ଏଭଳି ଘଟଣାରେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମନ ହରାଇଥିବା ଯୁବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ସମୟ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଆଖି ଭରି ଲୁହା ନେଇ ଚୁପଚାପ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଜଂଘା, ବାମ ବାହୁ ଓ ବାମ ଆଖି—ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ—ତଳମଳ କରିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଚଳାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ମୁହଁରେ, ଶାନ୍ତ ମନେ, ଚିହ୍ନ ପରିଚୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାରୁ ନିର୍ମଳ ହସରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶୀ କୃଷ୍ଣ ଆସିଥିବା ଖବର ଦେଲେ ଓ ସ୍ୱୟଂବର ବିଷୟରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ କଥା ଅବଗତ କରାଇଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଏପରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମଙ୍ଗଳବାଦ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଦୁହିଁଝିଁ ପାଇଁ ମଧୁ, ଦୁଧ, ଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଉପହାର ନେଇ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁହିଁଝିଁ, ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଓ ସେବକମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଏବଂ ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେ ଏହିପରି ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ବୟସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ଯଥାଯଥ ଉପହାର ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଦର କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭ ନଗରବାସୀମାନେ ଆସି, ହାତ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ଷୁ ଢାକି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଦର୍ଶନ କରି ଧନ୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ମନେ କଲେ—"କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କନ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଭୀଷ୍ମାଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପତି ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆମେ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ କୌଣସି ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ତାହାରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛନ୍ତି। ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୟାକରି ବିଦର୍ଭ କନ୍ୟାଙ୍କ ହସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରେମର ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧା, ନଗରବାସୀମାନେ କଥା କହୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ଅମ୍ବିକା ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେନାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ପଦେପଦେ ଭବାନୀଙ୍କ କମଳପଦ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ଚାଲିବାବେଳେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର କମଳପଦ ମନେ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ମାଆଁମାନେ, ସଖୀମାନେ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୀର ସେନାପତିମାନେ ଥିଲେ; ଡ଼଼ାକ, ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ତୁରୀ, ଦୁନୁଭି ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ସୁସଜ୍ଜିତ ମହିଳା ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଆଣିଥିଲେ। ଗାୟକ, ବାଦକ, ଚାରଣ, ମାଗଧ, ବନ୍ଦି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଘେରି ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ତେ, ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚି ରୁକ୍ମିଣୀ ପାଦ ଓ ହାତ ଧୋଇ ପବିତ୍ର ମନେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିମାନେ ଭବାନୀ ସହ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭବପତ୍ନୀ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ କଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—"ଓ ଅମ୍ବିକେ, ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ମୋ ପତିଭାଗ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହେଉନ୍ତୁ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।" ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଲବଣ, ପିଠା, ପାନ, ମାଳା, ଫଳ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ଇଖୁ ଦ୍ୱାରା ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପୂଜା ପରେ ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ନେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ, ମୌନ ନିୟମ ତ୍ୟାଗ କରି, ଜାହ୍ନବୀ ଅଂଗୁଳିରେ ମଣିମୁଦ୍ରିକା ପିନ୍ଧି, ଦାସୀଙ୍କ ହାତ ଧରି ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଗୃହ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ଶୀର୍ଷ ଅଳକାରେ, କନ୍ଠେ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣେ ମଣି, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, କଟିରେ ମଣିମୟ କମରବନ୍ଧ, ଉଦାର ଉରସ୍ଥଳ, ଚୁଲି ତଳେ ଲଜ୍ଜିତ ଦୃଷ୍ଟି—ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମାୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ନିର୍ମଳ ହସ, ବିମ୍ବ ଫଳ ସଦୃଶ ଅଧର, ମଲ୍ଲିକା ମୁଞ୍ଜରୀ ସଦୃଶ ଦନ୍ତ, ହଂସୀର ଚାଳରେ ଚାଲି, ନୂପୁର ଝଙ୍କାରରେ ମନୋହର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ମନୋହର ହସ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ହସ୍ତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀ ଏହି ଯାତ୍ରା ଉପଲକ୍ଷେ ନିଜର ଚମକ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲି, କମଳପଦ ମାନେ ଭୂମିରେ ଧରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଚୁଲି ହଟାଇ, ପାର୍ଶ୍ୱଦୃଷ୍ଟିରେ ଲଜ୍ଜିତ ଭାବେ ଏସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଦେଖି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ରାଜକୁମାରୀ ରଥରେ ଚଢ଼ୁଥିବାବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବୀଙ୍କ ଆଗରେ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ରଥରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବସାଇ, ମାଧବ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ରାମଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ, ସିଂହ ଯେପରି ଶିଆଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସାର୍ଥ ପ୍ରାଣୀକୁ ନେଇଯାଏ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେ, ବିଶେଷ କରି ଜରାସନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ, ହାତ ମାରି କହିଲେ—"ହାଁ, ଲଜ୍ଜା! ଆମେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହେବା ସତ୍ୱେ ଗୋପମାନେ ଆମକୁ ଚୋରି ନେଲେ; ଏହା ତ ସିଂହ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୃଗ ନେଇଯିବା ପରି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏଭଳି ଚିଢ଼ିଯାଇ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଧନୁଷ ବାଣ ତାଣି ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯାଦବ ସେନାପତିମାନେ ଧନୁଷ ବାଣ ତାଣି ମୁହଁ ଦେଲେ। ଅସ୍ତ୍ର କୁଶଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।