു ആദിപുരുഷൻ, അപൂർവ്വനും നാലാമനുമായി സ്വയംദർശിയുമാണ്, കാരണം തന്നെയും നിർകാരണമുമാണ്; സ്വശക്തിയിൽ നിന്നെ മാറ്റമില്ലാതെയാണു ഗുണങ്ങളുടെ പ്രകടനത്തിനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. സൂര്യൻ തനിക്കു തന്നെ നിഴൽ സൃഷ്ടിച്ച് രൂപങ്ങളും നിഴലും പ്രക്ഷേപിക്കുന്നതുപോലെ, നീയും നിന്റെ ഗുണങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞ് ഗുണങ്ങളെയും ഗുണധരന്മാരെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു, സ്വയം പ്രകാശമായ ആത്മജ്യോതിയായി. നിന്റെ മായയിൽ ചിതറുന്നവർ കുട്ടികളിലും ഭാര്യയിലും ഭവനങ്ങളിലും മടുത്തു, ദുരിതസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയും ഉയർന്നും കിടക്കുന്നു. ഇന്ത്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാതെയുള്ള മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും നിന്റെ പാദങ്ങൾ സേവിക്കാത്തവൻ തനിക്കു തന്നെ ദോഷം വരുത്തുന്നവനാണ്, അവനു ദയയുള്ളവനാകണം. നിന്റെ പ്രിയമായ ആത്മാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾക്കു തിരിഞ്ഞു പോകുന്നവൻ അമൃതം ഉപേക്ഷിച്ച് വിഷം കഴിക്കുന്നവനാണു. ഞാനും ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും പവിത്രഹൃദയരായ ഋഷിമാരും എല്ലാവരും പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, ലയം എന്നിവയുടെ കാരണം, സമം, ശാന്തൻ, സ്നേഹിതൻ, ആത്മാവ്, ദൈവം, Advaita tattvam, ഈ വിശ്വത്തിന്റെ ഏകകാരണമാകുന്ന നിനക്ക് ഞങ്ങൾ ജന്മമരണമുക്തിക്കായി നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇവൻ എന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടവനും അനുസരണക്കാരനുമാണ്; ഞാൻ അവനു അഭയം നൽകിയിട്ടുണ്ട്, പ്രഭോ, ദയവായി ദൈത്യാധിപതിക്കു നൽകിയതുപോലെ അവനുമേൽ കരുണ കാണിക്കണം.” അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “മഹാനുഭാവേ, നീ പറയുന്നതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യുന്നു; നിന്റെ ഇഷ്ടം എനിക്കും പ്രീതികരവും അംഗീകര്യവുമാണ്. ഈ വിരോചനപുത്രൻ, അസുരനാണ്, എനിക്കു പോലും കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; പ്രഹ്ലാദനു ഞാൻ നൽകിയ വരം പ്രകാരം അവനെയും, നിന്റെ വംശത്തെയും ഞാൻ കൊല്ലുകയില്ല. അവന്റെ അഹംഭാവം ചുരുക്കാനാണ് ഞാൻ ഭുജങ്ങൾ വെട്ടിയത്; ഭൂമിയെ ഭാരമാക്കിയ വലിയ സൈന്യവും ഞാൻ സംഹരിച്ചു. അവനു നാലു ഭുജങ്ങൾ ശേഷിക്കും; അവൻ വാർദ്ധക്യരഹിതനും അമരനുമാകുന്നു, നിന്റെ പ്രധാന അനുചരനാകും; അസുരാ, അവനു ഇനി എവിടെയും ഭയം ഉണ്ടാകില്ല.” ഇങ്ങനെ ഭയരഹിതത്വം പ്രാപിച്ച ബാണൻ കൃഷ്ണനെ ശിരസ്സ് വണങ്ങി, പ്രദ്യുമ്നനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും രഥത്തിൽ ഇരുത്തി അവരെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. വലിയ സൈന്യവ്യൂഹം ചുറ്റിയതും, ഉത്തമവസ്ത്രാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചും, ഭാര്യയെ കൂടെ കൂട്ടിയുമായിരുന്നു അവന്റെ യാത്ര; രുദ്രന്റെ ആദരവോടെ അവൻ യാത്രയായി. പതാകകളും ഗോപുരങ്ങളും കാവൽക്കാർ നിറഞ്ഞ വഴിത്തിരിവുകളും കൊണ്ട് ഭംഗിയാർന്ന തന്റെ രാജധാനിയിൽ, ശംഖം, ഭേരി, മദ്ധളം എന്നിവയുടെ ശബ്ദത്തിൽ, പൗരന്മാരും സുഹൃത്തുക്കളും ദ്വിജന്മാരുമൊക്കെയും വരവേൽക്കുമ്പോൾ അവൻ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വിജയവും ശങ്കരനുമായുള്ള യുദ്ധവും പ്രഭാതത്തിൽ ഓർത്തു ജപിക്കുന്നവർക്കു ഒരിക്കലും പരാജയം സംഭവിക്കില്ല. ഇങ്ങനെ, ‘അനിരുദ്ധന്റെ ആനയിക്കൽ’ എന്ന ഈ അറുപത്തിമൂന്നാമത്തെ അധ്യായം, ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കുരുവംശശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവേ, ബാലരാമസ്വാമി തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് രഥത്തിൽ കയറി നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്കു യാത്രയായി. അവിടെ, ദീർഘകാലം കാത്തിരുന്ന ഗോപുരന്മാരും ഗോപികകളും ബാലരാമനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു; അവൻ മാതാപിതാക്കളെ വന്ദിച്ചു, അവർ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. “ലോകനാഥനായ നീയും നിന്റെ സഹോദരനും എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ, ദാശാർഹാ,” എന്ന് അവർ അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി ചേർത്ത് പിടിച്ചു, കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് അവനെ സ്നാനമാടിച്ചു. പ്രായം, ബന്ധം, സൗഹൃദം എന്നിവ അനുസരിച്ച് പതിവുപോലെ ഇരുന്ന മുതിർന്ന ഗോപന്മാരെ അവൻ ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. പിന്നീട്, ചിരിച്ചും കൈപിടിച്ചും മറ്റും, ചുറ്റുമിരുന്നവരോട് ആസക്തരായി ഗോപന്മാർ ബാലരാമനോടു ചോദിച്ചു. അവൻ അവരോടും കുടുംബങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചറിഞ്ഞു; സ്നേഹത്തിൽ കനലിച്ച അവന്റെ വാക്കുകളിൽ കൃപയുണ്ടായിരുന്നു, കാരണം കൃഷ്ണനിൽ അവരുടെ എല്ലാ ഭാരം നിക്ഷേപിച്ചിരുന്നു. “രാമാ, നിന്റെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും ക്ഷേമമാണോ? ഭാര്യകളും മക്കളുമായി നീ ഇനിയും ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?” “ഭാഗ്യവശാൽ, ദുഷ്ടനായ കംസൻ കൊല്ലപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഭാഗ്യവശാൽ, നിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ മോചിതരായിരിക്കുന്നു; ഭാഗ്യവശാൽ, ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച് നീ ഉറച്ച കോട്ടയിൽ അഭയം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.” ബാലരാമനെ കണ്ട ഗോപികകൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചും ചോദിച്ചു: “നഗരസ്ത്രീകളുടെ പ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?” “അവൻ ബന്ധുക്കളെയും പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരിക്കൽപോലും അവൻ തന്റെ അമ്മയെ കാണാൻ വരുമോ? അതോ, ശക്തനായ അവൻ ഞങ്ങളോടുള്ള നമ്മുടെ സേവനം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?” “ദാശാർഹാ, അവനുവേണ്ടിയാണല്ലോ നീയും കൃഷ്ണനും അമ്മയെയും പിതാവിനെയും സഹോദരന്മാരെയും ഭർത്താക്കളെയും മക്കളെയും സഹോദരിമാരെയും—ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരെ—ഉപേക്ഷിച്ചത്?” “അവൻ ഞങ്ങളെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉപേക്ഷിച്ചു, സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ വിച്ഛേദിച്ചു. അങ്ങനെ ചെയ്തവനെ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?” “നഗരസ്ത്രീകൾ അത്ര ബുദ്ധിമതികളാണെങ്കിലും, ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥിരതയില്ലാത്ത, കൃതഘ്നനായ ഒരാളുടെ വാക്കുകൾ എങ്ങനെ അംഗീകരിക്കുന്നു? എന്നിരുന്നാലും, അവന്റെ മനോഹരമായ കഥകളിലും ചിരിയിലും കണികാഴ്ചകളിലും ഉച്ചസ്വാസങ്ങളിലും ആകൃഷ്ടരായി, പ്രണയരോഗികൾ അവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു.” “നമുക്കു ഇനി അവനേക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് എന്ത് പ്രയോജനം, ഗോപികകളേ? മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറയാം. അവൻ ഇല്ലാത്ത സമയവും നമുക്ക് കടന്നുപോകുന്നു, അവനു നമുക്കു പോലെയാണോ സമയം കടന്നുപോകുന്നത്?” ശൗരിയുടെ കളിയൊത്ത വാക്കുകളും മനോഹരമായ കണികാഴ്ചകളും ചലനങ്ങളും സ്നേഹഭരിതമായ അണവുകളും ഓർത്ത് ഗോപികകൾ കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ, പലവിധ ആശ്വാസങ്ങളുടെ വൈദഗ്ധ്യമുള്ള സംകർഷണസ്വാമി, കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള ഹൃദയസ്പർശിയായ സന്ദേശങ്ങൾ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.