अक्रूराने त्या दिव्य स्वरूपाचे दर्शन घेतले. त्याच्या समोर उभा असलेला परमात्मा अत्यंत तेजस्वी आणि मनोहारी दिसत होता. त्याच्या भुजा दीर्घ, पूर्ण आणि बलदंड होत्या; छाती रुंद आणि तेजस्वी, गळा शंखासारखा सुंदर, नाभी खोल आणि पोटावर कोमल पानांसारख्या रेषा उमटलेल्या होत्या. कंबरेपासून मांड्या मोठ्या आणि मजबूत, हात व गुडघे सुडौल, पाय आकर्षक आणि सुंदर आकाराचे होते. टाच उंच, नखे लालसर आणि तेजस्वी, पाय कमलासारखे चमकत होते—त्यावर नऊ बोटे आणि अंगठ्यासारखे विशेष बोट होते. तो परमात्मा अमूल्य रत्नांनी अलंकृत होता—मुकुट, कडे, बाजूबंद, यज्ञोपवीत, कमरपट्टा, हार, पैंजण, कुंडले या सर्व दागिन्यांनी त्याचे शरीर शोभून दिसत होते. त्याच्या कमलासारख्या हातात शंख, चक्र आणि गदा होते. छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह, तेजस्वी कौस्तुभ मणी आणि वनफुलांचा हार होता. त्याच्याभोवती सुनंद, नंद आणि इतर पार्षद, सनकादी ऋषी, ब्रह्मा, रुद्र यांसारखे देवांचे अधिपती, आणि नव श्रेष्ठ द्विज ऋषी उपस्थित होते. प्रह्लाद, नारद, वासु व इतर श्रेष्ठ भक्त आपल्या-आपल्या भावाने त्याचे स्तवन करत होते; त्यांच्या अंत:करणातील भक्ती निर्मळ आणि निष्कलंक होती. श्री (लक्ष्मी), पुष्टी, वाणी, तेज, कीर्ती, तृप्ती, संहार, विजय, ज्ञान, अज्ञान, शक्ति आणि माया—या सर्व शक्ती त्याची सेवा करत होत्या. हे दिव्य रूप पाहून अक्रूराचा अंत:करण आनंदाने भरून आले. त्याच्या अंगावर रोमांच उठले, डोळे पाणावले, हृदय भक्तिभावाने ओसंडून गेले. त्याचा कंठ दाटून आला, तो सात्त्विक भावात स्थिर राहून, डोकं झुकवून, हात जोडून, सावधपणे आणि अत्यंत आदराने त्या परमात्म्याची स्तुती करू लागला. याप्रमाणे 'अक्रूराचे परतणे' हा श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या पहिल्या स्कंधातील एकोणचाळीसावा अध्याय संपतो. यानंतर अक्रूराने अत्यंत भक्तिपूर्वक परमात्म्यास वंदन केले आणि म्हणाला, "सर्व कारणांचा कारण, आदिपुरुष, अविनाशी नारायण, ज्याच्या नाभिकमळातून ब्रह्मा उत्पन्न झाला आणि ज्याच्यापासून हे विश्व प्रकटले, अशा तुला मी नमस्कार करतो. हे प्रभो, पृथ्वी, जल, अग्नी, वायू, आकाश, पंचमहाभूत, अव्यक्ताचा आदिकारण, मन, इंद्रिये, इंद्रियांचे विषय आणि सर्व देव—ही सृष्टी तुझ्या तत्त्वांनी बनलेली आहे. तरीही, अव्यक्तापासून सुरू होणारे हे सर्व तुझे खरे स्वरूप ओळखू शकत नाहीत, कारण ते 'स्व' नसलेल्या गोष्टींमध्ये गुंतलेले आहेत. अगदी अजन्मा देखील, गुणधर्मांमध्ये अडकलेला असल्याने, गुणातीत तुझा खरा स्वरूप ओळखू शकत नाही. योगीजन तुला प्रत्यक्ष परमपुरुष, परमेश्वर, आत्म्यात, सर्व प्राण्यांत आणि देवांमध्ये असलेल्या तत्त्वस्वरूप म्हणून पूजा करतात. काही द्विजजन वेदमार्गाने, त्रैविध्य यज्ञांनी, विविध रूप व नावांनी तुझी उपासना करतात. इतर काही सर्व कर्मे त्यागून, मनःशांती प्राप्त करून, ज्ञानयज्ञाने तुझी उपासना करतात. काहीजण शुद्धचित्ताने, विधिपूर्वक, सर्व रूपांचा आणि एकरूप असलेल्या तुझी पूजा करतात. काहीजण शैवमार्गाने, शिवाच्या शिकवणीप्रमाणे, विविध आचार्यांच्या पद्धतीने तुझी उपासना करतात. खरेतर, सर्व देवांची उपासना करणारे, जरी त्यांचे मन दुसरीकडे असले तरी, प्रत्यक्ष किंवा अप्रत्यक्षपणे तुझीच उपासना करतात. जसे पर्वतांमधून उगम पावणाऱ्या नद्या, सर्व बाजूंनी समुद्रात मिळतात, तसे सर्व मार्ग अखेरीस तुझ्यापर्यंतच पोहोचतात. सत्त्व, रज आणि तम हे तुझे गुण आहेत; ब्रह्मापासून स्थावरांपर्यंत सर्व प्राणी या गुणांमध्ये गुंफलेले आहेत. हे विश्व तुझ्या मायेने व्यापले आहे; तू सर्वांचा आत्मा, सर्व बुद्धींचा साक्षी आहेस. अज्ञानामुळे उत्पन्न झालेली गुणांची ही प्रवृत्ती देव, मनुष्य आणि पशूंमध्ये फिरते. हे प्रभो, अग्नी तुझे मुख, पृथ्वी तुझे पाय, सूर्य तुझे डोळे, आकाश तुझे नाभी, रथ तुझे हृदय, दिशा तुझे कान, स्वर्ग तुझे मस्तक, इंद्र व देव तुझे भुजा, समुद्र तुझे उदर, वायु तुझे श्वास, आणि बल तुझ्यातच स्थिर आहे. वृक्ष व औषधी तुझे रोम, डोक्यावरील केस म्हणजे वनस्पती, मेघ तुझे हाड व नखे, पर्वत तुझे दात, डोळ्यांचे पापण्या म्हणजे दिवस-रात्र, प्रजापती तुझे मन, पर्जन्य म्हणजे तुझे जननेंद्रिय, आणि वीर्य तुझ्यातच आहे. हे अविनाशी पुरुष, तुझ्यातच विश्व, त्याचे पालक, आणि असंख्य जीव स्थिर आहेत—जसे जलचर पाण्यात, किंवा डिंकाच्या झाडावर माश्या, किंवा मनात विचार एकत्र होतात. तू या जगात विविध लीला करण्यासाठी जी रूपे धारण करतोस, त्या रूपांनी विश्वातील पाप नाहीसे होते आणि सर्व जग आनंदाने तुझी कीर्ती गातं. तुला मच्छ्यावताररूपाला नमस्कार—जो प्रलयाच्या पाण्यात विहरलास; अश्वशिरा रूपाला नमस्कार, हे मधु-कैटभ संहारक! विशाल, अथांग आधाररूपाला, मंदर पर्वत उचलणाऱ्या रूपाला, पृथ्वीला उद्धरून आनंद देणाऱ्या वराहरूपाला नमस्कार. हे अद्भुत नरसिंहरूप, सद्गुणींचा भयं दूर करणारा, तुला नमस्कार; वामनरूप, तीनही लोक व्यापणाऱ्या तुला नमस्कार. भृगूंचा अधिपती, वनात क्षत्रियांचा दर्प नष्ट करणारा, तुला नमस्कार; रघुकुलश्रेष्ठ, रावणाचा संहार करणारा, तुला नमस्कार. वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध आणि सात्वतांचे अधिपती—तुम्हा सर्वांना नमस्कार. बुद्धरूप, दैत्य-दानवांना मोहात टाकणारा, तुला नमस्कार; कल्कि रूप, पापी व अधर्मी राजांचा नाश करणारा, तुला नमस्कार. हे प्रभो, तुझ्या मायेमुळे हे जग मोहात पडले आहे. 'मी' आणि 'माझे' या भ्रांत धारणांमध्ये गुंतून, जीव कर्ममार्गाने भटकत राहतो. मीही, देह, मुलं, घर, संपत्ती, नातेवाईक—यांना खरे मानून, भ्रमात भटकतो, स्वप्नासारख्या या मोहात सत्य मानतो. द्वंद्वात गुंतून, अज्ञानात राहून, आपल्याला खरोखर प्रिय काय आहे हे समजत नाही; नाशवान, परधर्म आणि दुःखदायक गोष्टींमध्ये आसक्त राहतो. जसा अज्ञानी माणूस झाडीत लपलेल्या पाण्याला सोडून मृगजळाच्या मागे धावतो, तसा मीही तुला सोडून, मृगजळासारख्या मोहाच्या मागे धावतो. इच्छा व कर्मांनी त्रस्त, माझा मन:शक्ती नियंत्रणात ठेवू शकत नाही; इंद्रियांच्या ओढीने ते इथे-तिथे धावत राहते. अशा स्थितीतही, तुझ्या पायाशी येण्याचा योग मला लाभला—हेही तुझ्या कृपेनेच. जन्म-मृत्यूच्या चक्रातून मुक्ती तेव्हाच मिळते, जेव्हा मन तुझ्या योग्य पूजेला समर्पित होते. शुद्ध चैतन्यस्वरूप, सर्व विश्वासाचा आधार, पुरुष व प्रधानाचा अधिपती, अनंतशक्ती ब्रह्म, तुला मी नमस्कार करतो.