ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ଏବଂ ମାଆ ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ନିଜ ନଗରକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କ ଉପରେ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ନଥିଲେ; ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଧୂସର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କର ଭଲ କି ଖରାପ ଅବସ୍ଥା ଅଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଯାଇ ଜାଣିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ବୁଝିବା ପରେ ଆମେ ଆମ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା। ଏଭଳି ଆକୃରୁରକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍, ସଂକର୍ଷଣ ଏବଂ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଅଠଚଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠିରେ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଆକୃରୁର ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇ, ପୌରବ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିବା ଏହି ନଗରରେ ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଏବଂ ପୃଥା ସହିତ ଦେଖିଲେ। ସେ ବାହ୍ଲୀକ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଆକୃରୁର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ସହିତ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ଖବର ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ବୁଝିବା ପାଇଁ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ଅନେକ ମାସ ରହିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ରାଜା ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭା, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ନମ୍ରତା ଏବଂ ଜନମାନସର ଭଲପାଇବା ପ୍ରତି ଚାହାଁନଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ, ବିଷଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଅପରାଧଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥା ଏବଂ ବିଦୁର ଆକୃରୁରଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲେ। ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ ଆକୃରୁରଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଚକ୍ଷୁପାଥରେ ଅଶ୍ରୁ ନେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାଇ, ମୋର ପିତାମାତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭାଉଜ, ଭଉଣୀ, ଭଉଜା, ମିତ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଏଉଁ ମନେ କରନ୍ତି କି? ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାଗିନା କୃଷ୍ଣ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ କମଳନୟନ ରାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ମନେ କରନ୍ତି କି? ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃଗୀ ଭଳି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହିଛି, ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦବାଣୀ ଆମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ, ଏବଂ ମୋର ଅନାଥ ପୁଅମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଦେବେ। କୃଷ୍ଣ! କୃଷ୍ଣ! ମହାଯୋଗୀ! ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା! ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା! ଗୋବିନ୍ଦ! ମୁଁ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ ଏହି ଦୁଃଖସାଗରରେ ଡୁବୁଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ତୁମ ଚରଣ ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ଶୁଭ୍ର, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଯୋଗର ମୂର୍ତ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଲି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଏବଂ ବିଶ୍ୱନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାଜନ୍, ତୁମ ମହାନ ପ୍ରପୂର୍ବଜୀ କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟଥିତ ହୋଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଏହିବେଳେ ନ୍ୟାୟପର, ସମବେଦନାଶୀଳ ବିଦୁର ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଆକୃରୁର, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାରଣ ଦେଖାଇ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଆକୃରୁର ବିଦାୟ ନେବା ପୂର୍ବରୁ, ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଯିଏ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଙ୍ଗଳକାମନା ସହିତ କହିଲେ: “ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟନନ୍ଦନ, କୁରୁବଂଶର ଖ୍ୟାତି ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ତୁମେ, ଏବେ ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ଚଳିଗଲେ, ତୁମେ ରାଜସିଂହାସନ ଅଧିକାର କରୁଛ। ଧର୍ମରେ ରାଜ୍ୟକୁ ଶାସନ କର, ଜନମାନସକୁ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଖୁସି କର, ଏବଂ ନିଜ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ନିର୍ବିକାର ରୁହ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିବ। ଯଦି ଏପରି ନ କର, ତେବେ ତୁମେ ନିନ୍ଦିତ ହେବ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପତିତ ହେବ; ତେଣୁ ନିଜ ପୁଅ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ସମଭାବରେ ରୁହ। ଏହି ଜଗତରେ କାହାର ସହିତ କାହାର ଚିରସଂଗ ନାହିଁ—ନିଜ ଦେହ ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜନାନୀ, ପୁଅ, ଭାଇ, ଭଉଣୀ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଛି କି? ଏକ ପ୍ରାଣୀ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ; ଏକା ନିଜ କର୍ମଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏବଂ ଏକା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଫଳ ମଧ୍ୟ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ଅବିବେକୀ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳଜନ୍ତୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ ଜଳ ଶୋଷଣ କରେ। ଯିଏ ଅବିବେକରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ଧନ ଦେଇ ସହଯୋଗ କରେ, ସେ ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୁଏ। ସେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବିଫଳ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ତେଣୁ, ଏହି ଜଗତକୁ ସ୍୵ପ୍ନ, ମାୟା, ମୃଗମରୀଚିକା ବୋଲି ଦେଖ, ନିଜକୁ ନିଜେ ଜାଣ, ଏବଂ ସମଭାବ ଏବଂ ସ୍ଥିର ହୁଅ, ହେ ନାଥ।” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ: “ହେ ଦାନଶିଳ, ତୁମ ମଧୁର ଏହି ଶୁଭ କଥା ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏମିତି କଥାରେ ରପ୍ତ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ମଣିଷ ଅମୃତ ପାଇଲେ ତୃପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ତଥାପି, ମଧୁର କଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ହୃଦୟରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହେନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିର ବିଷରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଜୁଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହି ହଟାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ଜଗତର ନିୟତି କିଏ ବଦଳାଇପାରିବ? ଯିଏ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଗୁଣମାନେ ବିଭାଜନ କରନ୍ତି, ପରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ବିଶ୍ୱ ଭର୍ମଣ କରନ୍ତି—ସେହି ଲୀଳାମୟ, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଚଳିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଭାବନା ବୁଝି, ଯଦୁବଂଶୀ ଆକୃରୁର ନିଜ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ପୁଣି ଯଦୁନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।