ବିଦର୍ଭର ରାଜା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ଅବସରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଅତିଥିର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁନିର୍ମିତ ବିଶ୍ରାମ ଗୃହରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଆଦି ଦେଶର ହଜାର ହଜାର ମିତ୍ର ସହିତ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଆସିପହଁଚିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ବିପକ୍ଷୀ ଥିଲେ ଏବଂ ଚେଦିର ରାଜକୁମାର ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିଲେ। ଯଦି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା, ରଥ, ହସ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାନସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ବିପକ୍ଷୀ ଚେଷ୍ଟାର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ବଳରାମ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ଯେ କୃଷ୍ଣ ଏକାକି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ନେଇବାକୁ ଗଲେ। ଭାଇ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହରେ ବଳରାମ ବିଶାଳ ହସ୍ତୀ, ଅଶ୍ୱ, ରଥ ଓ ପଦାତି ସେନା ନେଇ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଚଲିଗଲେ। ଏଠାରେ, ଭୀଷ୍ମକର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ମହାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ମନେକରି ବିଚାର କରୁଥିଲେ—“ହାୟ, ବିବାହ ଆରମ୍ଭ ହେବାରୁ ତିନି ରାତି ହେଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟପ୍ରସ୍ଥ କମଳନୟନ ଆସିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେନି। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ଦୂତିକା ହେଇ ଗଲେ, ସେ ଏଯାଁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ଶାୟଦ୍ ମୋତେ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖି, ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋ ହସ୍ତଗ୍ରହଣ ପ୍ରତି ଦ୍ୱିଧା ହେଇଛନ୍ତି। ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ; ବ୍ରହ୍ମା, ମହାଦେବ, ଗୌରୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ଗିରିଜା, ସତୀ—କେହି ମୋପାଇଁ କୃପାଳୁ ନୁହଁନ୍ତି।” ଏଭଳି ଭାବନାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଅଂଶୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ରହିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଗମନ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ହସ୍ତ ଓ ବାମ ଚକ୍ଷୁ କମ୍ପିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା—ଏହା ଶୁଭ ସଂକେତ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଏବଂ ସ୍୵ୟଂବର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିଜେ ଶୁଣିଥିବା ସତ୍ୟ କଥା ଜଣାଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ମନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଖବର ପାଇ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ବାଉଳ ବାଦ୍ୟ, ଶଙ୍ଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ସାଧନା ସହିତ ବିବାହ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ରାଜା ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଉପହାର ଦେଇ, ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ପରିଚାରକ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ, ଯଥାଯଥ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବଳ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ ଓ ଉପହାର ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁ ଢାକି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କମଳମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ମନ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ—“ଏହି ରୁକ୍ମିଣୀ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ବଧୂ ନୁହଁନ୍ତି; ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭି ଭୀଷ୍ମକର କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ପତି। ଆମେ ଯେଉଁ କିଛି ଉତ୍ତମ କରିଛୁ, ତାହାର ଫଳରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ଆଚ୍ୟୁତ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ଏକତାର ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ନଗରବାସୀମାନେ କଥାହେଲେ। ଏପରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ନିସ୍କ୍ରମଣ କରି ଏକ ସେନା ରକ୍ଷାରେ ଅମ୍ବିକା ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପଦେ ପଦେ ଚାଲି ଭବାନୀଙ୍କ ମୃଦୁ ପାଦ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିଲା।