ଏହି କାଳୀ ଯୁଗରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥା ଶୁଣିବାରେ ଏକ ବିଶେଷ ନିୟମ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶୁକଦେବ ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ ଏହି କଥା ସମୟ ସମୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବିତ, କିନ୍ତୁ କାଳୀରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା, ଶାସନ ପାଳନ କରିବା ଓ ଦୀକ୍ଷା ନେବା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି କାଳୀରେ ଏହାକୁ ସାତ ଦିନ ଧରି ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବିତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ଏହା ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦୈନିକ ଶୁଣିବା ଫଳ ସମାନ, ବିଶେଷ କରି ମାଘ ମାସରେ ଶୁଣିଲେ ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ଶୁକଦେବ ମୁନି ଏହି ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣରେ ସେହି ଫଳ ପାଇଥିଲେ। ଏହି କାଳୀରେ ଲୋକମାନେ ମନକୁ ଜିତିପାରିବା ନାହିଁ, ରୋଗ ଓ ଆୟୁର ହ୍ରାସ ହେଉଛି, ଦୁଷ୍ଟତା ବଢ଼ିଛି, ତେଣୁ ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରସ୍ତାବିତ। ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ଲାଭ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ, ଏହି ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ସହଜରେ ମିଳେ। ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ତପସ୍ୟା, ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ଏହି ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାର ମହିମା କଣ କହିବି? ପୁନି ପୁନି ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏପରେ, ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା? ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦେଖାଏ, ଏହା କିପରି ଆସିଲା?” ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: “ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଏହି ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଧାମକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ତାଙ୍କ ଏକାଦଶ ଭକ୍ତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ତେବେ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ‘ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଯିବେ; ମୋର ହୃଦୟର ଚିନ୍ତା ଶୁଣି, ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅ। ଦୁଷ୍ଟ କାଳୀ ଯୁଗ ଆସିଛି, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ, ସତ୍ଜନମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରୁଦ୍ର ହେବେ। ପୃଥିବୀ ଭାର ଭୋଗାଇ ଗାଉ ରୂପେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ; ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ତେଣୁ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଏହି ଜଗତ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣ ନିରାକାର ଓ ଚେତନ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁଣମୟ ରୂପ ନେଇଛନ୍ତି। ଆପଣ ନିଖିଳ ଭକ୍ତମାନେ ନାହିଁ ଥିଲେ କିପରି ରହିବେ? ନିରାକାର ଉପାସନା ଦୁର୍ଲଭ, ତେଣୁ କିଛି ବିଚାର କରନ୍ତୁ।’ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ହରି ପ୍ରଭାସ ତୀରେ ଚିନ୍ତା କଲେ: ‘ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବି?’ ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଭାଗବତ ପୁରାଣରେ ରଖିଲେ, ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦିବ୍ୟ ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶବ୍ଦ ରୂପରେ ହରି ନିଜେ ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ସେବା, ଶ୍ରବଣ, ପାଠ, ଦର୍ଶନ କଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ସବୁ ବ୍ରତ, ଅନ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ପରିହାର କରି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବା ଘୋଷିତ, ଏହି କାଳୀର ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ମୁଖ୍ୟ। ଏହି କାଳୀ ଯୁଗରେ ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା, ଅପମୃତ୍ୟୁ, ପାପ ଓ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଧର୍ମ ଘୋଷିତ। ଅନ୍ୟଥା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବେ? ତେଣୁ ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ନିୟମ ହେବା ଉଚିତ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: “ଏପରେ, ନାଗଶ୍ରବଣର ସଭାରେ ଋଷିମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଘୋଷିତ କରିଥିବା ବେଳେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଶୌନକ, ଶୁଣ।” ଭକ୍ତି ନିଜ ଦୁଇ ଯୁବକ ପୁଅଁଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଆସିଲେ, ସୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିର ରୂପ ଧରି, କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରେ, ମୁରାରି, ନାଥ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସଭାରେ ବସିଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—ଭାଗବତର ଅର୍ଥର ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ସୁନ୍ଦର ଶାଡ଼ି ପିନ୍ଧି, ଏତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି କିପରି ଆସିଲା? ସେ ବେଳେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଭକ୍ତି ଏହି କଥାର ରସରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଇଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭକ୍ତି ନିଜ ପୁଅଁମାନେ ସହିତ ବିନୀତ ଭାବରେ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି, କାଳୀରେ ମୁଁ ଅନ୍ଧାରେ ହେଇଥିଲି, ଏହି କଥାର ଅମୃତରେ ପୁନି ଉଜ୍ଜୀବିତ ହେଲି; ଏବେ କେଉଁଠି ରହିବି? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ, “ହେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗୋବିନ୍ଦ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କର, ତୁମେ ଏକା ଭକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କର, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ରୋଗ ନଶ୍ଟ କର; ତେଣୁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହ।” ଏହି ଭକ୍ତିକୁ କାଳୀର ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ; ଏହି ଉପଦେଶ ମାନି, ଭକ୍ତି ହରିର ସେବକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଦରିଦ୍ର, ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀହରି ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ଧନୀ; କିଏ ଏହି ଭକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧି ହରି ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗବତ ଭକ୍ତଙ୍କ ମହିମା କଣ କହିବି? ଯେଉଁ ଭାଗବତ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଲେ, କଥା ଶୁଣିବା ଓ କଥା କହିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ସମତା ଲାଭ କରି କୃଷ୍ଣ ସମାନ ହେବାର ଅନ୍ୟ ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏପରେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: “ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏହି ଅତିଶୟ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ ନିଜ ଧାମ ଛାଡ଼ି ଆସିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା, ମେଘ ନିବିଡ଼ ଶ୍ୟାମ, ପୀତବସ୍ତ୍ର, ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତ୍ରିଭଙ୍ଗ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ନୃତ୍ୟ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଭୂଷିତ, ଦଶ ଲକ୍ଷ କାମଦେବଙ୍କ ରୂପ ରମ୍ୟତା, ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ ଶରୀର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି, ମଧୁର ବାଂଶୀ ଧରି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଏଠି ଗୁପ୍ତ ରୂପ ନେଇଥିଲେ। ସମୟରେ ଜୟ ଧ୍ୱନି, ଅପୂର୍ବ ରସ ଅନୁଭୂତି, ଫୁଲ ଚୁରା ମେଘ ଭଳି ପଡ଼ିଥିଲା, ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।