ରାଜା ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଏକ ରାଜନ୍ତି, ଯିଏ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଅଧିକ ପ୍ରେମ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦ୍ଭାବନାରୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଅବସରରେ ଅକୃରା କହିଲେ, “ଓ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର ଉତ୍ତରଧିକାରୀ, ତୁମେ କୁରୁ ବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଉଛ, ଏବେ ତୁମର ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ବିଦାୟ ନେଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ରାଜସିଂହାସନ ଅଧିକାର କରିଛ। ଯଦି ତୁମେ ନ୍ୟାୟରେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବା, ଲୋକମାନେକୁ ଧର୍ମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଏବଂ ନିଜ ପକ୍ଷରେ ଅପେକ୍ଷା ରହିବା, ତେବେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବ। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଭଳି କାମ କରିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେବା, ତେବେ ତୁମେ ନିନ୍ଦିତ ହେବା ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିବା; ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ରଖ। ଏହି ଜଗତରେ, ରାଜା, କେହି ନିଜକୁ ଏକାଠି ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ—ନିଜ ଦେହ ସହ ମଧ୍ୟ ପରିଚୟ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ, ତାହା ଛଡ଼ି ଜନନୀ, ପୁଅ, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତ କଥା ଅପେକ୍ଷା। ଜଣେ ଜୀବ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏକା ମରିଥାଏ; ଏକା ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ, ଏକା ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମର ଫଳ ମଧ୍ୟ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଥ ଅर्जନ କଲେ, ତାହା ଅନ୍ୟ ଅବୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ହରିନେଇଥାଏ, ଯେପରି ଜଳ ମାନେ ମିତ୍ରତାର ଅଭିନୟ କରି ଚୁସି ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ସହଯୋଗ କରେ, ସେ ଦେଖିବା ଯେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାଡ଼ି ଯିବେ। ସେ ନିଜ ପାପ ଉପରେ ନେଇ, ଧନ ଦେଇ ଯାହାକୁ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ; ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କରି, ସେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିମୁଖ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ରାଜା, ଏହି ଜଗତକୁ ଏକ ସ୍୵ପ୍ନ, ମାୟା, ଏବଂ ଭ୍ରମ ଭାବି, ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଜାଣ, ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶାନ୍ତି ରଖ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ, “ଓ ଦାନର ମହାରଥୀ, ତୁମେ ଯେପରି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହୁଛ, ତାହାରୁ ମୁଁ କେବେ ତୃପ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ମରଣଶୀଳ ନେକ୍ତର ପାଇଲେ ତୃପ୍ତ ହେଉ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୃଦୁ କଥା ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥିର ରହିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ହୃଦୟ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିର ବିଷରେ ଚଞ୍ଚଳ; ଯେପରି ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ରହିପାରେ ନାହିଁ। କେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବ? ସେ ଯଦୁ ବଂଶରେ ଅବତରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଗୁଣମାନେକୁ ବିଭାଜିତ କରି, ପୁନଃ ଏହି ଜଗତକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି—ସେ ଅଜ୍ଞେୟ ଲୀଳାର ସ୍୵ାମୀ, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଚଳିତ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଯଦୁବଂଶୀ ଅକୃରା, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଯଦୁନଗରୀକୁ ପୁନଃ ଫେରିଗଲେ। ସେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି କରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ, ଯେପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପଠାଯାଇଥିଲା। ଏଠି ଏକାଳ ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପରମହଂସମାନେ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ଏବେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଓ ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଂସଙ୍କ ଦୁଇ ଜଣ ପତ୍ନୀ ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତି, ସ୍୵ାମୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ, ନିଜ ବାପା ଘରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସଂଧଙ୍କୁ ନିଜ ବିଧବା ହେବାର କାରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଜରାସଂଧ ଶୋକ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଯଦୁବଂଶକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ବଡ଼ ପ୍ରୟାସ କଲେ। ସେ, ବିଶ ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ଓ ତିନି ଅଧିକ ରଣବାହିନୀ ସହିତ, ମଥୁରାକୁ—ଯଦୁମାନେର ରାଜଧାନୀ—ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଦେଲେ। ସେଠାରେ, ସମୁଦ୍ର ପରି ବଡ଼ ଏହି ସେନା ଓ ନିଜ ନଗର ଘେରାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଲୋକମାନେ ଭୟ ଭରି ହୋଇଥିବା ପରିସ୍ଥିତି ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ବିଚାର କଲେ। ମାନବ ରୂପରେ ଅବତରିଥିବା ହରି, ନିଜ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ବିଚାର କଲେ। “ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ, ଯାହା ମଗଧର ରାଜା ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଅଧୀନ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏକଠି କରାଯାଇଛି, ପୃଥିବୀର ଭାର ଭାବରେ ନଷ୍ଟ କରିବି। ଏହି ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ଗଣନାର ସେନା, ଅଶ୍୵, ରଥ, ଗଜ ଓ ସୈନିକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ମଗଧର ରାଜା ମରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପୁନଃ ଏକ ସେନା ଏକଠି କରିବ। ଏହି ମୋ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ: ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା, ଧର୍ମୀମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଅଧର୍ମୀମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା। ଏକ ଅନ୍ୟ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ଧାରଣ କରିଛି, ଏବଂ କିଛି ସମୟରେ ଅଧର୍ମ ଆସିଲେ, ତାହାର ନିବାରଣ ପାଇଁ।" ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦୁଇଟି ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆକାଶରୁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଓ ସାରଥି ସହିତ। ଦିବ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଆସିଗଲା; ଏହି ଦେଖି, ହୃଷୀକେଶ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦୁମାନେ ଉପରେ ଆପଦ ଆସିଛି; ଏଉଁ ତୁମର ରଥ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ଅଛି। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଧର୍ମୀମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣ, ପୃଥିବୀର ଭାର—ଏହି ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ଏକାଠି ହୋଇଛି—ହଟାଇଦିଅ।" ଏଭଳି ଆଲୋଚନା କରି, ଦଶାର୍ହର ଦୁଇପୁଅ, ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରୁ ଯୁଦ୍ଧ କୁ ଦୃଢ଼ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳ୍ପ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କୁ ଯାଇଲେ। ହରି, ଦାରୁକାଙ୍କୁ ରଥୀ କରି, ନିଜ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲେ; ତାହାର ଶବ୍ଦ ପ୍ରତିଦ୍ୱନି ଦେଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନେର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଓ କମ୍ପନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଦେଖି, ମଗଧର ରାଜା କହିଲେ, “ଓ କୃଷ୍ଣ, ମାନବମାନେର ଅଧମ, ମୁଁ ତୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ବାଳକ ଓ ମୁଁ ଲଜ୍ଜା ପାଉଛି; ତୁମେ ଅନ୍ୟମାନେ ପଛରେ ଲୁଚିଛ, ମଢ଼ା—ଚାଲିଯାଅ, ନିଜ ବଂଶ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ମୁଁ ତୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ।