ଏକ ସମୟର କଥା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, “ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁ ଧର୍ମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବେ, ସେ ତୁମର ପାଖରେ ଅସୁବିଧା ବିନା ଚାଲିଛି କି? ତୁମେ ଉପଲବ୍ଧ ଯେଉଁ କିଛି ଆଛି, ତାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଛି କି ତୁମ ମନ?” କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଉପଲବ୍ଧ ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ତାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ। ଏକ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ସେ ବାରମ୍ବାର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଜଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେ ଏକ ଅସୁବିଧା ବିନା ଶୟନ କରିଥାଏ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଏକଥି ପରି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଥାନ୍ତି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର, ନମ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ।" ଏପରେ, କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ସମସ୍ତ କୁଶଳ ଅଛି କି? ରାଜା ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା ଖୁସିରେ ରହିଥାଏ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଅନେକ କଷ୍ଟ ଅଟି ଆସିଛ; ଏବେ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ, ଯଦି କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ କୁହ—ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?” ଏପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଲୀଲାମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ସମସ୍ତ କଥା କୁହିଦେଲେ। ଏହି ଦିନରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଶୁଣି, ମନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଆକଳିତ ହେଇଗଲା। ସେ କହିଲେ, “ଓ ବିଶ୍ୱର ଶୋଭା, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣ ଶୁଣି ଏବଂ ଦେଖି, ମୋ ମନ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲିନ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମର ଦେହ ଦେଖି, ଯେଉଁଥିରେ ଦେଖିବାର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ମୋ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଦୁନିଆରେ କେଉଁଠି ଏମିତି ଉତ୍ତମ କୁଳର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅନ୍ତ:କରଣ ଥିବା କନ୍ୟା ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏକୁ ବର୍ଣ୍ଣିବାକୁ ଚାହିଁବେ? ତୁମେ ନିଜରେ ନିଜର ସମାନ, ବଂଶ, ଚରିତ୍ର, ଶୋଭା, ଜ୍ଞାନ, ବୟସ, ଧନ, ବିଭବରେ ସମାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଭଳି। ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ, “ଏହିପରି ତୁମକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣିଛି, ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଗୃହଣ କର; ମୁଁ ମୋ ହୃଦୟ ତୁମକୁ ଦେଇଛି। ଚେଦି ରାଜା ଶିଶୁପାଳ, ସିଂହ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହୋଇଥିବା ଅଫରିଂକୁ ଶ୍ରୁଗାଳ ଭଳି ନେଇଯିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ମୋ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପୂଜା, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ଉପରେ ସେବା ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବେ, ତେବେ ତୁମେ ଆସି ମୋ ହାତ ଧର; ଦମଘୋଷ ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନୁହେଁ।" "ଆଗାମିକାଲି, ଓ ଅଜୟ, ତୁମେ ଯେବେ ବିଦର୍ଭରେ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିବ, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ତୁମର ସେନାପତିମାନେ ସହିତ, ଚେଦି ଓ ମଗଧର ସେନାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜିତି, ରାକ୍ଷସୀ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ମୋତେ ଜିତି ନେବାକୁ। ଯଦି ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ମୁଁ ଅନ୍ତ:ପୁରରେ ରହି ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଏହିପରି ମୋତେ କିପରି ବିବାହ କରିବା? ତେବେ ମୁଁ ମାନ୍ୟ କରୁଛି—ଏକ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଗୃହଦେବୀ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଯାତ୍ରା ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ନବବଧୁ ଗିରିଜା ପୂଜା ପାଇଁ ବାହାରେ ଯାଏ।" "ଯେଉଁ ଚରଣର ଧୂଳି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଆଶା କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଉମାପତି ନିଜ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମର କୃପା ନ ପାଇଲେ, ମୁଁ ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଦେବି, ଏହି ବ୍ରତରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ଶତଜନ୍ମ ଅଭିଞ୍ଜାରେ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଏପରି ଗୁପ୍ତ କଥା ମୁଁ ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କର ନିମନ୍ତେ ଆଣିଛି। ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ, ଭାବି ନିଷ୍ପତି କର।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କର ଏହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ହସି କହିଲେ, ‘ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରାତିରେ ଘୁମ ହେଉନାହିଁ, ମୋ ମନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲିନ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ମୋ ସହିତ ହେବାକୁ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଶତ୍ରୁତାରେ ବାଧା ଦେଇଛି।" "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବି, ରାଜାମାନଙ୍କର ସଭାରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ତାଙ୍କୁ ହରିବି—ଯେଉଁ ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁରୁକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଦେହ, ଅଗ୍ନିଶିଖା ଭଳି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣି, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ଦାରୁକକୁ କହିଲେ, 'ଦାରୁକ, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋଡ଼।'" ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବା ରଥ ଆଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଉଡ଼ିଲେ। କୃଷ୍ଣ ରଥରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ଏକ ରାତିରେ ବିଦର୍ଭ ପହଁଚିଗଲେ। କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ସହର ଶୁଅ ହୋଇ, ରାସ୍ତା, ଚଉକ, ଅଟାଲିକା ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ବ୍ୟାନର, ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ସଜାଇ ଦିଆଗଲା। ସହର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ମାଳା, ମନୋହର ଫୁଲ, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ତିନିଏ ଘର ମନୋହର ହୋଇଥିଲା। ରାଜା ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରି, ଖାଇବାକୁ ଦେଇ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଚାଣ୍ଟ କରିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ, ନବବଧୁ, ନୂତନ ଭାବରେ ନ୍ୟାନ୍ୟା, ଶୁଭ ଶ୍ରୀଙ୍ଗାର, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ରରେ ରକ୍ଷାକାରୀ କ୍ରିୟା କରି, ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ଅଥର୍ବବେଦ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଶାନ୍ତି ପୂଜା କରିଲେ। ବିଧିପରାୟଣ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ତିଳ ଓ ଗୁଡ଼, ଗାଁ ଦାନ କରିଲେ। ଦମଘୋଷ, ଚେଦିର ରାଜା, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ।