ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ବେଳେ, କେଶୀ ଦାନବ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାଗରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଅପରିଚିତ ଲୋକରେ ଭଗବାନ, ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଘୁମାଇ ଏକ ଶତ ଧନୁର ଦୂରରେ ଅପମାନ ଭାବେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ଏକ ସାପକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ। ସ୍ୱପ୍ନ ଭଙ୍ଗ ହେଲାପରେ, କେଶୀ ଦାନବ ତେଜରେ ଉଠିଲା ଏବଂ ଖୋଲା ମୁହଁରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲା। କୃଷ୍ଣ ହସି, ତାଙ୍କ ହାତ ଦାନବର ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଦେଇଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାପ ତାହାର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଭଗବାନଙ୍କ ହାତ ଦାନବର ଦାନ୍ତକୁ ଛୁଇଁବା ସମୟରେ, ଦାନ୍ତଗୁଡିକ ଗରମ ଲୋହାରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପରି ଖସିପଡ଼ିଲା; ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଦାନବର ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଏକ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ବୃହତ୍ ହେଇଗଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତ ଦାନବର ଶରୀର ଭିତରେ ବୃହତ୍ ହେବାରୁ, କେଶୀର ଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଫାଟିଯାଇଲା, ଶରୀର ଘମରେ ଭିଜିଗଲା, ଚକ୍ଷୁ ଘୂରିଗଲା, ତାହା ରକ୍ତ ବମି କରି ଜମି ଶୁଅଗଲା। ଏହି କ୍ରାବ ଫଳ ପରି ଦେହରୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ନିଜ ହାତ ଉପସାରିଲେ; ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟାରେ କୃଷ୍ଣ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଗର୍ବ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ, ଦେବଗଣ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ ଭର୍ଷା କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସି ଏହି ଗୁପ୍ତ ବାକ୍ୟ କହିଲେ: "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ସ୍ୱରୂପ, ଯୋଗର ନାଥ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତର ଆଶ୍ରୟ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ମାସ୍ତର! ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ, ହୃଦୟର ଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ, ସାକ୍ଷୀ, ମହାପୁରୁଷ, ନାଥ। ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ଆଶ୍ରୟ, ଆରମ୍ଭରେ ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ; ଏହି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଏବଂ ନାଶ କରିଥିବେ।" "ଏହିପାଇଁ, ଆପଣ ପୃଥିବୀର ଭାର ହରିବାକୁ, ଦାନବ, ଦୁଷ୍ଟ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ କରିବାକୁ ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ଆକାରର ଦାନବ, ଯାହାର ହିନ୍ହିନାରେ ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦିବଲୋକ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ, ଆପଣ ଖେଳରେ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।" "କାଲି କିମ୍ବା ପରେ, ମୁଁ ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକ, ଅନ୍ୟ ମଲ୍ଲ, ହାତୀ ଏବଂ କଂସଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ଦେଖିବି। ତାପରେ, ଶଙ୍ଖ, ଯବନ, ମୁରା, ନରକା, ପାରିଜାତ ଚୁରି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହରାଇବା ଦେଖିବି।" "ନାୟକୀମାନଙ୍କ ସହ ବିବାହ, ଶୌର୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଲାଭ, ଦ୍ୱାରକାରେ ନୃଗ ରାଜାଙ୍କ ଶାପ ମୁକ୍ତି, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଏବଂ ଏହାର ସ୍ତ୍ରୀ ଲାଭ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୃତ ପୁତ୍ରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା।" "ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ହତ୍ୟା, କାଶୀ ନଗର ଦହନ, ଦନ୍ତଭକ୍ର ନାଶ, ଏବଂ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ମହାଯଜ୍ଞରେ ମୃତ୍ୟୁ। ଦ୍ୱାରକାରେ ଆପଣ କରିଥିବା ଅନ୍ୟ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ମୁଁ ତାହା ଦେଖିବି; ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ କବିମାନେ ଗାଇଥାନ୍ତି।" "ଏବେ, ମୁଁ ଦେଖିବି ଏହି ସେନାମାନଙ୍କ ନାଶ, ଯେଉଁଥିରେ ଆର୍ଜୁନ ରଥୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭଗବାନ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାଳ ଭାବେ ନାଶକାରୀ।" "ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ଭରିଆ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ସଫଳ, ମାୟାରେ ଅପରିଚିତ, ଗୁଣର ଧାରାର ଉତ୍ସ।" "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତର ଆଶ୍ରୟ, ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁଥି ନିଜ ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଭେଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି; ଖେଳ ପାଇଁ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଅନୁମତି ନେଇ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଏପରେ ଗୋବିନ୍ଦ, କେଶୀ ଦାନବକୁ ମାରି, ଗୋପମାନଙ୍କ ସହ ଗୋଧନ ଚରାଇଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏକଦିନ, ଗୋପମାନେ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଗୋଧନ ଚରାଇବା ସମୟରେ ଚୋର ଏବଂ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। କେହି ଚୋର, କେହି ଗୋପ, କେହି ମେଉଁ ଭାବେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତେ ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବେ ଖେଳ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ, ମାୟାର ପୁତ୍ର ବ୍ୟୋମ, ମାୟାବୀ ଦାନବ, ଗୋପ ଭାବେ ଅବତାର ନେଇ, ମେଉଁର ନେତା ଭାବେ ଅନେକ ଚୋର ଭାବେ ଖେଳ କରୁଥିବା ଦଳକୁ ନେଇଗଲା। ବ୍ୟୋମାସୁର ଏମିତି ଗୋପମାନେ ନେଇ ଏକ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଦେଇ, ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଗୋପ ଛାଡ଼ି ବାକି ଦେଇ ଗୁହାର ଦ୍ୱାର ପଥର ଦ୍ୱାରା ଆଟି ଦେଲା। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟଦାତା ଭାବେ, ଦାନବକୁ ନେଇ ଲାଇଁ ଏକ ଭେଡ଼ାକୁ ଧରିଥିବା ସିଂହ ପରି ଧରିଲେ। ବ୍ୟୋମାସୁର ନିଜ ଦାନବ ରୂପ ନେଇ, ବୃହତ୍ ପାହାଡ଼ ପରି ହେଇ ନିଜେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶକ୍ତି ହାରିଗଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜ ହାତରେ ଦାନବକୁ ଦମନ କରି, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରୁ ଦେଖି ଉଲ୍ଲାସ କରୁଥିଲେ; ଗୋଧନ ହତ୍ୟାକୁ ମାରିଦେଲେ। ଗୁହାର ପଥର ଭାଙ୍ଗି, ଗୋପମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଦେବମାନେ ଏବଂ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ବ୍ରଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ "ବ୍ୟୋମାସୁର ବଧ" ର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଅଧ୍ୟାୟ। ଏହାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକୃରା, ଜ୍ଞାନୀ, ମଥୁରାରେ ଏକ ରାତି ରହି, ପ୍ରଭାତରେ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯାତ୍ରାରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅକୃରା, ଭଗବାନଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଜାଗି, ଏପରି ଚିନ୍ତା କଲେ: "ମୁଁ କଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଛି, କଣ ତପସ୍ୟା କରିଛି, କିମ୍ବା କଣ ଦାନ ଦେଇଛି, ଯାହାକି ଆଜି ମୁଁ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବି? ମୋ ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ଯେପରି ଏକ ଶୂଦ୍ର ମନୋବିଷୟରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ବ୍ରହ୍ମ ଚନ୍ତନ ଦୁର୍ଲଭ।