ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവതം ആദ്യ സ്‌കന്ധം, അദ്ധ്യായങ്ങൾ 65-66യിലെ ഈ ശ്ലോകങ്ങളുടെ കഥയെ മലയാളത്തിൽ അതിന്റെ ശുദ്ധമായ ഭാവത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കാം: യമുനയെ മോചിപ്പിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, ഭാഗ്യവാനായ ബാലരാമൻ അവളെ വിടുകയും, സ്ത്രീകളുമായി യമുനയിൽ കുളിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ കുളി, രാജാവായ കാട്ടാന സ്ത്രീകളോടൊപ്പം കുളിക്കുന്നതുപോലായിരുന്നു. ആനന്ദം അനുഭവിച്ച ശേഷം, ബാലരാമൻ വെള്ളത്തിൽ നിന്നു പുറത്തു വരികയും, തുറന്ന ആകാശത്തിൽ വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും, മനോഹരമായ പുഷ്പമാലയും നൽകുകയും ചെയ്തു. നീല വസ്ത്രവും പൊന്നിന്റെ മാലയും അണിഞ്ഞ്, സുഗന്ധം പൂശിയതോടെ, ബാലരാമൻ ആനന്ദത്തോടെ വിശ്രമിച്ചു; ആ ഭംഗി, ആനകളിൽ ഇന്ദ്രൻ തിളങ്ങുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഇന്നും, രാജാവേ, ബാലരാമൻ യമുനയെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയ വഴിയെന്നു പറയുന്ന പാത വ്രജയിൽ കാണാം; അതു ബാലരാമന്റെ അനന്ത ശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ആ രാത്രി മുഴുവൻ ബാലരാമൻ വ്രജയിൽ സ്ത്രീകളുടെ മാധുര്യത്തിൽ ആകർഷിതനായി ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. അദ്ധ്യായം 66 ആരംഭിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ബാലരാമൻ നന്ദവ്രജയിലേക്കു പോയതിനു ശേഷം, കരുഷരാജാവ്, കൃഷ്ണൻ വാസുദേവനാണെന്നു അറിയാതെ, ദൂതനെ അയച്ചു, "ഞാനാണ് വാസുദേവൻ" എന്ന സന്ദേശം നൽകി. ബാലരരാമൻ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ബാലർ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "നീ തന്നെയാണ് വാസുദേവൻ, ലോകത്തിന് അധിഷ്ഠിതനായ ദൈവം." കൃഷ്ണൻ, അജയ്യനായ ആത്മാവാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അജ്ഞാനിയായ രാജാവ്, ബാലൻപോലെ പെരുമാറി, ദ്വാരകയിൽ മറ്റൊരു ബാലനോട് ദൂതനെ അയക്കുന്നതുപോലെ, കൃഷ്ണനോട് ദൂതനെ അയച്ചു. ദൂതൻ ദ്വാരകയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ സഭയിൽ കടന്ന്, കമലനയനനായ കൃഷ്ണനോട് രാജാവിന്റെ സന്ദേശം പറഞ്ഞു: "ഞാനാണ് വാസുദേവൻ; മറ്റാരുമില്ല. പ്രാണികളുടെ ദുഃഖം കാണിച്ച്, ഞാൻ ദൈവമായി ഭൂമിയിൽ വന്നതാണ്. നീ നിന്റെ തെറ്റായ അവകാശം ഉപേക്ഷിക്കണം." "നിന്റെ കൈയിൽ കാണുന്ന ചിഹ്നങ്ങൾ എന്റെതാണ്; നീ അവ അജ്ഞാനത്തിൽ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, സാത്വതാ! അവ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നിൽ അഭയം തേടുക; അല്ലെങ്കിൽ, യുദ്ധം അനുവദിക്കണം." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: പൗന്ദ്രകന്റെ അഹങ്കാരപൂർണ്ണമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഉഗ്രസേനനും സഭയിലെ മറ്റുള്ളവരും വലിയ ചിരിയിൽ മുളച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ദൂതനോട് തമാശയായി പറഞ്ഞു: "അജ്ഞാനി, നീ അഹങ്കരിക്കുന്ന ഈ ചിഹ്നങ്ങൾ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും." "നീ കൊല്ലപ്പെട്ട്, മുഖം മറച്ച നിലയിൽ, കാക്കകളും, കഴുതകളും, ചിതൽപ്പരവകളും ചുറ്റും, ശവഭൂമിയിൽ കിടന്നിരിക്കും; അപ്പോൾ നിന്റെ അഭയം നായകളിലായിരിക്കും." ദൂതൻ ഈ അപമാനങ്ങൾ എല്ലാം തന്റെ യജമാനനോട് അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, കാശിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. പൗന്ദ്രകൻ, ശക്തനായ രഥയോദ്ധാവ്, കൃഷ്ണൻ വരുന്നതു അറിഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ടു വിഭാഗം സൈന്യങ്ങളുമായി നഗരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. കാശിരാജാവ്, പൗന്ദ്രകന്റെ കൂട്ടാളി, മൂന്ന് വിഭാഗം സൈന്യങ്ങളുമായി അവനെ പിന്തുടർന്നു; അവൻ പൗന്ദ്രകനെ കണ്ടു, രാജാവേ! പൗന്ദ്രകൻ ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, ബാണം, ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം, കൗസ്തുഭ മാണിക്യം, വനപുഷ്പമാല—all അണിഞ്ഞിരുന്നു. മഞ്ഞ വസ്ത്രം, ഗരുഡധ്വജം, വിലകൂടിയ കിരീടം, ആഭരണങ്ങൾ, മകരകുണ്ണ്—all അണിഞ്ഞു, തിളങ്ങിപ്പോയി. കൃഷ്ണൻ, തന്റെ രൂപം അനുകരിച്ച നടനെപ്പോലെ പൗന്ദ്രകനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഹരിയ് മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു. ശത്രു രാജാക്കന്മാർ കൃഷ്ണനെ ശൂലങ്ങൾ, ഗദകൾ, ദണ്ഡങ്ങൾ, ജാവലിനുകൾ, കുന്തങ്ങൾ, ബാണങ്ങൾ, വാളുകൾ, കത്തികൾ എന്നിവ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, പൗന്ദ്രകനും കാശിരാജാവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സൈന്യങ്ങളെ—ആനകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, pěട—തൻ്റെ ഗദ, വാള, ചക്രം, ബാണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശക്തമായി ആക്രമിച്ചു; കാലാന്തരത്തിൽ അഗ്നി എല്ലാ ജീവികളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. അയാളുടെ യുദ്ധഭൂമി, ആനകൾ, കുതിരകൾ, ഒട്ടകങ്ങൾ, കഴുതകൾ, മനുഷ്യർ—വീരന്മാർ തകർത്തു കിടന്ന ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട്, ശ്മശാനപോലെയും, ധീരന്മാർക്ക് ആനന്ദപ്രദമായതും, ഭയാനകമായതും, ഭവനാഥന്റെ കളിസ്ഥലമായതും ആയിരുന്നു. ശൗരി പൗന്ദ്രകനോട് പറഞ്ഞു: "പൗന്ദ്രകാ! ദൂതൻ വഴി നീ എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ ഈ ആയുധങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ഉപേക്ഷിക്കും." "നീ എന്റെ പേരിൽ തെറ്റായ അവകാശം പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, ഞാൻ ഇന്ന് നിന്റെ അഭയം തേടും, യുദ്ധം ആവശ്യമില്ലെങ്കിൽ." അങ്ങനെ, കൃഷ്ണൻ മൂർച്ഛിതമായ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് പൗന്ദ്രകന്റെ രഥം തകർത്തു, രഥചക്രം കൊണ്ട് പൗന്ദ്രകന്റെ തല വെട്ടി; ഇന്ദ്രൻ വജ്രം കൊണ്ട് പർവതം തകർക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അത് പോലെ, കാശിരാജാവിന്റെ തലയും ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വേർപെടുത്തി, കാശി നഗരത്തിൽ തളളി; കാറ്റ് തളിർപൂവ് തഴിയുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ഈ വിധത്തിൽ, ദ്വേഷമുള്ള പൗന്ദ്രകനും കൂട്ടാളിയും കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഹരി ദ്വാരകയിലേക്കു മടങ്ങി; സിദ്ധന്മാർ അമൃതംപോലുള്ള കഥകൾ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പൗന്ദ്രകൻ, നിരന്തരം ഹരിയെ ധ്യാനിച്ചവൻ, എല്ലാ ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ഹരിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, അവനിൽ ലയിച്ചു. നഗരവാതിലിൽ കാശിരാജാവിന്റെ തല, കുണ്ണ് അണിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നതുകണ്ട്, ജനങ്ങൾ അത്രം: "ഇത് ആരുടെ തല? ആരുടെ മുഖം?" എന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. അതു കാശിരാജാവിന്റെ തല എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ ഭാര്യമാർ, പുത്രന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, പൗരന്മാർ—all "അയ്യോ! രാജാവു കൊല്ലപ്പെട്ടു! നമ്മുടെ രക്ഷകൻ ഇല്ല!" എന്ന് വിലാപം ചെയ്തു. സുദക്ഷിണൻ, രാജാവിന്റെ പുത്രൻ, പിതാവിന്റെ അന്ത്യകർമ്മം നടത്തി, "പിതാവിന്റെ കൊല്ലിയനെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും; അങ്ങനെ പിതാവിന് ആദരമുണ്ടാകും" എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ, തന്റെ പുരോഹിതനുമായി, സുദക്ഷിണൻ മഹേശ്വരനെ ഉത്തമ ഭാവത്തോടെ ആരാധിച്ചു. അവിമുക്തയിൽ, മഹേശ്വരൻ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു, സുദക്ഷിണൻ ആഗ്രഹിച്ച വരം—പിതാവിന്റെ കൊല്ലിയനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഉപായം—തന്നെ. "ദക്ഷിണാഗ്നിയെ, ബ്രാഹ്മണരെയും, യജ്ഞപുരോഹിതനെയും കൂട്ടി, കൃഷ്ണനെ ലക്ഷ്യമാക്കി, ആഗ്നികർമ്മം ചെയ്യുക; ആ അഗ്നി, ഭൂതങ്ങൾ ചുറ്റും, ദുഷ്ടനെതിരെ ഉപയോഗിച്ചാൽ, നിന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാകും." മഹേശ്വരൻ അങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചു; സുദക്ഷിണൻ ആ കർമം നിർവഹിച്ചു. അഗ്നികുണ്ടിൽ നിന്ന്, ഭയങ്കരമായ ദേഹമുള്ള അഗ്നി ഉയർന്നു; വെന്ത ചെമ്പ് നിറമുള്ള മുടിയും താടിയും, കണ്ണുകളിൽ തീയുടെ പ്രവാഹം, ഭയാനകമായ പല്ലുകൾ, കഠിനമായ ഭ്രൂകൾ, കഠിനമായ വായ്, സ്വയം നാവുകൊണ്ട് അധം ചൊല്ലി, നഗ്നൻ, തീപിടിച്ച ത്രിശൂലം ചലിപ്പിച്ചു, വലിയ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി. വേരുകൾ പോലെയുള്ള വലിയ കാലുകൾ, ഭൂമിയെ നടുക്കി, ആ അഗ്നി ഭൂതങ്ങൾ ചുറ്റും, എല്ലാ ദിശകളും കത്തിച്ചു, ദ്വാരകയിലേക്കു നീങ്ങി. ആ കർമ്മംകൊണ്ട് ഉയർന്ന അഗ്നി ദ്വാരകയിലേക്കു വരുന്നത് കണ്ടു, ദ്വാരകയിലെ ജനങ്ങൾ, കാട്ടിൽ തീപിടിച്ച കാടുപോലുള്ള കാട്ടുപ്രാണികൾ പോലെ, ഭയത്താൽ വിറച്ചു.