ଯେତେବେଳେ ଅକୃରା ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନେ ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ବଢ଼ାଇଥିବା ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲେ, ଏବଂ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଅକୃରାକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଚରିଅଟ୍ ସହିତ ଆଗରେ ସହର ଏବଂ ତୁମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ଆମେ ଏଠି ରହିବା, ପରେ ସହର ଦେଖିବାକୁ ଆସିବା।” ଏହି ଉପରେ ଅକୃରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିନୟରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡି ମୁଁ ମଥୁରାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡି ଦିଅନି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ କରିଥାନ୍ତି।” ଅକୃରା ଆଗକୁ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଆମ ଘରକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରିବା; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ଶ୍ରୀବଲି ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପରେ ବଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କଲେ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଭକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥକୁ ଅଧିକାର କଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନର ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା; ଶିବ ଏହି ଜଳକୁ ନିଜ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଧରିଲେ, ସାଗର ପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ଵର୍ଗ ଲାଭ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଯାଙ୍କର ଶ୍ରବଣ ଏବଂ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର, ଯାଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତିତ, ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।” ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଉତ୍ତମମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି। ଦୁଷ୍ଟ ଯାଦୁ ରାଜାକୁ ନିହତ କରି, ମୋ ସଂଗୀମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣିବି।” ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ଏପରି ଭାବରେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅକୃରା ମନରେ ଚିନ୍ତିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେଚନା କଲେ ଏବଂ ଘରକୁ ଗଲେ।” ଅପରାହ୍ନ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସଂକର୍ଷଣ ଏବଂ ଗୋପମାନେ ସହିତ ସହର ଦେଖିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ଉଚ୍ଚ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦ୍ୱାର, ସୁନା ତୋରଣ ଦ୍ୱାର, କାଉର ଚାମର ପ୍ରଚୀର, ଗଭୀର ଖାଇ ଏବଂ ଉପବନ ଏବଂ ଲତା ତାଳ ଉପରେ। ସହର ରାଜପାଥ ଅନ୍ଧାରା ଗୁମୁଟି, ସୁନା ଶିଖର ଏବଂ ବାଲକନୀ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା; ଅନେକ ସଭାଗୃହ, ମହଳ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରଲ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା, ପନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଜାଲି ଜାଲି ଜନାଲା, ଦ୍ୱାର ଏବଂ ତଳ ଉପରେ ପରିବା ଏବଂ ମୟୂର ର ଶବ୍ଦ ତିବ୍ର ହେଉଥିଲା। ରାସ୍ତା, ବଜାର ଏବଂ ଚଉକ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଭିଜାଯାଇଥିଲା, ମାଲା, ଚନ୍ଦନ ଚୁରା ଏବଂ ଚାଉଳ ର ମୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଘର ଏବଂ ଦ୍ୱାର ଦହି ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଫୁଲ ଦାନା, ଦୀପ ଏବଂ ତରୁଣ ପତ୍ରର ଶ୍ରେଣୀ, କଦଳୀ ଗଛର ଝୁପ, ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ର ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଉଥିଲା। ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ସହିତ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସହର ନାରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। କିଛି ନାରୀ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଏବଂ ଗହଣା ଭୁଲ ଭୁଲ ପିନ୍ଧିଲେ, କିଛି ଅଧା ଅଧା ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ, କିଛି ଏକ ଅଳଙ୍କାର, ଏକ ଆଖିରେ କଜଳ ଲଗାଇଲେ, କିଛି ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ଏବଂ ପର୍ବ ଦୂରେ ରଖି ଅସ୍ନାନ ଭାବରେ ଆସିଗଲେ, କିଛି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଶୁଇ ଥିବା ଥିରୁ ଉଠି ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଭାବରେ ଆସିଗଲେ, ମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ, ଦୀର୍ଘ ନୟନ, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଏବଂ ନୟନ ଚାଲାକିରେ ସେମାନଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିତ କରିଲେ, ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଲେ। ସେମାନେ ପୁନଃପୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହାସ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୁଇ ଭାଇ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଉପରେ ଫୁଲ ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ବର୍ଷା କଲେ। ସହରର ଆନନ୍ଦିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ, ଜଳପାତ୍ର, ମାଲା, ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାରରେ ପୂଜା କଲେ। ନଗରବାସୀମାନେ କହିଲେ, “ଗୋପୀମାନେ କେଉଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯେ ସେମାନେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି — ମାନବ ଜଗତର ଏହି ମହା ଉତ୍ସବ!” ଏହିପରି ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଗଦାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏକ ଧୋବୀ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଓ ଭଲ ମନୁଷ୍ୟ, ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ, ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ ପୋଶାକ ଦେଅ; ଦେଇଲେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳିବ — ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଦାସ ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ପୋଶାକ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ତୁମେ କିପରି ଏତେ ଧୃଷ୍ଟ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହୁଛ?” “ତୁମେ ଲୁଟିବା ବା ମାରିଦେବାର ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଯିବ; ରାଜା ଘର ଅହଂକାରରେ ବାନ୍ଧି, ମାରି, ଚୋରି କରେ।” ଏପରି ଅଭିମାନ ଦେଖି, ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଧୋବୀର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦାସମାନେ ଚିହ୍ନି ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ପୋଶାକ ନେଇଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣ ନିଜେ ଉଚ୍ଚିତ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ, ଶେଷ ପୋଶାକ ଗୋପମାନେ ଦେଇ, କିଛି ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ଦର୍ଜି ଆସି, ଉତ୍ସାହରେ ଦୁଇ ଭାଇ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଏବଂ ଡିଜାଇନର ଉତ୍ତମ ପୋଶାକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ନନ୍ଦନ ହାତୀ ପରି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଶାକରେ ରଙ୍ଗିନ ହେଲେ; ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଶାସନ, ସ୍ମୃତି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସୁଦାମା ମାଲାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ; ସୁଦାମା ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଥା ଭୂମିରେ ନମାଇ ଉଠିଲେ।