ଯଦି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ, ଗଦାଙ୍କ ଭାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋର ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ପୂଜା ଓ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପାଇଁ ସେବାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ହାତ ନେବେ, ଦାମଘୋଷଙ୍କ ପୁଅ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ହେ ଅଜୟ, ଆପଣ କାଲି ବିଦର୍ଭକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିବେ, ଆପଣଙ୍କ ସେନାପତିମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିବେ, ଆପଣ ଚେଦି ଓ ମଗଧର ସେନାକୁ ଜୟ କରିବେ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରାକ୍ରମକୁ କନ୍ୟାଦାନ ମୂଲ୍ୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୋତେ ଜିତି ନେବେ। ଯଦି ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ଯେ, ମୁଁ ଘର ଭିତରେ ରହି ନିଜ ପରିବାରର ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣରେ ଅଛି, ତେବେ କିପରି ବିବାହ କରିପାରିବି? ତାହା ମୁଁ କହିଦେଉଛି: ବିବାହର ପୂର୍ବଦିନ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଯାତ୍ରା ହୁଏ, ସେଥିରେ ନୂତନ ବଧୁ ଘର ବାହାରେ ଗିରିଜାଙ୍କ ପୂଜାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ଚରଣର ଧୂଳିକୁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯେଉଁପରି ଉମାପତି ଶିବ ନିଜ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାକୁ କରନ୍ତି, ସେହି ପଦପଦ୍ମ ଅଧିପତି, ଯଦି ମୋତେ ଦୟା କରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଶତଶଃ ଜନ୍ମ ଧରି ବ୍ରତରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ଏହି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଯଦୁବଂଶୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ଠାରୁ ଆଣିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବି, ଏବେ ଆପଣ ତାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅନ୍ତୁ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶର ପୁଅ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ—ମଧୁର ଭାବରେ, “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭାବି ରାତିରେ ଶୋଇପାରୁନାହିଁ। ମୁଁ ଜାଣେ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ମୋ ସହ ହେବାକୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଶତ୍ରୁତାବଶତଃ ବାଧା ଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ରାଜାମଣ୍ଡଳରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଆଣିବି—ସେ ମୋତେ ଅତି ଭକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ରୂପବତୀ, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ଵଳିଛନ୍ତି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ଦିନ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ମଧୁସୂଦନ ଦାରୁକ ଚାରିଅଟିଏ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଚାରିଅଟ୍ ଯୋଗାଇବାକୁ କହିଲେ। ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଲାହକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଚାରିଅଟ୍ ଆଣିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ଶୌରି ଚାରିଅଟ୍ ଉପରେ ବସି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ଘୋଡ଼ାରେ ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ମମତାରେ, ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସହରକୁ ସଫା କରାଯାଇ, ରାସ୍ତା, ଚକ, ମୁହାଁ, ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ଧ୍ୱଜ, ତୋରଣ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ କରାଗଲା। ସେଠି ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାମାନେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ରହିଥିଲେ, ଘର ଅଗୁରୁ ଧୂପରେ ମନୋହର ଗନ୍ଧ ମାରୁଥିଲା। ରାଜା ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଗଲା। ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା, ନୂତନ ଅନ୍ନସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରିଲେ, ଅଥର୍ବବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଗ୍ରହ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କଲେ। ରାଜା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚାର୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ମିଶ୍ରିତ ତିଳ ଓ ଗାଈ ଦାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଚେଦିର ରାଜା ଦାମଘୋଷ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ସୁନା ଶୋଭିତ ରଥ, ଓ ଅନେକ ସେନା ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ସେଠି ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ, ଏବଂ ଚେଦି, ପାଉଣ୍ଡ୍ର ଆଦି ହଜାର ମିତ୍ରମାନେ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଚେଦି ପ୍ରିନ୍ସ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଲଭ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ, ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଯଦୁମାନେ ସହ ଆସିବେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ମନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଦୃଢ଼ ଚିନ୍ତା ରଖି। ଏପରି ବିପକ୍ଷ ରାଜାମାନେ ତାଲମେଳ କରିଛନ୍ତି ଶୁଣି, ବଳରାମ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟରେ ଜାଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏକାକୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ। ଭାଇପାଇଁ ସ୍ନେହରେ, ବଳରାମ ତୁରନ୍ତ ବଡ଼ ସେନା—ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ନେଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଭୀଷ୍ମକର ଝିଅ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପବତୀ, ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆସିବା ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କଲେ। “ଆହା, ବିବାହ ତୃତୀୟ ଦିନ ହେଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲି, ତଥାପି କୃଷ୍ଣ ଆସୁନାହାନ୍ତି, କାରଣ ମୋତେ ଅଜଣା। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ଖବର ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହିଁ। ବିନା ଦୋଷରେ ବି ଶୁଦ୍ଧ କୃଷ୍ଣ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋ ହାତ ଧରିବାରୁ ମନ ବଦଳାଇଛନ୍ତି କି? ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋପାଇଁ ଦୟାଳୁ ନୁହଁନ୍ତି, ଶିବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରିନାହାନ୍ତି।” ଏଭଳି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଭାବରେ ମନ ବିମୋହିତ ଯୁବତୀ, ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଅଞ୍ଜଳିରେ ଲୁହ ନେଇ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଲେ। ବଧୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବାମ ଜଂଘ, ବାମ ହାତ ଓ ବାମ ଆଖି ଫଉଲିଲା, ଯାହା ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଭାବିଥିଲେ। ଏବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ, ସେହି ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦ ମୁଖରେ, ଅଚଞ୍ଚଳ ମନେ, ସୂଚନା ଚିହ୍ନ ବୁଝିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ହସି ଶୁଦ୍ଧ ମୁଖରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ, ଯଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ ଯେ ସ୍୵ୟଂବର କିପରି ହେବ।