ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുധിഷ്ഠിരൻ സഞ്ജയയെ കാണാനെത്തിയപ്പോൾ, അവൻ വളരെ ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു: “ഗവൽഗാനാ, കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട വയസായ പിതാവിനെ എവിടെയാണ് കണ്ടത്?” പിന്നെ, “നമ്മുടെ മക്കളെ കൊലപ്പെടുത്തിയതിൽ ദുഃഖിക്കുന്ന അമ്മയെ എവിടെയാണ് കണ്ടത്? നമ്മുടെ മിത്രമായ മാമൻ എവിടെയാണ് പോയത്? ഞാൻ അറിവില്ലാത്തവനാണെന്നു കരുതി, ബന്ധുക്കളില്ലാതെ, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചനം തേടാൻ, ഭാര്യയോടൊപ്പം ഗംഗയിലേക്കാണ് പോയതോ?” എന്ന ചിന്തയിൽ യുധിഷ്ഠിരൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി. “പണ്ടു പിതാവിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം, നമ്മുടെ മാമന്മാർ എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും കുട്ടികളെ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തി. ആ രക്ഷകരെ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ് പോയത്? ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചോ?” എന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. സുതൻ പറയുന്നു: ദയയും വേർപാടിന്റെ വേദനയും കാരണം, സഞ്ജയൻ അകത്തുള്ള ദൈവത്തെ കാണാൻ കഴിയാതെ, അതീവ ദുഃഖത്തിൽ മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. കണ്ണീർ കൈകൊണ്ട് തുച്ചി, മനസ്സ് സ്ഥിരമാക്കി, സഞ്ജയൻ അജാതശത്രുവിനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു; ഹരിയുടെ പാദങ്ങൾ ഓർത്തു. “നിന്റെ വംശത്തിന്റെ ആനന്ദം, ഞാൻ പിതാവിന്റെയും ഗന്ധാരിയുടെയും തീരുമാനങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല; ഈ മഹാത്മാക്കളാൽ ഞാൻ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,” സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ, മഹത്മൻ നാരദൻ തുമ്പുരുവിനൊപ്പം അവിടെയെത്തി. യുധിഷ്ഠിരനും സഹോദരന്മാരും എഴുന്നേറ്റു, ആ മഹാത്മാവിനെ ആദരിച്ച് പൂജിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരൻ ചോദിച്ചു: “പ്രഭോ, എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എവിടെയാണ് പോയത്? മക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ, തപസ്സിൽ ലയിച്ച അമ്മ എവിടെയാണ് പോയത്?” അപ്പോൾ, കടലിൽ വഴികാട്ടി പോലെ, നാരദമുനി, മുനികളിൽ പ്രധാനൻ, വഴികാട്ടി വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. “പശുക്കൾ തങ്ങളുടേതായ കയറ്റിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവികൾ നാമം, വാക്ക് എന്നിവയിൽ കെട്ടപ്പെട്ട്, യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു. കളിപ്പാട്ടങ്ങളുടെ കൂട്ടിച്ചേരലും വേർപാടും കളിക്കുന്നവന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ, മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടിച്ചേരലും വേർപാടും കൃഷ്ണന്റെ ഇഷ്ടം പ്രകാരമാണ് നടക്കുന്നത്. നീ ഈ ലോകത്തിൽ സ്ഥിരമാണോ അസ്ഥിരമാണോ എന്നു കരുതുന്നത്, അതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; മായയിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹമല്ലാതെ, ദുഃഖിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അതിനാൽ, മായയിൽ നിന്നുള്ള ഈ മനസ്സിന്റെ ദുർബലത ഉപേക്ഷിക്കണം. ‘എനിക്ക് ഇല്ലാതെ, ആ ദയനീയരായവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?’ എന്ന ചിന്ത ഉപേക്ഷിക്കണം. ഈ ശരീരം അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളതും, കാലം, കർമ്മം, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയിൽ അധീനവുമാണ്. പാമ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുന്നവൻ മറ്റൊരാളെ രക്ഷിക്കാനാകാത്തതുപോലെ, മറ്റുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല. കൈ ഇല്ലാത്തവൻ കൈയുള്ളവന്റെ ആഹാരവും, കാലില്ലാത്തവൻ നാലുകാലികളുടെയും ആഹാരവും, ദുർബലൻ ശക്തന്റെ ആഹാരവും; ജീവൻ ജീവനെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. രാജാവേ, ആ പരമാത്മാവ്, എല്ലാ ആത്മാക്കളുടെയും ആത്മാവ്, സ്വയം സ്വയം അറിയുന്നവൻ, അകത്തും പുറത്തും നിലനിൽക്കുന്നവനാണ്; അവൻ മായാവലത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഈ same Lord, beings' creator and sustainer, ഇപ്പോൾ കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ദേവരുടെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭൂമിയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. ദൈവിക പ്രവർത്തികൾ പൂർത്തിയായി; ഇനി അവൻ ബാക്കിയുള്ളത് കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അതുവരെ, അവൻ ഇവിടെ കഴിയുന്ന കാലം, നിങ്ങൾ എല്ലാം നിരീക്ഷിക്കണം. ധൃതരാഷ്ട്രൻ, സഹോദരൻ, ഭാര്യ ഗന്ധാരി എന്നിവരോടൊപ്പം, ഹിമാലയത്തിന്റെ തെക്കോട്ട്, സന്യാസികളുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. അവിടെയുണ്ട് ദിവ്യ ഗംഗ, ഏഴ് സ്രോതസ്സുകളായി ഏഴ് ചാനലുകളിൽ ഒഴുകുന്നു, ഏഴ് മുനികൾക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ, അതിനാൽ ഗംഗയെ ‘ഏഴ് സ്രോതസ്സുകളുടെ നദി’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. അവിടെ, നിശ്ചിത സമയത്ത് സ്നാനവും, യജ്ഞാനുസാരമായി അഗ്നിയിൽ ഹോമവും ചെയ്തു, വെള്ളം മാത്രം പാനമാക്കി, മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി, എല്ലാ ആശയങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്നു. യോഗാസനവും ശ്വാസ നിയന്ത്രണവും ജയിച്ച്, ആറ് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ പിൻവലിച്ച്, ഹരിയെ ധ്യാനിച്ച്, രാഗ-അജ്ഞാനത്തിന്റെ മാലിന്യം നശിപ്പിച്ച്, സത്ത്വഗുണത്തിൽ ശുദ്ധനായിരിക്കുന്നു. മനസ്സിനെ ജ്ഞാനത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ‘ക്ഷേത്രജ്ഞൻ’ എന്ന അറിവിനെ ആത്മാവിൽ ലയിപ്പിച്ച്, ആത്മാവിനെ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിപ്പിച്ച്, കുമ്പിലിലെ ആകാശം ആകാശത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ, ആ നിലയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. മായയുടെ അവശിഷ്ടവും ഗുണങ്ങളും നശിപ്പിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച്, എല്ലാ ആഹാരവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരു തൂണുപോലെ അചലമായി നിലനിൽക്കുന്നു; എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചവനാണ്, അവനിൽ തടസ്സം വരരുത്. രാജാവേ, ഇന്നുമുതൽ അഞ്ചാം ദിവസം, അവൻ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കും, അത് ചിതയിൽ ചാമ്മായാകും. ഭർത്താവിന്റെ ശരീരം അഗ്നിയിൽ കത്തുമ്പോൾ, വിശ്വാസിയായ ഭാര്യയും സഹോദര-in-lawവുമാണ് പുറത്തു നിന്ന് ഭർത്താവിനെ കാണും, അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതും. ഈ അത്ഭുത വാർത്ത കേട്ട്, കുരുവംശത്തിലെ പിതാവായ വിദ്യുരൻ, സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഒരുമിച്ച് അനുഭവിച്ച്, തീർത്ഥാടനത്തിന് പുറപ്പെടും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, നാരദനും തുമ്പുരുവും സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. യുധിഷ്ഠിരൻ നാരദന്റെ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സങ്കല്പിച്ച്, ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു. “ഇത് എന്താണ്, അത്ഭുതം പോലെ തോന്നുന്നു? വാസുദേവൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ആത്മാവ്, വ്രജവാസികൾക്കും അവരുടെ കുട്ടികൾക്കും അതുല്യമായ സ്നേഹം വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു,” എന്ന് യുധിഷ്ഠിരൻ ചിന്തിച്ചു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു, മനുഷ്യരും മൃഗങ്ങളും സ്വാഭാവിക ശത്രുക്കളായിട്ടും, ദൈവം അവിടെയിരുന്നപ്പോൾ, അത്രമേൽ സൗഹൃദം പങ്കുവെച്ചു, അതിൽ കാട്ടുപ്രാണികൾ പോലും സൗമ്യമായി ജീവിച്ചു. അവിടെയായിരുന്നു, advaita, infinite Lord, unfathomable knowledge, ബാലകൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ enact ചെയ്തിരുന്നത്; കാളകളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും അന്വേഷിച്ച്, കൈയിൽ അന്നം പിടിച്ച്, ബ്രഹ്മാവിനെ കാണിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ്, തന്റെ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് അതിവേഗം ഇറങ്ങി, സ്വർണ്ണ staff പോലെ ഭൂമിയിൽ വീണു, കൃഷ്ണന്റെ രണ്ടു പാദങ്ങൾ നാലു തലകളുടെ കിരീടം കൊണ്ടു സ്പർശിച്ചു, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീരോടെ അഭിഷേകം നടത്തി. വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, ദീർഘവേളയ്ക്ക് ശേഷം കൃഷ്ണന്റെ പാദത്തിൽ വീണു, മുമ്പ് കണ്ട മഹത്വം ഓർത്തു, ഇരുന്നു. പിന്നെ, പതിയെ എഴുന്നേറ്റു, കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, കഴുത്ത് താഴ്ത്തി, മുകുന്ദനെ നോക്കി, കയ്യുകൾ ചേർത്തു, വിനയവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ്, ഭയവും സന്തോഷവും ചേർന്ന ശബ്ദത്തിൽ, കണ്ണീരോടെ, ബ്രഹ്മാവ് സംസാരിച്ചു. ഇവിടെ, സുതൻ പറയുന്നു: അർജുനൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് ബന്ധുക്കളെ കാണാനും, മഹത്മാവ് കൃഷ്ണന്റെ പ്രവർത്തികൾ അറിയാനും പോയിരുന്നു. പല മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, അർജുനൻ തിരിച്ചുവന്നില്ല. കുരുവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഭയാനകമായ അശുഭലക്ഷണങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. യുധിഷ്ഠിരൻ കണ്ടു, കാലത്തിന്റെ ഭയാനകമായ ഗതിയും, പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾ മറിച്ചുപോകുന്നതും, മനുഷ്യരുടെ പെരുമാറ്റം ദുഷ്ടമായതും—കോപം, ദ്രോഹം, മിഥ്യ, ലോഭം എന്നിവയാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നതും. ഇടപാടുകൾ crooked ആയി, സൗഹൃദം വഞ്ചനയോടെ, പിതാവും അമ്മയും സുഹൃത്തുക്കളും സഹോദരന്മാരും ദമ്പതികളും തമ്മിൽ കലഹം വർദ്ധിച്ചു. ഇങ്ങനെ, കാലം മനുഷ്യരിൽ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അർജുനൻ തിരിച്ചുവന്നില്ല; ദുഃഖവും അശുഭലക്ഷണങ്ങളും കണ്ടു, രാജാവ്, ലോഭവും അധർമ്മവും ഉയരുന്നതും കണ്ടു, തന്റെ അനിയനോട് സംസാരിച്ചു. “അർജുനൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയത്, ബന്ധുക്കളെ കാണാനും, മഹത്മാവ് കൃഷ്ണന്റെ പ്രവർത്തികൾ അറിയാനും, longing കൊണ്ട് തന്നെയാണ്,” യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവതത്തിന്റെ ഈ ഭാഗങ്ങൾ, യുധിഷ്ഠിരനും സഹോദരന്മാരും അനുഭവിച്ച ദുഃഖവും, നാരദമുനിയുടെ ഉപദേശവും, ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ സന്യാസജീവിതവും, കൃഷ്ണന്റെ വ്രജലീലകളും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഭക്തിയും, അർജുനന്റെ ദ്വാരകയിലേക്കുള്ള യാത്രയും, കാലത്തിന്റെ ഭയാനക ലക്ഷണങ്ങളും, എല്ലാം ഒരേ ഒഴുക്കിൽ ചേർന്ന്, മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ അനിത്യതയും, ദൈവികതയും, സ്നേഹവും, വീര്യവും, തപസ്സും, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യവും, ഈ കഥയിൽ പ്രഭാസ്വരമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.