ଏହି ଅମୃତମୟ କୃଷ୍ଣ କଥା ଦୁଃଖିତ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ସ୍ୱରୂପ, ପ୍ରଶସ୍ତ କବିମାନେ ଏହାକୁ ଗୀତିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ। ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଧନ ଲାଭ ହୁଏ; ଏହାକୁ ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଦାନଶୀଳ। ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମ ହାସି, ତୁମ ଭାଲପାଉଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ତୁମ ଖେଳ, ଓ ଧ୍ୟାନ ସବୁ ମଙ୍ଗଳମୟ। ତୁମ ଗୁପ୍ତ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଏ, ହେ ମନମୋହନ, ଆମ ମନକୁ ଅଶାନ୍ତ କରିଦିଏ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ବ୍ରଜରୁ ବାହାରି ଗାଈ ଚରାଉଛ, ହେ ନାଥ, ତୁମ ଅରବିନ୍ଦ ସଦୃଶ ପାଦ ଶିଳା, ଶୂକ୍ତି ଓ ତରୁଣ ତୃଣ ଉପରେ ଚାଲିଥାଏ; ଆମ ଅତିବ୍ୟକୁଳ ମନ ତୁମ ପଛରେ ପଛରେ ଯାଏ। ଦିନ ଶେଷରେ, ନୀଳ କେଶ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲ ଭରା ମୁହଁକୁ ଧରି, ଧୂଳିରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ଦେଖାଦେଉଛ; ହେ ବୀର, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆମ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ତୁମ ଅରବିନ୍ଦ ପାଦ, ଯେଉଁଥିରେ ଶରଣ ନେଲେ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭୂଷଣ ଭାବେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦୁଃଖରେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯାହା ଶାନ୍ତି ଦିଏ—ହେ ପ୍ରିୟ, ସେହି ପାଦ ଆମ ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ରଖି ଆମ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହରଣ କର।